Ο φόβος γίνεται η κινητήρια αρχή της σύγχρονης συντηρητικής πολιτικής. Γιατί όποιος φοβάται, όποιος τρέμει για τη ζωή του, δέχεται, προκειμένου να παραμείνει ζωντανός, το καθεστώς του δούλου. «Όχι στην κριτική» λένε, «τώρα έχουμε πόλεμο»! Αναστολή, λοιπόν, ακόμα και της κριτικής. Φίμωτρο στους δημοσιογράφους που τολμούν να μιλήσουν για τη Μόρια, για τους άστεγους, για τους άνεργους, για τους ηλικιωμένους, για τους «ξεχασμένους», για τις αντιδημοκρατικές τακτικές, για την βία των δυνάμεων καταστολής, για το οργουελικό μέλλον που μας επιφυλάσσουν, για τα χρήματα που βρίσκουν για τους κλινικάρχες και τους μιντιάρχες, αλλά δεν βρίσκουν για τις προσλήψεις στο ΕΣΥ και τον εξοπλισμό γιατρών και νοσηλευτών, που μάχονται στην πρώτη γραμμή.
Θέλουν οι κοινωνίες να είναι κοινότητες τρομοκρατημένων ατόμων. Η ιδιότυπη αυτή τρομοκρατία συνιστά πλέον την ουσία της μεταπολιτικής του φόβου. Κι εκείνος που φοβάται για τη ζωή του γίνεται εύκολα υποτακτικός, δούλος που μισεί ό,τι τον απειλεί. Μόνο που δεν βλέπει την αληθινή απειλή. Βλέπει μόνο τον ξένο ως ξενιστή ιών και μολυσματικών ιδεών, τον διπλανό, τον Άλλο, τον διαφορετικό ως απειλή. Στον φόβο αυτόν βασίζεται η ρατσιστική πολιτική της «καθαρότητας». Αυτό είναι το έδαφος στο οποίο καλλιεργείται ο φονταμενταλισμός, ο εθνικισμός κι ο φασισμός.
Πως μπορούμε να αντιπαρατεθούμε στα μέσα παραγωγής του φόβου; Τι θα αντιτάξουμε στην προπαγάνδα του τρόμου από τα μίντια της εξουσίας; Πολλοί μιλούν για τα κοινωνικά δίκτυα. Αυτά όμως λειτουργούν συνήθως ως πολλαπλασιαστές ισχύος του κυρίαρχου πολιτικού μηνύματος και το ανατρέπουν μόνο όταν συνδυάζονται με τη συλλογική δράση, με τον «Δρόμο». Η απάντηση, λοιπόν, είναι η συλλογική δράση, η Πράξη, ο Δρόμος. Στις μέρες του εγκλεισμού, όμως, ο «Δρόμος» φαίνεται να έχει ανασταλεί σαν πρακτική αντίστασης. Κι όμως εξακολουθεί να να υπάρχει εκεί που δίνονται σήμερα οι μάχες: Στα νοσοκομεία, στα στρατόπεδα προσφύγων, στο δρόμο όπου νέα κορίτσια και αγόρια μοιράζουν είδη πρώτης ανάγκης και ζεστασιά στους «ξεχασμένους», εκεί που ανθίζει η αγωνιστική αλληλεγγύη και η Αγάπη…
Απέναντι στην μεταπολιτική του φόβου εμείς θα αντιτάξουμε τον αγώνα για μια νέα σύνθεση: τη συμφιλίωση του ατόμου με την κοινότητα και την ξενότητα, γιατί ξέρουμε ότι το βασίλειο του ανθρώπου δεν είναι ο στενόχωρος και αγχωτικός χώρος του υπερφίαλου, άπληστου και κυνικού Εγώ των «νοικοκυραίων», ούτε η αφηρημένη κυριαρχία μιας τρομοκρατικής και συγχρόνως τρομοκρατημένης κοινωνίας, αλλά εκείνη η ενδιάμεση ζώνη του Εμείς όπου συνηθίζουν να λαμβάνουν χώρα η κατανόηση, η συμπόνια, η συμπάθεια, η αλληλεγγύη και η φιλία για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη χωρίς διακρίσεις...
Σ' αυτή την προσπάθεια συμμετέχει το artinews.gr. Γι' αυτό δέχεται οργανωμένες επιθέσεις. Η απάντησή μας είναι η ισχυροποίηση του μηνύματός μας: ΑΛΛΕΛΕΓΓΥΗ παντού. Κανένας μόνος...http://artinews.gr/
