Η ελιά Facebook twitter YouTube feedburner

Αναρτήσεις

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2019

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ 1919 – 1922 Η δράση του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ), οι ελληνικές αστικές πολιτικές δυνάμεις, η Σοβιετική Ρωσία και τα ιμπεριαλιστικά κράτη

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ 1919 – 1922 Η δράση του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ), οι ελληνικές αστικές πολιτικές δυνάμεις, η Σοβιετική Ρωσία και τα ιμπεριαλιστικά κράτη

Η Μικρασιατική Καταστροφή (Αύγουστος 1922) αποτελεί μια από τις πιο τραγικές στιγμές της Ιστορίας της Ελλάδας, τις συνέπειες της οποίας πλήρωσε ο λαός της.
Η Μικρασιατική Καταστροφή είναι το αποτέλεσμα της συμμετοχής της άρχουσας τάξης της Ελλάδας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής, προκειμένου να προωθήσει μέσω αυτής της συμμετοχής στην πράξη τη θεωρία της «Μεγάλης Ιδέας», δηλαδή της προσάρτησης εδαφών στην Ελλάδα και έτσι να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα των Ελλήνων κεφαλαιοκρατών, τα οποία διαπλέκονταν μ’ αυτά των τότε ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ιδιαίτερα της Αγγλίας. Και την πραγματοποίηση των οποίων επιδίωκαν, μέσω των αγγλικών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στην περιοχή.
Ο απολογισμός της Μικρασιατικής Καταστροφής είναι: 50.000 νεκροί, 75.000 τραυματίες. Κοντά 1.500.000 Ελληνες αναγκάστηκαν να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς, θύματα της πολιτικής του κεφαλαίου, που έχει τον πόλεμο στο αίμα του, αλλά που ρουφά το αίμα των λαών για τα συμφέροντά του. Σε δισεκατομμύρια δραχμές ανέρχονται οι υλικές καταστροφές και ζημιές από τον πόλεμο και τις ακίνητες περιουσίες που εγκαταλείφθηκαν ή καταστράφηκαν.
Τη μικρασιατική εκστρατεία πρέπει να την προσεγγίσουμε ως μια πολεμική ενέργεια, ενταγμένη στο διεθνές ιμπεριαλιστικό πλαίσιο, που διαμορφωνόταν με βάση τα αποτελέσματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι νικήτριες ιμπεριαλιστικές χώρες της Αντάντ (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία) επιβουλεύονταν τα πετρέλαια της Μοσούλης και, επομένως, ήθελαν να εδραιώσουν τις θέσεις τους και στην περιοχή του οθωμανικού κράτους. Γεγονός που συνεπαγόταν και ενέργειες για το διαμελισμό του. Γι’ αυτό το σκοπό χρησιμοποίησαν και τον ελληνικό στρατό. Ταυτόχρονα, το εθνικοαπελευθερωτικό, αστικοδημοκρατικό επαναστατικό κίνημα στην Τουρκία, με επικεφαλής το Μουσταφά Κεμάλ, συγκροτεί κυβέρνηση στην Αγκυρα στις 23 Απρίλη του 1920 και έρχεται σε πλήρη ρήξη με τον σουλτάνο. Τα ιμπεριαλιστικά κράτη, αντιλαμβανόμενα ότι ο σουλτάνος δεν είναι σε θέση να τσακίσει την επανάσταση, βάζουν μπρος το στρατιωτικό σχέδιο, με κύρια δύναμη τον ελληνικό στρατό, αλλά και τα δικά τους στρατεύματα. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Κεμάλ δε φέρνουν αποτέλεσμα. Ετσι, στις 10 Αυγούστου 1920, υπογράφεται στις Σέβρες της Γαλλίας η Συνθήκη των Σεβρών.
Με τη Συνθήκη των Σεβρών, η έκταση της Τουρκίας ελαττωνόταν έως το ένα πέμπτο. Η Συρία, η Παλαιστίνη, η Μεσοποταμία και η Χατζάζη κηρύσσονταν τυπικά ανεξάρτητα κράτη. Και λέμε τυπικά, γιατί ουσιαστικά γίνονταν αποικίες – προτεκτοράτα, η πρώτη της Γαλλίας και οι άλλες της Μεγάλης Βρετανίας, μιας και τα κράτη αυτά, σύμφωνα με το άρθρο 22 της Συνθήκης, κρίνονταν μη ικανά για αυτοκυβέρνηση. Η Τουρκία έχανε κάθε επικυριαρχία πάνω στην Αίγυπτο, η οποία γινόταν προτεκτοράτο της Μεγάλης Βρετανίας, στην οποία παραχωρούνταν επίσης η Κύπρος, το Σουδάν, καθώς και τα δικαιώματα της Τουρκίας στη ναυσιπλοΐα του Σουέζ. Αναγνωριζόταν το προτεκτοράτο της Γαλλίας στο Μαρόκο και την Τυνησία και η Λιβύη παραχωρούνταν στην Ιταλία.
Επιπλέον, τα τρία ισχυρά καπιταλιστικά κράτη (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία), με ιδιαίτερη συμφωνία μοίραζαν μεταξύ τους σε «σφαίρες επιρροής» και ό,τι απέμεινε ακόμα από την Τουρκία, με πρόσχημα να τη βοηθήσουν ν’ αναπτύξει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της.
Με τη Συνθήκη των Σεβρών, στην Ελλάδα παραχωρούνταν η Δυτική και Ανατολική Θράκη ως τη γραμμή Τσατάλτζας κοντά στην Κωνσταντινούπολη και τα νησιά Ιμβρος και Τένεδος, καθώς και η Σμύρνη με την ενδοχώρα της, όπου τυπικά αναγνωριζόταν η τουρκική κυριαρχία με το να κυματίζει η οθωμανική σημαία στα φρούρια της πόλης.
Η Σμύρνη, σύμφωνα με τα άρθρα 65-83 της Συνθήκης, μόνο μετά από 5 χρόνια και κατόπιν δημοψηφίσματος των κατοίκων της θα μπορούσε να προσαρτηθεί στην Ελλάδα. Η Ιταλία παραχωρούσε στην Ελλάδα τα Δωδεκάνησα, εκτός της Ρόδου, η οποία γινόταν αυτόνομη και μόνο μετά από δημοψήφισμα θα μπορούσε να προσαρτηθεί στην Ελλάδα.
Η Κωνσταντινούπολη αναγνωριζόταν πρωτεύουσα του τουρκικού κράτους, υπό την αίρεση των συμμάχων, για την περίπτωση που η Τουρκία δε θα τηρούσε τα συμφωνημένα. Τα Στενά των Δαρδανελίων κηρύσσονταν ουδέτερη και αφοπλισμένη ζώνη.
Η Συνθήκη των Σεβρών αφόπλιζε την Τουρκία και άφηνε ελεύθερη τη δίοδο των Στενών, εκτός από τα πολεμικά και τα εμπορικά πλοία, πράγμα που έθετε κάτω από τον έλεγχο της Αγγλίας και της Γαλλίας το εμπόριο και την ασφάλεια των χωρών της Μαύρης Θάλασσας.
Η κυβέρνηση Βενιζέλου ανέλαβε τη δράση για την επιβολή της συγκεκριμένης Συνθήκης, η οποία απορρίφθηκε από την κυβέρνηση Κεμάλ. Ετσι, γενικεύτηκε, ουσιαστικά, ο πόλεμος στο μέτωπο της Μικράς Ασίας, ο οποίος τυπικά ξεκίνησε το Μάη του 1919.
Στις 2 Μάη (15 με το νέο ημερολόγιο) 1919, ελληνικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στη Σμύρνη ύστερα από απόφαση του Ανωτάτου Συμμαχικού Συμβουλίου του Συνεδρίου των Παρισίων. Η εκστρατεία είχε ξεκινήσει. Το τραγικό της τέλος, όμως, ήταν προδιαγεγραμμένο.
