Να διεκδικούμε πράξεις και όχι λόγια

Αναμφίβολα η επίσκεψη Τσιόδρα και Χαρδαλιά στην περιοχή των Ρομά στη Λάρισα ήταν πολύ σωστή κίνηση. Επίσης οι δηλώσεις όλων ακόμη και του περιφερειάρχη Αγοραστού που άκουσα σε κάποιο κανάλι, ήταν αυτές που έπρεπε να γίνουν. Και έστειλαν το σωστό μήνυμα.
Όχι δεν είδαν το φως του ανθρωπισμού, το αληθινό.

Ούτε παρακολούθησαν κάποιο ειδικό σεμινάριο επικοινωνίας.
Κάνουν αυτό που κάνουν οι έχοντες εξουσία.
Διαχείριση, αναλόγως των περιστάσεων.
Σε περίσταση κρίσης, είναι κοινός τόπος ότι η κατάσταση λίγο θέλει να ξεφύγει.
Ειδικά σε μια κοινωνία που η ίδια εξουσία γαλούχησε επί χρόνια στον κοινωνικό αυτοματισμό και τον ρατσισμό.
Ειδικά τώρα που τα μέτρα για τον γενικό πληθυσμό είναι ανεπαρκή και τα μέτρα προστασίας για τις ειδικές κατηγορίες Ρομά, Πρόσφυγες, Φυλακισμένους κλπ είναι μέχρι στιγμής ανύπαρκτα. Και όπως κάθε εξουσία παίρνει τα μέτρα της για να μην ξεφύγουν τα πράγματα. Ο ρατσισμός και ο κοινωνικός αυτοματισμός είναι χρήσιμα εργαλεία όσο παραμένουν ελεγχόμενα και χρησιμοποιούνται για χειραγώγηση. Τόσο, όσο.
Δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν έξαλλους Ρομά σε αντιπαράθεση με έξαλλες τοπικές κοινωνίες σε όλη τη χώρα. Το μέτρο της καραντίνας σε μικρά χωριά που ο κόσμος έχει σπίτια με κήπο, οικιακή οικονομία κλπ μπορεί να αποδώσει. Σε πόλεις όμως τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα και αυτό χρειάζεται διαχείριση. Και ας μη ξεχνάμε ότι οι Ρομά ψηφίζουν, συνήθως μάλιστα ψηφίζουν πελατειακά.
Τι θα έπρεπε να γίνει; Κάποια μέτρα έχει προτείνει ήδη σε επιστολή του ο Συνήγορος του Πολίτη. Δεν ξέρω αν είναι επαρκή προφανώς υπάρχουν και άλλα. Μέτρα έχουν προτείνει και ένα σωρό άλλοι ο ΟΗΕ, ο ΠΟΥ, η Διεθνής Αμνηστία, ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών κλπ για τους πρόσφυγες και τους φυλακισμένους.
Όμως η κυβέρνηση δεν έχει συμμορφωθεί.
Έτσι κάνουν το ελάχιστο δυνατό, αυτό που κάνουν και για τις ελλείψεις στα νοσοκομεία, στα τεστ, στις μάσκες, στα μέτρα για τους εργαζόμενους κλπ. Επικοινωνιακή διαχείριση, πυροσβεστικές παρεμβάσεις, μαστίγιο και καρότο, ελπίδα και φόβο.
Όση λοιπόν ικανοποίηση και αν μας δίνουν οι αντιρατσιστικές δηλώσεις,
όση ικανοποίηση και αν μας δίνει η αναγνώριση της μεγάλης σημασίας που έχει το δημόσιο σύστημα υγείας,
δεν αρκούν, όσο παραμένουν λόγια και εύκολα ανατρέπονται και λησμονούνται.
Έπεα πτερόεντα.
Η μεγάλη διαχρονική ανάγκη είναι να διεκδικούμε πράξεις. Και σε αυτές δυστυχώς η κυβέρνηση έχει τεράστιο έλλειμμα και επιδεικνύει μια ασυγχώρητη και καταστροφική μεροληψία και διάκριση απέναντι στις ευάλωτες ομάδες. Και από αυτές τις πράξεις κρίνεται.http://artinews.gr/