Ποια είναι η θέση της Ελλάδας, εκείνη την περίοδο, στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα και, δεύτερον, ποιες διεθνείς συνθήκες επικρατούσαν και ποια σχέδια υπήρχαν για την περιοχή της Εγγύς Ανατολής;
Η αστική τάξη της Ελλάδας ήθελε την περίοδο εκείνη να διευρύνει την εσωτερική αγορά με νέα εδάφη. Και προσέβλεπε σε τέτοια εδάφη, όπου κατοικούσε και δρούσε ελληνικός πληθυσμός. Τέτοια ήταν τα παράλια της Μικράς Ασίας και η τότε Ανατολική Θράκη. Αλλά αυτή η επιδίωξη χωρίς τους τότε ιμπεριαλιστές συμμάχους της, νικητές στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν μπορούσε να ευοδωθεί. Ηδη, η αστική τάξη ήταν αντιδραστική. Προσδοκούσε, λοιπόν, προσάρτηση εδαφών. Και αυτό συνδυαζόταν με τις επιδιώξεις ιμπεριαλιστικού μοιράσματος ολόκληρης της περιοχής από τα Βαλκάνια έως την Εγγύς Ανατολή, σε περίοδο αποσύνθεσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που επιπλέον ήταν σύμμαχος των ηττημένων στον πόλεμο ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Ενα χρόνο νωρίτερα από τη Μικρασιατική Εκστρατεία, το 1918, έχει τελειώσει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, που έγινε για το ξαναμοίρασμα των αποικιών. Ο καπιταλισμός έχει μπει στο ανώτερο στάδιό του, τον ιμπεριαλισμό και τα αποτελέσματα του πολέμου διαμορφώνουν την εξής κατάσταση: Η νίκη της Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης στη Ρωσία και η προσπάθεια οικοδόμησης του πρώτου εργατικού κράτους στον κόσμο έχει άμεση επίδραση στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και ανοίγει το δρόμο της κατάρρευσης του αποικιακού συστήματος. Τέτοια κινήματα ξεσπούν σε Ασία, Εγγύς και Μέση Ανατολή. Τα περιθώρια επέκτασης της ιμπεριαλιστικής δράσης στενεύουν, με αποτέλεσμα οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις να οξύνονται ακόμη παραπέρα. Οι νικήτριες του πολέμου δυνάμεις της Αντάντ ετοιμάζονται για νέο μοίρασμα του κόσμου, ενώ η Οθωμανική Αυτοκρατορία – παραπαίουσα πια και ηττημένη στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο – στέκει εμπόδιο στα σχέδιά τους για δύο κυρίως λόγους: Τα πετρέλαια και τα γεωστρατηγικής σημασίας εδάφη για τη δράση των μονοπωλίων. Η επιδίωξή τους, για τη διάλυση της Αυτοκρατορίας, πλέον, είναι σαφής και γίνεται πράξη, όταν, τον Οκτώβρη του 1918, την αναγκάζουν να υπογράψει τη Συνθήκη του Μούδρου, που οδηγεί στο διαμελισμό της Αυτοκρατορίας. Η κυβέρνηση Βενιζέλου – ως εκφραστής των συμφερόντων της άρχουσας τάξης στη χώρα – βλέπει το ιδανικό περιβάλλον για να υλοποιήσει την επιδίωξη προσάρτησης νέων εδαφών και αύξησης των ορίων της δικής της αγοράς. «Μεγάλη Ιδέα» την ονόμασαν. Στο πλαίσιο του μοιράσματος μεταξύ των νικητριών ιμπεριαλιστικών κρατών και με την αξιοποίηση της συμμετοχής της στον πόλεμο στο πλευρό τους, η άρχουσα τάξη της Ελλάδας πίστευε ότι θα της εξασφάλιζαν εδάφη με το πρόσχημα της ύπαρξης σ’ αυτά ελληνικών πληθυσμών.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Γενάρη του 1919, άρχισε στο Παρίσι η Συνδιάσκεψη της Ειρήνης, με πρωταγωνιστές τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Αγγλία και την Ιταλία. Εκείνη την περίοδο, η κυβέρνηση δένει τη χώρα όλο και πιο στενά με τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, στέλνοντας στη Σοβιετική Ρωσία εκστρατευτικό σώμα. Ο Βενιζέλος πηγαίνει ο ίδιος στο Παρίσι για να διεκδικήσει και διπλωματικά την υλοποίηση της «Μεγάλης Ιδέας». Οι ιμπεριαλιστές υπέβαλαν στην κυβέρνηση του Βενιζέλου το αίτημα αποστολής ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Σμύρνη και η κυβέρνηση Βενιζέλου ανταποκρίθηκε. «Τον Απρίλη του 1919, το Ανώτατο Συμβούλιο που είχε συγκροτηθεί από τους αρχηγούς της Αγγλίας, των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Ιταλίας μετά τη συνδιάσκεψη για την ειρήνη, ικανοποίησε το αίτημα του Βενιζέλου για την κατάληψη της Σμύρνης από τον ελληνικό στρατό. Ετσι, στις 15 Μάη 1919 άρχισε η απόβαση ελληνικού στρατού στη Σμύρνη.
Το ΣΕΚΕ (ΚΚΕ) για τη Συνθήκη των Σεβρών
Στις 28/7 (10/8 με το νέο ημερολόγιο) 1920, υπογράφεται η Συνθήκη των Σεβρών, με την οποία υποτίθεται ότι οι νικήτριες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο παραχωρούσαν εδάφη του οθωμανικού κράτους στην Ελλάδα. Η αστική τάξη στη χώρα πανηγυρίζει για την Ελλάδα «των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών».
Αλλά η υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών και η ανάθεση της επιβολής βασικά στον ελληνικό στρατό προμήνυαν νέο πόλεμο, στο έδαφος της Τουρκίας πλέον, και ας αναγγελλόταν ως συμφωνία ειρήνης. Ετσι κι αλλιώς, ο ελληνικός στρατός είχε αποβιβαστεί στη Σμύρνη από το Μάη του 1919, ενώ πολεμικές επιχειρήσεις ενάντια στο στρατό του Κεμάλ είχαν προηγηθεί της Συνθήκης. Ο ελληνικός στρατός βρισκόταν σε διαρκείς πολεμικές επιχειρήσεις από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και συμμετείχε στην εισβολή των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Αντάντ στη Σοβιετική Ρωσία (ουκρανική εκστρατεία στα 1919). Ηδη, με την ανακοίνωση της ΚΕ του Κόμματος για τη Συνθήκη των Σεβρών, δόθηκαν αναλυτικά η πολιτική και οι θέσεις του για τη μικρασιατική εκστρατεία.
Το ΣΕΚΕ (ΚΚΕ), από την έναρξη ακόμη της μικρασιατικής εκστρατείας, με την απόβαση του στρατού στη Σμύρνη, αποκάλυπτε το χαρακτήρα της και την εκμετάλλευση του δίκιου των καταπιεζόμενων Ελλήνων της Μικράς Ασίας για ελευθερία, για σκοπούς ιμπεριαλιστικούς και κατακτητικούς. Και ήταν το μόνο κόμμα που αντιτάχτηκε στον άδικο και τυχοδιωκτικό πόλεμο. Προειδοποίησε το λαό για τις συνέπειές του και πάλεψε, με όλες τις δυνάμεις του, για να τον αποτρέψει, αψηφώντας τις άπειρες διώξεις (φυλάκιση ολόκληρης της ΚΕ του ΣΕΚΕ, φυλακίσεις και εξορίες στελεχών του), που υπέστη γι’ αυτήν τη συνεπή στάση του απέναντι στην εργατική τάξη και το λαό της Ελλάδας. Ετσι, στηριγμένο στη μαρξιστική – λενινιστική θεωρία, αν και νεαρό τότε κόμμα με λιγοστές δυνάμεις, πάλευε ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τις κατακτητικές επιδιώξεις της άρχουσας τάξης, που μόνο δεινά φόρτωνε το λαό. Είναι χαρακτηριστική η εκτίμησή του για τη Συνθήκη των Σεβρών, όταν σύσσωμη η αστική τάξη πανηγύριζε για την υπογραφή της. Το ΣΕΚΕ (ΚΚΕ) όχι μόνο καταγγέλλει τη Συνθήκη, αλλά προειδοποιεί το λαό για τους κινδύνους που περικλείει για νέους πολέμους, αλλά και ποια θα ήταν η πραγματική ειρήνη που ποθούσε ο λαός. Δίνουμε, λοιπόν, ολόκληρο το κείμενο της ανακοίνωσης του Κόμματος, χωρίς άλλο σχολιασμό, ένα όχι πολύ γνωστό ιστορικό ντοκουμέντο από τα Επίσημα Κείμενα του ΚΚΕ, τόμος πρώτος σελ. 104 – 110. Είναι δε τόσο αναλυτική και κατατοπιστική, ώστε ο αναγνώστης να μπορεί εύκολα να βγάλει συμπεράσματα για το συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά και, τηρουμένων των αναλογιών, να συνειδητοποιήσει την ορθότητα των εκτιμήσεων και προβλέψεων του ΚΚΕ και για το σήμερα που η ευρύτερη περιοχή μας αποτελεί πεδίο ιμπεριαλιστικών πολεμικών συγκρούσεων, με την κυβέρνηση και την άρχουσα τάξη της Ελλάδας να συμμετέχουν ενεργά στα τυχοδιωκτικά σχέδια της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων.
Προκήρυξις του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος
Προς τους εργάτας
και χωρικούς της Ελλάδος
Η ειρήνη που εορτάζουν οι αστοί
και η ειρήνη που θέλει ο λαός
Ελληνες εργάται και χωρικοί! Σύντροφοι προλετάριοι!
Η κυβερνώσα αστική τάξις επωφελείται της υπογραφής της ειρήνης με την Τουρκίαν για να παρασύρη τας εργαζομένας λαϊκάς μάζας εις σωβινιστικάς και πατριωτικάς εορτάς. Η αστική τάξις της χώρας έχει συμφέρον και αυτήν την φοράν, περισσότερον από κάθε άλλην, να εξαπατήση τον λαόν, τας εργαζομένας τάξεις της χώρας, κολακεύουσα το εθνικόν αίσθημα αυτών, το οποίον οι πολιτευταί, τα σχολεία, οι παπάδες και οι στρατιωτικοί καταλλήλως διέστρεψαν εις έναν στενόν σωβινισμόν, εις μίσος τυφλόν κατά των αδελφών των, των εργατών και των χωρικών των άλλων χωρών της Βαλκανικής. Εχει συμφέρον να εξαπατήση και πάλιν τας εργαζομένας τάξεις της χώρας, με το πρόσχημα μιας δήθεν οριστικής ειρήνης, με το επιχείρημα του «διπλασιασμού της πατρίδος» και της απελευθερώσεως των «υποδούλων αδελφών».
Εχει ακόμη συμφέρον να εξαπατήση διά μίαν ακόμη φοράν τον λαόν, διά να δικαιολογήση παν ό,τι εναντίον του ιδίου λαού διεπράχθη, διά να υποκλέψη την ψήφον του αύριον και να νομιμοποιήση την εγκληματικήν πολιτικήν, την οποίαν επί οκτώ χρόνια τώρα εφαρμόζει, την πολεμικήν πολιτικήν, την οποίαν εν ονόματι δήθεν της εθνικής απελευθερώσεως οργάνωσε, την πολιτικήν της τρομοκρατίας και δικτατορίας, την οποίαν εν ονόματι δήθεν των εθνικών ζητημάτων εφήρμοσεν. Εχει τέλος συμφέρον η αστική τάξις διά να εξοφλήση άπαξ διά παντός με τας ευθύνας της διά την καταστροφήν και την δυστυχίαν εις την οποίαν εξέθεσε την χώραν, διά να δικαιολογήση τα άνομα κέρδη και τας ανόμους κατά τον πόλεμον κτηθείσας περιουσίας, διά να αποτρέψη την προσοχήν του λαού από την αθλιότητα που τον μαστίζει και διά ν’ απομακρύνη την σκέψιν του από τους νέους πολέμους που παρασκευάζει, από τα νέα πραξικοπήματα που βυσσοδομεί κατά της ελευθερίας του και κατά της ζωής του.
Αλλά ποία υπήρξεν αυτή η ειρήνη, όπως τι ήτο ο διεξαχθείς πόλεμος εις τον οποίον ανεμείχθη η Ελλάς και όλος σχεδόν ο κόσμος, το Κόμμα μας, το Σοσιαλιστικόν Εργατικόν Κόμμα, το κόμμα που αγωνίζεται διά την αφύπνισιν, την οργάνωσιν και την απελευθέρωσιν από τον ζυγόν της κεφαλαιοκρατίας του προλεταριάτου της χώρας μας, εγκαίρως προείδε και εγκαίρως κατήγγειλε. Παρά τα πιεστικά μέτρα που μετήλθεν εναντίον του Κόμματος και ολοκλήρου της εργατικής και αγροτικής τάξεως η κυβερνώσα τάξις, παρά την τρομοκρατίαν και τα μέτρα τα οποία έλαβεν εναντίον του και τα οποία εστοίχισαν εις αυτό όχι ολίγα θύματα, το Σοσιαλιστικόν Εργατικόν Κόμμα, το οποίον προείδε τον παγκόσμιον πόλεμον και εχαρακτήρισεν αυτόν ανταξίως των ιμπεριαλιστικών και ληστρικών του σκοπών, δεν ηπατήθη, ούτε ως προς την ειρήνην, η οποία ηδύνατο να προκύψη δι’ όλας τας χώρας και δι’ όλους τους λαούς, ούτε ειδικώς διά την ειρήνην, η οποία θα προέκυπτε διά τον λαόν της Ελλάδος.
Πράγματι αι συνθήκαι τας οποίας συνήψαν οι ιμπεριαλισταί της Ευρώπης εις Βερσαλλίας, το Νεϊγύ και τη Σεβρ, ουδέν άλλο αποτελούν ή την επίσημον σφράγισιν της απάτης και της εκμεταλλεύσεως των λαών, τους οποίους παρέσυραν εις τον πόλεμον. Υπό το πρόσχημα της Κοινωνίας των Εθνών και την κατασυντριβή του γερμανικού μιλιταρισμού και της αυτοκρατορίας των Χοεντζόλερν και των Αψβούργων, οι ιμπεριαλισταί της Αγγλίας έδεσαν με νέα δεσμά τους λαούς και απέδειξαν τας εγκληματικάς και ληστρικάς προθέσεις των. Το δήθεν δόγμα των περί ελευθέρας διαθέσεως των εθνών και ελευθέρας αναπτύξεως των μικρών λαών κατεκουρέλιασαν αυτοί οι ίδιοι, οι οποίοι εξακολουθούν ακόμη να διατηρούν υπό την κατοχήν των την Ιρλανδίαν, την Αίγυπτον, τας Ινδίας, την Συρίαν, την Μεσοποταμίαν, την Παλαιστίνην, την Κύπρον και πολλά ακόμη εδάφη της τουρκικής αυτοκρατορίας, τα οποία εκμεταλλεύονται, οι οποίοι, είναι γνωστόν, εγκατέστησαν πολιτικόν και οικονομικόν έλεγχον εις όλας τας ηττηθείσας χώρας, αφού κατέλαβον διά της βίας τας πλουτοφόρους πηγάς αυτών, οι οποίοι εξεβίασαν την προσχώρησιν όλων σχεδόν των μικρών εθνών εις τον πόλεμον, οι οποίοι έπνιξαν εις το αίμα την σοβιετικήν δημοκρατίαν της Ουγγαρίας και οι οποίοι εκήρυξαν τον αποκλεισμόν, οργάνωσαν συνωμοσίας και τέλος επενέβησαν διά των όπλων εναντίον του ελευθέρου λαού των εργατών και χωρικών της Ρωσικής Σοβιετικής Δημοκρατίας. Το κόμμα μας έχει την υποχρέωσιν ν’ αποκαλύψη εις τα μάτια των εργαζομένων τάξεων της χώρας το αίσχος που περικαλύπτουν αι περίφημοι αυταί συνθήκαι της ειρήνης, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και η συνθήκη με την Τουρκίαν. Εχει υποχρέωσιν ν’ αποκαλύψη ιδίως το ψεύδος που περικαλύπτει η ειρήνη αυτή, τον μύθον περί της απελευθερώσεως υποδούλων πληθυσμών, το ψεύδος περί του δήθεν τερματισμού του πολέμου. Οι υπόδουλοι πληθυσμοί δεν απηλευθερώθησαν. Ο πόλεμος δεν ετελείωσεν. Απλώς διά της ειρήνης ταύτης ετέθησαν αι βάσεις των πολέμων της αύριον, τους οποίους μελετούν να εξαπολύσουν εκ της Βαλκανικής εις την Ασίαν και εις την ανατολικήν Ευρώπην, εναντίον του λαού της Ρωσίας και κάθε άλλου λαού ο οποίος θα ετόλμα ν’ αποτινάξη τον ζυγόν των κυρίων του.
Ελληνες εργάται και χωρικοί!
Η ειρήνη, εν ονόματι της οποίας μας εκάλεσαν υπό τα όπλα και εν ονόματι της οποίας επολεμήσαμεν, δεν είναι αυτή διά την οποίαν εορτάζουν σήμερον οι εκμεταλλευταί μας. Η πατρίς, εν ονόματι της οποίας σας ομιλούν, η πατρίς μας, δεν είναι εκείνη διά την οποίαν εδώσαμε και την ζωήν μας και διά το μεγάλωμα της οποίας επί οκτώ τώρα χρόνια υπέστημεν ημείς και αι οικογένειαί μας τας κακουχίας και τας στερήσεις του πολέμου.
Η ελευθερία μας και η ελευθερία των υποδούλων αδελφών μας δεν είναι αυτή που πραγματοποιεί η ειρήνη των αστών, αυτή εν ονόματι της οποίας δεκάδες συντρόφων μας στενάζουν εις τας φυλακάς, εν ονόματι της οποίας οι εργάται των απελευθερωθέντων εδαφών καταδιώκονται και φυλακίζονται.
Η ειρήνη την οποίαν πανηγυρίζουν, είναι εκείνη που καθιερώνει την ιδικήν μας δυστυχίαν και την ιδικήν των κυριαρχίαν. Είναι ειρήνη μεταξύ των αστικών τάξεων των κυρίων μας, εναντίον των εργαζομένων τάξεων των δούλων. Η πατρίς, της οποίας ιδιοποιούνται το όνομα, η πατρίς των, για την οποίαν μας έστειλαν να πολεμήσουμε, δεν είναι παρά η γεωγραφική εκείνη έκτασις επί της οποίας απλώνεται η εκμετάλλευσίς των. Το μεγάλωμά της διά το οποίον πανηγυρίζουν, είναι η επέκτασις των ορίων της εκμεταλλεύσεώς των και της προσοδοφόρου τοποθετήσεως των κεφαλαίων των.
Η ελευθερία την οποίαν καυχώνται ότι πραγματοποιεί η ειρήνη, είναι πραγματικώς η πολιτική και οικονομική υποδούλωσις της χώρας μας εις τας μεγάλας κεφαλαιοκρατικάς δυνάμεις της Δύσεως, των συμφερόντων των οποίων αποτελεί σήμερον και θα αποτελεί και εις το μέλλον ένα τυφλόν και ετεροκίνητον όργανον. Η ελευθερία περί της οποίας ομιλούν, είναι η ελευθερία της τάξεώς των, εις βάρος της ελευθερίας της ιδικής μας πολυπληθούς τάξεως, την οποίαν καταπιέζουν και καταδυναστεύουν. Εις την απελευθέρωσιν των δούλων αδελφών δεν βλέπουν τίποτε άλλο, παρά την απόκτησιν φθηνών εργατικών χειρών για την βιομηχανίαν των, φθηνών σκλάβων για τα τσιφλίκια των και τα κτήματά των, νέων καταναλωτών για τα εμπορεύματά των.
Η ειρήνη, για την οποίαν επολεμήσαμε, δεν είναι η πραγματική ειρήνη των λαών, εκείνη που θα καταργήσει τους πολέμους και θα αδελφώσει όλους τους ανθρώπους. Η ειρήνη που ηθελήσαμεν είναι εκείνη που θα καταργήσει την εκμετάλλευσιν της εργασίας των πολλών από τους ολίγους, είναι εκείνη που θα καθίσει στο σκαμνί τους εγκληματίας του πολέμου και που θα αποδώσει εις την κοινωνίαν τα πλούτη που αυτοί εσφετερίσθησαν. Η πατρίς για την οποίαν υπεφέραμεν είναι εκείνη, όπου δεν θα υπάρχουν πλέον σύνορα που θα χωρίζουν τους λαούς, όπου η γη θα είναι πατρίδα και μητέρα όλων των ανθρώπων και που θα χαρίζει εξίσου εις όλους τ’ αγαθά της. Η ελευθερία για την οποίαν εχύσαμε το αίμα μας, είναι η πραγματική ελευθερία και ανεξαρτησία των μικρών και αδυνάτων λαών. Είναι η ισότης μεταξύ όλων των ανθρώπων, είναι η κατάργησις των κοινωνικών τάξεων και η δικαιοσύνη. Η απελευθέρωσις των δούλων αδελφών την οποίαν επιζητούμεν, δεν είναι μόνον η απελευθέρωσίς των από τον ξένον φυλετικόν ζυγόν, αλλά και από τον πολιτικόν και οικονομικόν ζυγόν της αστικής τάξεως της πατρίδος των, των νέων των κυρίων. Η εθνική ενότης και η εθνική αποκατάστασις, όπως ημείς την εννοούμεν, είναι η πραγματική απελευθέρωσις από κάθε ξένην πολιτικήν και οικονομικήν κηδεμονίαν. Ετσι όλα αυτά τα όνειρα που εφαντάσθημεν και με τα οποία μας εγαλούχησαν επί τόσα χρόνια, όλα διεψεύσθησαν κατά τον οικτρότερον τρόπον. Και όχι μόνον τούτο, αλλά και η πολιτική και οικονομική μας θέσις εχειροτέρευσε περισσότερον.
Ελληνες εργάται και χωρικοί και όλοι οι βιοπαλαισταί!
Η χώρα μας εξήλθεν από τον πόλεμον εθνικώς υποδουλωμένη και οικονομικώς κατεστραμμένη. Εθνικώς υποδουλωμένη εις τας μεγάλας αστικάς δυνάμεις της Δύσεως αι οποίαι την εμεγάλωσαν διά να τη χρησιμοποιούν στρατιωτικώς όπου τα συμφέροντά των κινδυνεύουν. Οικονομικώς βεβαρημένη με δυσβάστακτα χρέη, τα οποία ο εργαζόμενος ελληνικός λαός θα κληθεί να πληρώση. Τα κολοσσιαία ελλείμματα του ογκώδους προϋπολογισμού, ο οποίος κατασπαταλάται εις πολέμους και εις εξοπλισμούς, δεν είναι ικανοί πλέον να καλύψουν οι βαρύτατοι φόροι υπό τους οποίους ο εργαζόμενος λαός στενάζει. Νέα δάνεια και νέα υποδούλωσις, οικονομική και πολιτική, είναι η συνέπεια της πολιτικής ταύτης. Κάθε επιχείρησις, κάθε πηγή πλούτου συνεκεντρώθη εις χείρας των ολίγων εκμεταλλευτών, οι οποίοι επλούτισαν από τον πόλεμον. Η ζωή κατέστη αφόρητος διά τον λαόν, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να μισθώνη την εργασίαν του υπό όρους πολύ κατωτέρους των στοιχειωδών αναγκών της ζωής του, την οποίαν κατέστησεν ανυπόφορον ο πόλεμος των αστών.
Σύντροφοι προλετάριοι των πόλεων και των αγρών, εργάται, χωρικοί, βιοπαλαισταί!
Απέναντι της καταστάσεως ταύτης η οποία εξωτερικώς μεν οδηγεί την χώραν προς νέους αγνώστους πολέμους και νέας συμφοράς, εσωτερικώς δε οδηγεί αυτήν εις την πλέον αδυσώπητον χρεωκοπίαν και αθλιότητα, που επαυξάνει το αδιέξοδον και την απόγνωσιν των ταλαιπωρημένων μαζών, το Σοσιαλιστικόν εργατικόν κόμμα υψώνει την φωνήν του και καταγγέλλει ως συνένοχα και υπεύθυνα όλα εν γένει τα αστικά κόμματα, όσα προ και κατά τη διάρκειαν του πολέμου εκυβέρνησαν την χώραν κ’ εβοήθησαν εις την πολιτικήν του πολέμου, της πιέσεως και της υποδουλώσεως του λαού.
Το Σοσιαλιστικόν εργατικόν κόμμα, το οποίον από της αρχής του ευρωπαϊκού πολέμου μέχρι σήμερον και επί των πρώτων κυβερνήσεων και επί της σημερινής, δεν έπαυσε να διαμαρτύρεται διά την τυχοδιωκτικήν και ξενικήν πολιτικήν όλων των αστικών κομμάτων και να διαφωτίζη τας εργαζομένας τάξεις, εφ’ όσον ηδύνατο να διαφεύγη τα άτιμα και αισχρά μέσα με τα οποία οι εκάστοτε κυβερνώντες δικτάτορες εζήτησαν να πνίξουν την φωνήν του προλεταριάτου εκβιάζοντες τούτο διά την υποστήριξιν της ιμπεριαλιστικής των πολιτικής, αντιτάσσει μετά περισσότερου θάρρους σήμερον το απελευθερωτικόν πρόγραμμά του και προσκαλεί να συσπειρωθούν πέριξ αυτού όλα τα θύματα της δυστυχίας και της απάτης, όλους εκείνους, οι οποίοι παρεσύρθησαν καλή τη πίστει πιστεύσαντες εις την ηθικήν μιας ενόχου πολιτικής, να συνδράμουν τον αρχόμενον αγώνα εναντίον της κυριαρχίας των εκμεταλλευτών, εναντίον των νέων πιέσεων και αυθαιρεσιών αυτών, εναντίον κάθε άλλου πολέμου.
Η ώρα του νέου πολέμου έφθασεν! Ο εχθρός ευρίσκεται εντός των συνόρων και όχι πέραν αυτών! Είναι αυτοί οι εκμεταλλευταί μας οι οποίοι κρύπτονται όπισθεν των διαφόρων αστικών κομμάτων και οι οποίοι εμφανίζονται ενώπιον του λαού με πατριωτικά και εθνικιστικά ενδύματα, ενώ οι ίδιοι ως εργοδόται, ως τραπεζίται, ως τοκισταί, ως γαιοκτήμονες, ως έμποροι, ως πολιτικοί, τυραννούν και καταπιέζουν τον τόπο. Αυτοί είναι οι πραγματικοί – οι φυσικοί – εχθροί μας. Κατά τούτων όλων, άνευ ουδεμίας διακρίσεως, καλεί το Σοσιαλιστικόν εργατικόν κόμμα τους εργάτας και χωρικούς να ενωθούν, να οργανωθούν. Κατά τούτων πάντων των εκμεταλλευτών και τυράννων μας, καλεί το Κόμμα μας τους εργάτας, τους χωρικούς και όλους τους βιοπαλαιστάς να αμυνθούν! Η ιστορία του κινήματος των προλεταρίων, των εκμεταλλευομένων όλου του κόσμου, μαρτυρεί ότι ουδεμία τυραννία ποτέ κατέπεσε άνευ της πρωτοβουλίας και της εξεγέρσεως των τυραννουμένων. Εις την σημερινήν δε ανυπόφορον κατάστασιν που εδημιούργησαν εις τον τόπον οι συνεχείς πόλεμοι και αι επιστρατεύσεις παραλλήλως με τας εξοντωτικάς διαμάχας των αστικών κομμάτων και την ληστρικήν απομύζησιν της εργασίας και του ιδρώτος του εργαζομένου λαού από τους εκμεταλλευτάς, τους αισχροκερδείς πατριώτας και οψιπλούτους μεγαλοϊδεάτας και πάσης φύσεως εκμεταλλευτάς, μόνον η πρωτοβουλία του προλεταριάτου, μόνη η οργάνωσις και η δύναμίς του, κατευθυνομένη εναντίον της επί πλέονκυριαρχίας της τάξεως των εκμεταλλευτών, δύναται να σώση τον τόπον από την αθλιότητα και την αναρχίαν εις την οποίαν οδηγείται μοιραίως, από την τελείαν οικονομικήν και πολιτικήν εξαφάνισίν του.
Μόνη η δύναμις των Ελλήνων εργατών και χωρικών, οργανωμένων και ηνωμένων με όλους τους άλλους εργάτας και χωρικούς της Βαλκανικής, δύναται να εξασφαλίση εις το έθνος μίαν ελευθέραν ύπαρξιν και να οργανώση τας παραγωγικάς του δυνάμεις εις μίαν ανεξάρτητον οικονομίαν ανταξίως προς τας ανάγκας του και προς τον σκοπόν μιας ελευθέρας ζωής. Μόνον η ένωσις των Ελλήνων εργατών και χωρικών ηνωμένων υπό μίαν κοινήν σημαίαν με τους άλλους εργάτας και χωρικούς των Βαλκανίων, αποτελεί την πραγματικήν εγγύησιν διά την ειρήνη και ησυχίαν της Ελλάδος και όλων των βαλκανικών λαών και διά την οριστικήν χειραφέτησιν της Ελλάδος και όλων των άλλων βαλκανικών λαών από τας επεμβάσεις και επιθέσεις του ξενικού κεφαλαίου και των ξένων ιμπεριαλιστών.
Μόνη η επικράτησις των Ελλήνων εργατών και χωρικών μαζύ με τους άλλους προλεταρίους των Βαλκανίων θ’ αποδώση εις την χώραν αληθινήν ανεξαρτησίαν και το δικαίωμα της ελευθέρας αναπτύξεως και διαθέσεώς της προς ένα έντιμον μέλλον, μέλλον πραγματικής ελευθερίας και ευτυχίας.
Η ώρα του νέου αγώνος έφθασεν! Ολοι όσοι εδοκίμασαν και υπέμειναν την δυστυχίαν και τας πιέσεις κατά την διάρκειαν του μεγάλου πολέμου και εννοούν την προδοσίαν και την ενοχήν όλων των αστικών κομμάτων, από τούδε ας συνταχθούν σταθερώς και ας αγωνισθούν αποφασιστικώς διά τον σκοπόν και το πρόγραμμα του Σοσιαλιστικού εργατικού κόμματος.
Ολοι με μίαν θέλησιν, με μίαν ψυχήν, με μίαν προσπάθειαν, ας αντιμετωπίσωμεν τους εκμεταλλευτάς, δηλούντες ότι δεν ανεχόμεθα επί πλέον νέους πολέμους και νέα αίματα, νέας πιέσεις, νέους εκβιασμούς και νέαν εκμετάλλευσιν και ότι θέλομεν να ζήσωμεν όλοι πλέον ελεύθερα με όλους τους άλλους λαούς της Βαλκανικής και Ανατολής οι οποίοι είναι αδελφοί μας και ότι εφεξής θα αγωνισθώμεν μαζί των διά την οριστικήν επικράτησιν της σημαίας μας, διά την οριστικήν απολύτρωσίν μας από κάθε είδους ζυγόν, από κάθε εκμετάλλευσιν. Ολοι οι προλετάριοι, όλοι οι εκμεταλλευόμενοι, όλοι οι πενόμενοι και οι δυστυχείς, οι εργάται, οι υπάλληλοι, οι αγρότες, οι στρατιώται, όλοι οι βιοπαλαισταί, ας ενωθούμε, ας συνενώσουμε τας τάξεις του μεγάλου αγώνος που διεξάγει το Σοσιαλιστικόν κόμμα της Ελλάδος, όλοι ας απαντήσουμε στους σωβινιστικούς και καρναβαλικούς εορτασμούς διά μίαν δήθεν ειρήνην, με μία φωνή και μία ψυχή:
Κάτω οι πολέμοι και η αλληλοσφαγή των λαών!
Κάτω η επιστράτευσις και κάθε άλλος εκβιασμός του λαού διά νέους πολέμους!
Ζήτω η ειρήνη μεταξύ όλων των λαών της Ανατολής και όλου του κόσμου!
Αθήναι τη 10η Σεπτεμβρίου 1920
Η Κεντρική Επιτροπή
Το ΚΚΕ για τον μικρασιατικό πόλεμο
Το ΣΕΚΕ (ΚΚΕ) ήταν το μοναδικό κόμμα στην Ελλάδα που έδινε τη μάχη για την πραγματική ειρήνη, σε σύνδεση με την πάλη για την ικανοποίηση των αναγκών του λαού, ενάντια στο αστικό καθεστώς. Αυτό θα γίνει ακόμη πιο αντιληπτό μέσα από άλλα ντοκουμέντα του Κόμματος στη συγκεκριμένη περίοδο.
Στο μικρασιατικό μέτωπο συγκροτήθηκε επίσης Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή των κομμουνιστών στρατιωτών, με στόχο τη διαφώτιση των στρατιωτών του μετώπου, αναδεικνύοντας τις επιδιώξεις της άρχουσας τάξης και των ιμπεριαλιστών συμμάχων της με την τυχοδιωκτική μικρασιατική εκστρατεία, από τη μια πλευρά, και τα πραγματικά λαϊκά συμφέροντα, από την άλλη.
Να τι έγραφε σε προεκλογική ανακοίνωσή της, με τίτλο «Η φωνή των στρατιωτών του Μετώπου», το Σεπτέμβρη του 1920.
«Αφού τόσον καιρό εστρώσαμε της Βαλκανικής, της Ρωσίας και της Ανατολής τα βουνά και τους κάμπους με τα κουφάρια μας και με το σκοτωμένο αίμα μας εβάψαμε το χώμα και τις πέτρες τους, αφού οι αφέντες που κυβερνάνε μας δέσανε με τις βαριές αλυσίδες της οργανωμένης βίας σαβανώνοντας τα σπιτικά μας με τη μαυρίλα της δυστυχίας, έρχονται τώρα με την απαίσια ικανοποίηση του θριάμβου των να μας ζητήσουνε ψήφο ευγνωμοσύνης για το μεγάλωμα της «Πατρίδος» και για την απελευθέρωση των «υποδούλων αδελφών»…
Κι όταν, πια, ενώ εμείς τραβούσαμε το θανατερό δρόμο του μαρτυρίου μας με τα νύχια των στρατοκρατικών κοράκων στη σάρκα μας, είδαμε αυτή την παρασιτική τάξη… είδαμε αυτούς τους κυβερνητικούς πάτρωνές τους μ’ όλο το φκιασίδι του φιλεργατισμού των να ρίχνουν στο τέλος κάθε πρόσχημα δίνοντας τις πιο οιχτρές αναχρονιστικές λύσεις στα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα, εργατικά, αγροτικά και αρπάζοντας τον ιδρώτα και το αίμα των αδελφών μας εργατών και χωρικών για να χτίζουν τα παλάτια και να γεμίζουν τις κάσες των πλουτοκρατών…
Δεν μπορείτε να ‘χετε σεις πατρίδα ούτε ιδανικά. Τα ιδανικά σας και η πατρίδα σας είναι κλεισμένα μέσα στο συχαμερό σας συμφεροντολογικό σας εγώ που την κτηνώδη απληστία του χορταίνει η θυσία του ανθρωπίνου αίματος. Η πατρίδα αυτή που την περιτριγυρίζετε μ’ ένα γελοίο πλασματικό φωτοστέφανο είναι η δική μας η πατρίδα. Και οι αληθινοί πατριώτες είμαστε εμείς. Οχι γιατί σκοτωθήκαμε και σκοτώσαμε άλλους ανθρώπους και ματώσαμε και ταλαιπωρηθήκαμε για τα συμφέροντά σας κάτω απ’ την πίεση της βίας σας, αλλά γιατί το κήρυγμα της μεγάλης αλήθειας που ‘ρχεται βροντόφωνο από κει πάνω, (σ.σ. εννοείται η Σοβιετική Ρωσία), μας εσφυρηλάτησε την καρδιά μας με τη θέληση της αγαπημένης πατρίδας μας αναγεννημένης κι ευτυχισμένης με τη δύναμη την ακαταμάχητη που χρειάζεται στους μεγάλους απολυτρωτικούς αγώνες, με την αγάπη για όλους τους δυναστευομένους ανθρώπους του κόσμου και για τη λευτεριά και για την παντοτεινή ειρήνη και για την αδελφοσύνη. Αυτή είναι η πατρίδα για την οποία έχουμε την ανώτερη θέληση και δύναμη να πολεμήσουμε. Και θα πολεμήσουμε γι’ αυτήν». (Το ΚΚΕ, Επίσημα Κείμενα τόμος Α’, σελ. 114 – 116).
Οι εκλογές έγιναν το Νοέμβρη του 1920. Η αντιβενιζελική παράταξη επικέντρωσε τον προεκλογικό της αγώνα στο ζήτημα του τερματισμού του πολέμου. Το ΣΕΚΕ (Κ) πήρε για πρώτη φορά μέρος στις εκλογές, συνεχίζοντας την αδιάκοπη πάλη του για την ικανοποίηση των αιτημάτων και των αναγκών των λαϊκών στρωμάτων, σε συνδυασμό με τον αντιπολεμικό αγώνα. Το ΣΕΚΕ (Κ), δίνοντας αυτήν την πολιτική μάχη κατά της κυβέρνησης Βενιζέλου, εν μέσω αγρίων διώξεων, προσπάθειας φίμωσης της φωνής του, και συνθηκών νοθείας και εξαπάτησης του λαού, αποκάλυπτε ταυτόχρονα ότι και η αντιβενιζελική αντιπολίτευση θα συνεχίσει την ίδια τυχοδιωκτική πολιτική, αν γίνει κυβέρνηση.
«… Η οργανωμένη εργατική τάξις η οποία ουδέποτε ηθέλησε να γίνη ευνούχος ουδενός αστικού κόμματος, δεν ηργάσθη κατά της βενιζελικής δικτατορίας χάριν της υποθέσεως του Κωνσταντίνου ή διά το συμφέρον των εν τη εξουσία πολιτικών, αλλά χάριν του ίδιου αυτής αγώνος, του αγώνος εναντίον του πολέμου, της τυραννίας και της εκμεταλλεύσεως της οποίας υπήρξεν το αέναον θύμα κατά την τελευταίαν δεκαετίαν. Χωρίς σήμερον μετά το επελθόν εκ των εκλογών αποτέλεσμα ουδέ κατά το ελάχιστον να κλονίζεται εις την στάσιν του έναντι του κόμματος των Φιλελευθέρων, το Σοσιαλιστικόν Εργατικόν (Κομμουνιστικόν) Κόμμα οφείλει να διακηρύξη ότι η πολεμική και ιμπεριαλιστική πολιτική την οποία συνεχίζει η νέα κυβέρνησις χάριν της επιστροφής του Κωνσταντίνου, δεν ανταποκρίνεται προς τους πόθους και τα συμφέροντα της μεγάλης τάξεως των παραγωγών του έθνους.
Η πολιτική αύτη ανταποκρίνεται προς τα συμφέροντα ορισμένων κύκλων πολιτικών και άλλων επιχειρηματιών της πολιτικής και κεφαλαιοκρατικών κύκλων, οι οποίοι επείγονται να συναγωνιστούν το βενιζελικόν κόμμα εις την πολεμικήν και τυχοδιωκτικήν του πολιτικήν και να αναγνωριστούν αυτοί ως οι εγκυρότεροι πράκτορες των Ανταντικών συμφερόντων εν Ελλάδι». (Το ΚΚΕ – Επίσημα Κείμενα, τόμος Α΄, σελ.163 – 165).
Γι’ αυτό καλούσε στην αποφασιστική ενίσχυση των συνδυασμών του. Τις εκλογές κέρδισε η αντιβενιζελική αστική παράταξη, που με δημοψήφισμα επανέφερε το βασιλιά Κωνσταντίνο. Το ΣΕΚΕ (Κ) συγκέντρωσε το 13% των ψήφων, (100.000).
Η νέα κυβέρνηση συνεχίζει τον τυχοδιωκτικό πόλεμο της προηγούμενης. Ετσι η Πρωτοχρονιά του 1921 βρίσκει τα στρατευμένα παιδιά του λαού στο Μέτωπο.
Μέχρι την ύστατη στιγμή
Το ΣΕΚΕ (Κ), ακόμη και την ύστατη στιγμή, όταν η καταστροφή στη Μικρά Ασία απεικονιζόταν με την τραγική ήττα, τη φωτιά στη Σμύρνη και τον ελληνικό πληθυσμό της Μικράς Ασίας να πέφτει στη θάλασσα, έκανε ό,τι ήταν δυνατό προκειμένου οι συνέπειες να μη γίνουν τόσο οδυνηρές για τον ελληνικό λαό και κυρίως να σωθούν από την καταστροφή τόσο οι Ελληνες στρατιώτες, όσο και οι μετέπειτα Ελληνες πρόσφυγες, αλλά και άλλες εθνότητες που αποτελούσαν μειονότητες στην Τουρκία.
Η επίθεση του στρατού του Κεμάλ άρχισε στις 13 Αυγούστου 1922 στη γραμμή Αφιόν Καραχισάρ – Σμύρνη. Η ήττα είναι συντριπτική και ο ελληνικός στρατός αρχίζει την άτακτη υποχώρησή του.
Στις 8 του Σεπτέμβρη, οι Τούρκοι μπαίνουν στη Σμύρνη και στις 18 του ίδιου μήνα ολοκληρώνεται η εκκένωση της Μ. Ασίας από τα ελληνικά στρατεύματα.
Η Σμύρνη παραδίδεται στις φλόγες και ο πληθυσμός της κάνει απελπισμένη προσπάθεια να σωθεί, καταφεύγοντας στα συμμαχικά καράβια. Αλλά οι σύμμαχοι ιμπεριαλιστές της ελληνικής πλουτοκρατίας, Αγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί και Αμερικανοί ανέχονται με τη μεγαλύτερη απάθεια να πετιούνται μπρος στα μάτια τους οι Ελληνες στη θάλασσα, χωρίς καν την παραμικρή συμβολή, έστω για να σωθούν.
Αυτή, λοιπόν, την περίοδο το ΣΕΚΕ (Κ) και η ΓΣΕΕ κάνουν διάβημα «Προς τα Κομμουνιστικά Κόμματα και τας Εργατικάς Συνομοσπονδίας της Ευρώπης και προς την Ρωσίαν», για να συμβάλλουν στο ζήτημα της προστασίας των ελληνικών πληθυσμών και των αιχμαλώτων. Ολόκληρα τα κείμενα που απεστάλησαν δημοσιεύτηκαν στον «Ριζοσπάστη» στις 28 Αυγούστου 1922 και έχουν ως εξής:
«Η Διοίκησις του Σοσιαλιστικού Εργατικού κόμματος πολλάκις είχεν ενδείξεις περί του δυνατού μιας Ελληνοτουρκικής Συνεννοήσεως, η οποία θα απεσόβει πολλάς από τας σημερινάς συμφοράς και πάντως θα εξησφάλιζε σοβαροτάτας εγγυήσεις υπέρ των Ελληνικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας. Επί τη βάσει των ενδείξεων τούτων επεζήτησε πολλάκις να πείση την κυβέρνησιν περί της ανάγκης της τοιαύτης συνεννοήσεως και του τοιούτου προσανατολισμού της πολιτικής της, αλλ’ η κυβέρνησις Γούναρη όχι μόνον δεν ηθέλησε να δόση προσοχήν εις τας υποδείξεις ταύτας, αλλά και επανειλημμένας απ’ ευθείας προτάσεις των Σοβιέτ συστηματικώς απέκρουσε, διά να φανή ευχάριστος προς τους Γάλλους ιμπεριαλιστάς.
Ηδη η διοίκησις του κόμματος, κατόπιν της δημιουργηθείσης εξ υπαιτιότητος της κυβερνήσεως καταστάσεως, εθεώρησε καθήκον της να απευθυνθή απ’ ευθείας τόσον προς τα κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης, όσον και προς την Σοβιετικήν Ρωσίαν διά της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας, όπως ζητήση την επέμβασίν των υπέρ των θυμάτων της παράφρονος πολιτικής των Ελληνικών κυβερνήσεων.
Ούτω χτες συνέταξε τα κάτωθι τηλεγραφήματα αξιώσασα από τον υπουργόν των Εξωτερικών να επιτραπή η ελευθέρα αποστολή των:
Βασίλειον Κολάρωφ, δικηγόρον, γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Βουλγαρίας και της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας.
Συντικάλεμ Ντομ Σόφιαν.
Εν ονόματι των εργατών και χωρικών της Ελλάδος επιστρατευμένων και μη, σας παρακαλούμεν να μεταβιβάσητε τηλεγραφικώς προς το Γραφείον της εν Μόσχα Κομμουνιστικής Διεθνούς την αίτησίν μας, ην παρακαλούμεν να υποστηρίξητε με όλον το κύρος της Βαλκανικής Κομμουνιστικής μας Ομοσπονδίας ης είσθε γραμματεύς, όπως επέμβη αυτή παρά τη Ρωσική Σοβιετική Κυβερνήσει, ίνα αύτη, ισχυρός παράγων εν Ανατολή και μόνη εγγύησις των καταπιεζομένων λαών, λάβη υπό την προστασίαν της τους πάσχοντας εργατικούς και αγροτικούς Ελληνικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας, θύματα της εγκληματικής πολιτικής των αστικών Ελληνικών κυβερνήσεων και των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και εκτεθειμένους σήμερον εις τον κίνδυνον της εκδικήσεως του νικητού, ως επίσης ενδιαφερθή και περί της τύχης των αιχμαλώτων μας εργατών και χωρικών των εις χείρας του Κεμαλικού στρατού. Αναμένωμεν την απάντησιν της Διεθνούς.
Γραμματεύς Κομμουνιστικού Κόμματος
Ι. Κορδάτος».
* * *
«Κεντρικήν Επιτροπήν Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος
Εφημερίδα «Ουμανιτέ»
Παρισίους
Το Σοσιαλεργατικόν Κομμουνιστικόν Κόμμα της Ελλάδος εν ονόματι του προλεταριάτου πόλεων και χωρίων, επιστρατευμένου και μη σας παρακαλεί ίνα επέμβητε παρά τη υμετέρα κυβερνήσει, όπως ασκήση αυτή την επιρροήν της διά να τεθή το ταχύτερον τέρμα εις τον εν Μικρά Ασία πόλεμον και διασωθούν από τους κινδύνους εις τους οποίους είναι εκτεθειμένοι οι ελληνικοί αγροτικοί και εργατικοί πληθυσμοί και αι άλλαι μειονότητες, θύματα της εγκληματικής πολιτικής των αστικών ελληνικών κυβερνήσεων, τυφλών οργάνων των ιμπεριαλιστών και κεφαλαιοκρατών της Ευρώπης. Το Ελληνικόν Σοσιαλεργατικόν Κόμμα καταπολεμήσαν πάντοτε δριμύτατα την ιμπεριαλιστικήν πολιτικήν των Ελληνικών αστικών κομμάτων, δικαιούται να ζητήση σήμερον την υποστήριξιν των αδελφών σοσιαλιστικών κομμάτων και την προστασίαν των θυμάτων της πολιτικής ταύτης.
Ι. Κορδάτος».
Στη συνέχεια, το ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» δημοσιεύει την παρακάτω πληροφορία: «Ομοιον τηλεγράφημα απεστάλη και προς τα εργατικά και κομμουνιστικά κόμματα της Ιταλίας και της Αγγλίας. Επίσης η Γενική Συνομοσπονδία των Εργατών απέστειλε προς τας Γενικάς Συνομοσπονδίας Ιταλίας, Γαλλίας και Αγγλίας τηλεγραφήματα υπό το αυτό πνεύμα».
Η ολοκληρωτική καταστροφή και η ευθύνη γι’ αυτό βαρύνει απόλυτα την αστική τάξη της Ελλάδας και τις κυβερνήσεις της, από κοινού με τα ιμπεριαλιστικά κράτη – συμμάχους της και την πολιτική τους.
Πρωτοβουλίες από τη σοβιετική Ρωσία
Στον πόλεμο στη Μικρά Ασία, υπήρξαν σημαντικές διεθνείς πρωτοβουλίες της σοβιετικής Ρωσίας, τις οποίες, αν αποδεχόταν η κυβέρνηση και η άρχουσα τάξη της Ελλάδας, πιθανόν τα αποτελέσματα να ήταν διαφορετικά και, πάντως, οι συνέπειες για τον ελληνικό λαό δε θα ήταν αυτές που φορτώθηκε από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Αλλά η Ιστορία δε γράφεται με τα «αν» και το «πιθανόν». Η τότε στάση της σοβιετικής Ρωσίας έχει κατακριθεί από τους ιστορικούς της άρχουσας τάξης. Και δεν είναι ανεξήγητο. Αυτοί οι ιστοριογράφοι αντιμετωπίζουν την Ιστορία από τη σκοπιά των συμφερόντων της άρχουσας τάξης και των ιμπεριαλιστών. Οι πρωτοβουλίες του νεαρού και πρώτου τότε στον κόσμο εργατικού κράτους ήταν αντίθετες με τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα των ηγετικών καπιταλιστικών κρατών στην περιοχή. Ας δούμε, λοιπόν, τα πραγματικά γεγονότα, σχετικά με το ρόλο της σοβιετικής Ρωσίας στο Μικρασιατικό πόλεμο.
Αμέσως μετά τη λήξη του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, τα κράτη του ιμπεριαλιστικού συνασπισμού της Αντάντ, έμπαιναν σε μια διαπάλη για την ανάπτυξη της επιρροής τους – η καθεμιά για δικό της λογαριασμό – πάνω στις πρώην γερμανικές αποικίες αλλά και σε άλλες περιοχές. Ξέχωρη σημασία γι’ αυτές τις δυνάμεις θα έχει ο χώρος της Εγγύς Ανατολής (Στενά Δαρδανελλίων, σύνορα με Σοβιετική Ρωσία, πετρέλαια Μοσούλης).
Από την άλλη πλευρά, η σοβιετική κυβέρνηση έχει ήδη αρνηθεί όλα τα προνόμια που είχε ο τσαρισμός στην Εγγύς Ανατολή. Παραιτήθηκε από όλους τους άνισους όρους συμφωνιών της τσαρικής Ρωσίας με τους ανατολικούς γείτονές της, διατήρησε όμως όλα τα σημεία ειρηνικών σχέσεων και τους όρους για τα σύνορα. Βασική επίσης αρχή αυτής της σοβιετικής εξουσίας ήταν η αλληλεγγύη του διεθνούς εργατικού κινήματος και η υποστήριξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των λαών και της αυτοδιάθεσης των εθνών.
Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της πολιτικής πρέπει να αντιμετωπίσουμε την προσέγγιση της σοβιετικής εξουσίας με το κίνημα του Τούρκου ηγέτη Κεμάλ. Επίσης μετά την ήττα των ιμπεριαλιστών στην επέμβαση στη σοβιετική Ρωσία (1918-19), η Εγγύς Ανατολή απόκτησε για το διεθνή ιμπεριαλισμό τη σημασία του αντισοβιετικού στρατιωτικοπολεμικού προγεφυρώματος.
Χαρακτηριστική μάλιστα αυτής της επιλογής ήταν η πρόταση του Γάλλου στρατηγού Le Bourgogne, αρχηγού των γαλλικών δυνάμεων κατοχής στην Κωνσταντινούπολη, για τη σύναψη συμφωνίας Γαλλίας – Κεμάλ. Υποστήριξε ότι ο κεμαλικός στρατός ήταν τότε ο μοναδικός που μπορούσε «να δράσει εναντίον των μπολσεβίκων».
Επομένως η δημιουργία σχέσεων καλής γειτονίας και συνεργασίας του σοβιετικού κράτους με το κεμαλικό κίνημα, δυνάμωνε τον απελευθερωτικό αγώνα των Τούρκων και ταυτόχρονα προάσπιζε την εδαφική ακεραιότητα της σοβιετικής Ρωσίας.
Το Μάρτη του 1920 συγκροτείται η επαναστατική κυβέρνηση της Αγκυρας. Η σοβιετική κυβέρνηση θα την αναγνωρίσει. Ενα μήνα αργότερα ο ίδιος ο Κεμάλ, με επιστολή του στον Β.Ι. Λένιν, ζητά τη σύναψη διπλωματικών σχέσεων. Την επόμενη χρονιά, 1921, το Μάρτη, υπογράφεται στη Μόσχα τουρκοσοβιετική συμφωνία φιλίας και συνεργασίας.
Η απόφαση του Κεμάλ να προσεγγίσει το σοβιετικό κράτος έδειχνε ότι αναγνωρίζει τη σοβιετική εξουσία και αποδέχεται το πνεύμα της εξωτερικής της πολιτικής. Βέβαια αυτή η στάση της κεμαλικής ηγεσίας δεν ήταν πάντοτε σταθερή. Για παράδειγμα, αργότερα, μετά την επικράτηση της εθνικοαστικής επανάστασης στην Τουρκία, η κεμαλική αντιπροσωπεία στις διαπραγματεύσεις της Λοζάνης θα αντιταχθεί στη συμμετοχή σοβιετικών αντιπροσώπων στην επιτροπή από εμπειρογνώμονες για την εξέταση του προβλήματος των Στενών των Δαρδανελλίων (Δεκέμβρης 1922) και θα αποδεχτεί το αγγλικό σχέδιο για το καθεστώς των Στενών.
Οι σχέσεις της σοβιετικής Ρωσίας με τον Κεμάλ και η βοήθεια στην τουρκική επανάσταση θεωρήθηκε από Ελληνες ιστορικούς ως μια αιτία της μικρασιατικής καταστροφής. Ο Καρολίδης υποστήριξε ότι το υλικό, με το οποίο οι Σοβιετικοί εφοδίασαν τους Τούρκους, «χρησιμοποιηθέν υπό της νέας Τουρκίας υπήρξε το φονικώτατον εναντίον των Ελλήνων εν τοις χερσί των Τούρκων όπλον», προσδίνοντας έτσι ανθελληνικές προθέσεις στη Σοβιετική Ρωσία.
Αλλά πριν από την απόφαση των συμμάχων για την αποστολή ελληνικού στρατού στη Μικρασία, είχε πραγματοποιηθεί η συμμετοχή της ελληνικής αστικής τάξης στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Ρωσία μετά την Οχτωβριανή Επανάσταση.
Ο Βενιζέλος για να αποσπάσει τη διαβεβαίωση του Γάλλου πρωθυπουργού Κλεμανσό για υποστήριξη των ελληνικών αξιώσεων στη Σμύρνη και τη Θράκη, δηλώνει καθαρά την προθυμία του να συστρατεύσει με τους Γάλλους στην Ουκρανία ενάντια στη νεαρή σοβιετική εξουσία. Και από το Λονδίνο τηλεγραφεί στον Ελληνα πρεσβευτή στο Παρίσι: «Παρακαλώ δηλώσατε πρωθυπουργώ και υπουργώ των Εξωτερικών (της Γαλλίας) ότι ο Ελληνικός Στρατός είναι εις την διάθεσίν των και δύναται να χρησιμοποιηθή διά κοινόν αγώνα, πανταχού, όπου αποστολή του ήθελε κριθή αναγκαία»…
Μια συμφέρουσα παρέμβαση υπέρ της Ελλάδας
Και ενώ αυτή ήταν η στάση της επίσημης Ελλάδας απέναντι στο σοβιετικό κράτος, το τελευταίο – στα πλαίσια της ειρηνόφιλης πολιτικής του και των αρχών της αυτοδιάθεσης των εθνών – εφάρμοζε άλλη, διαφορετική πολιτική απέναντί της. Για παράδειγμα με δήλωσή της η σοβιετική κυβέρνηση παραιτιόταν από το ρωσικό μερίδιο του βαρύτατου εξωτερικού χρέους της Ελλάδας στη Ρωσία.
Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας, η κυβέρνηση της σοβιετικής Ρωσίας είχε υποβάλει απευθείας προτάσεις στην κυβέρνηση Γούναρη για ειρηνική διευθέτηση του προβλήματος, οι οποίες αποκρούστηκαν. Υπάρχει η μαρτυρία του τότε Γενικού Γραμματέα του ΣΕΚΕ (Κ), Γ. Κορδάτου, για συγκεκριμένη παρέμβαση της σοβιετικής Ρωσίας, λίγο πριν από την κατάρρευση του μετώπου.
Σοβιετικός απεσταλμένος της 3ης Διεθνούς και του υπουργείου Εξωτερικών και Στρατιωτικών της σοβιετικής Ρωσίας, ήρθε μυστικά στην Ελλάδα τον Απρίλη του 1922, με εντολή να διερευνήσει τη δυνατότητα μεσολάβησης της χώρας του για ειρηνικό τερματισμό του Μικρασιατικού πολέμου, μέσα από επαφές που θα είχε με την ηγεσία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος (Αυτός ο τρόπος άφιξης του ξένου απεσταλμένου και η μέθοδος διερεύνησης οφειλόταν στην ανυπαρξία διπλωματικών σχέσεων των δύο κρατών). Συναντήθηκε με τον Γ. Κορδάτο, Γενικό Γραμματέα του ΣΕΚΕ (Κ), τον ενημέρωσε για το σκοπό της παρουσίας του και του ζήτησε να ανακοινώσει στην ελληνική κυβέρνηση την άφιξή του και την επιθυμία της χώρας του για μεσολάβηση στο μικρασιατικό ζήτημα. Η πρότασή του ήταν υπογραφή ανακωχής ανάμεσα στην Ελλάδα και στον Κεμάλ με αυτονομία της περιοχής της Σμύρνης και ως αντάλλαγμα ζητούσε από την ελληνική κυβέρνηση να αναγνωρίσει, έστω και ντε φάκτο, τη σοβιετική εξουσία. Ο ηγέτης του ΣΕΚΕ (Κ) συναντήθηκε με τον Ν. Στράτο (αντιπολίτευση τότε) και τον Α. Καρτάλη (υπουργό στην κυβέρνηση Γούναρη) χωρίς θετικό αποτέλεσμα. Ο τελευταίος μάλιστα, όπως γράφει ο ίδιος ο Κορδάτος, τον έβρισε και τον έδιωξε.
Η ζητούμενη αναγνώριση ήταν κάτι το φυσιολογικό μέσα στα πλαίσια της διπλωματικής πρακτικής, χωρίς αυτό να αναιρεί το δικαίωμα της σοβιετικής – όπως κάθε άλλης – κυβέρνησης για αποκατάσταση και ρύθμιση των οικονομικών και πολιτικών σχέσεών της με τις καπιταλιστικές χώρες.
Ηδη από το Γενάρη του 1922, που τα κράτη της Αντάντ έστελναν στη σοβιετική κυβέρνηση πρόσκληση για να συμμετάσχει στη διεθνή οικονομική συνδιάσκεψη της Γένοβας, «τα καπιταλιστικά κράτη αναγνώριζαν πως ήταν αναπόφευκτη ανάγκη να αποκαταστήσουν οικονομικές (άρα και πολιτικές) σχέσεις με τη Σοβιετική Ρωσία». Και μάλιστα τη στιγμή που 33 καπιταλιστικές χώρες κάθονταν στο ίδιο τραπέζι με τη σοβιετική Ρωσία κατά τη συνδιάσκεψη αυτή (Απρίλης-Μάης 1922), το γεγονός αυτό απέδειχνε την ντε φάκτο αναγνώριση του σοβιετικού κράτους, το οποίο έτσι δε βρισκόταν σε καμιά διεθνή απομόνωση. Η ελληνική κυβέρνηση γιατί να μην την αναγνωρίσει και να μην αποδεχτεί διαμεσολάβηση για το Μικρασιατικό ζήτημα όταν ακόμη και η συμμετοχή της στην ουκρανική εκστρατεία κατά τη διάρκεια της ιμπεριαλιστικής επέμβασης, για κατάπνιξη της Οχτωβριανής Επανάστασης, δε στάθηκε ανασταλτικός παράγοντας στο να πάρει πρωτοβουλία η σοβιετική κυβέρνηση;
Επομένως, η σοβιετική μεσολαβητική προσπάθεια δεν ήταν τίποτα παραπάνω και τίποτα παρακάτω από μια ενέργεια στα πλαίσια της εξωτερικής πολιτικής του σοβιετικού κράτους.
Υπάρχει επίσης άλλη μια σοβιετική πρωτοβουλία. Η νίκη της τουρκικής επανάστασης ανέτρεπε τη συνθήκη των Σεβρών. Ηταν λοιπόν αναγκαία η σύναψη νέας συνθήκης με βάση την καινούρια πραγματικότητα, μετά από διεθνή συνδιάσκεψη. Η σοβιετική κυβέρνηση όμως, διέβλεπε τις προθέσεις και εκτιμούσε σωστά τις κινήσεις των κρατών της Αντάντ, τα οποία σκόπευαν να παραμερίσουν τη σοβιετική Ρωσία από τη μελλοντική συνδιάσκεψη και μάλιστα κατά τη συζήτηση του καθορισμού του καθεστώτος των Στενών. Γι’ αυτό με διακοίνωσή της, το Σεπτέμβρη του 1922, ζητούσε τη σύγκληση διεθνούς συνδιάσκεψης (με τη συμμετοχή Αγγλίας, Γαλλίας, σοβιετικής Ρωσίας, Ιταλίας, Αιγύπτου, Ελλάδας, Τουρκίας, του κράτους των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, Βουλγαρίας και Ρουμανίας), όπου θα συζητιούνταν και θα ρυθμίζονταν τα προβλήματα της Εγγύς Ανατολής και των Στενών. Η πρόταση όμως αυτή δεν υλοποιήθηκε εξαιτίας της αρνητικής στάσης των κρατών της Αντάντ.
Τέλος, αρκετά διαφωτιστικό κείμενο για τη στάση της σοβιετικής Ρωσίας τόσο απέναντι στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία αποτελεί μια σοβιετική διακοίνωση που δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη», στις 18 του Σεπτέμβρη 1922.Να μερικά αποσπάσματα: «Η ρωσική κυβέρνησις δεν είναι καθόλου διατεθειμένη να καταδικάσει την Ελλάδα και τον ελληνικόν λαόν… διότι ανέλαβε το βάρος του πολέμου το επιβληθέν επί των ασθενών ώμων της από μέρους της Ευρώπης και περιήλθεν εις απόγνωσιν… Η ρωσική κυβέρνησις θεωρεί τον τουρκικόν πόλεμον ως αγώνα του τουρκικού λαού υπέρ της υπάρξεως και ανεξαρτησίας του… Εν τω αγώνι τούτω η Τουρκία έχει ολόκληρον την συμπάθειαν του ρωσικού λαού… Η Ρωσία ήτο μόνον έτοιμη να βοηθήση εις το να τερματισθή ο πόλεμος, ο οποίος είναι καταστρεπτικός δι’ αμφότερα τα έθνη. Αλλά αι προσπάθειαι της Ρωσίας προς την κατεύθυνσιν ταύτην απεκρούσθησαν κατηγορηματικώς υπό της Μεγάλης Βρετανίας… Αι συνδιαλλακτικαί προσπάθειαι της Ρωσίας απεδείχθησαν άκαρπαι και ο ελληνοτουρκικός πόλεμος αφέθη να εξακολουθήση την πορείαν του».
Τα παραπάνω αποκρούουν την όποια διαστρέβλωση των θέσεων και πρακτικής της σοβιετικής κυβέρνησης για το Μικρασιατικό πόλεμο, που προσπαθεί να δημιουργήσει η αστική ιστοριογραφία.
Βεβαίως, παρά τις προσπάθειες του Κόμματος της εργατικής τάξης αλλά και του πρώτου στον κόσμο εργατικού κράτους της σοβιετικής Ρωσίας, η ολοκληρωτική καταστροφή δεν απεφεύχθη και η ευθύνη γι’ αυτό βαρύνει απόλυτα τα ιμπεριαλιστικά κράτη και την πολιτική τους, αλλά και την αστική τάξη της Ελλάδας και τις κυβερνήσεις της.
Πηγή συμπερασμάτων για το σήμερα
Η συγκεκριμένη τραγική ιστορική περίοδος αποτελεί και πηγή για την άντληση χρήσιμων συμπερασμάτων για το λαϊκό κίνημα και την πάλη του στις σύγχρονες συνθήκες. Ας μην ξεχνάμε ότι και σήμερα η ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων ανάβει φωτιές πολέμου στην περιοχή της Ευρασίας, ενώ η άρχουσα τάξη της Ελλάδας, δεμένη στο άρμα του ιμπεριαλισμού (δεν μπορεί βεβαίως να κάνει διαφορετικά), όπως και τότε, συμμετέχει ενεργά στην ιμπεριαλιστική δράση.
Ενα πρώτο βασικό συμπέρασμα, που βγαίνει αβίαστα από τη μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή, είναι ότι τα ιμπεριαλιστικά κράτη μπροστά στα συμφέροντά τους γίνονται αδίστακτα απέναντι στους λαούς, σφάζουν, δολοφονούν, με τους πολέμους που εξαπολύουν, διαμελίζουν χώρες, καλλιεργούν τον εθνικισμό και το σοβινισμό, προκειμένου να επιβάλουν τον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου, τη διεθνική εκμεταλλευτική δράση των μονοπωλίων. Μέσα από τα γεγονότα της μικρασιατικής εκστρατείας και καταστροφής φωτίζεται και η σύγχρονη πραγματικότητα, που διαμορφώνει η ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων στα Βαλκάνια, στην Εγγύς και τη Μέση Ανατολή, γενικότερα στο γεωγραφικό χώρο της Ευρασίας. Πόλεμος στα Βαλκάνια, διαμελισμοί κρατών, εθνικιστικές αντιθέσεις. Πόλεμος στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Μέση Ανατολή, σχέδια για τη Μεγάλη Μέση Ανατολή από το ΝΑΤΟ, που σημαίνουν επεμβάσεις στον αραβικό κόσμο, αλλά και στη Βόρεια Αφρική κλπ, όπως τώρα στη Λιβύη. Οι λόγοι, οι ίδιοι. Τα πετρέλαια και οι δρόμοι μεταφοράς τους, αλλά πάνω απ’ όλα τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ηγετικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, σε βάρος των ανταγωνιστών τους σήμερα και ιδιαίτερα στην περιοχή της Ασίας (ενάντια στις Ρωσία, Ινδία, Κίνα). Τότε ενδιαφέρονταν για το μοίρασμα στην περιοχή των αποικιών της ηττημένης στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανίας, αλλά και τον αποκλεισμό της Σοβιετικής Ρωσίας, το «πνίξιμο» του πρώτου στον κόσμο εργατικού κράτους. Σήμερα, επίσης, επιδιώκουν να ανακόψουν κάθε αντίσταση κρατών και λαών στα σχέδια της ολοκληρωτικής επιβολής των συμφερόντων τους στην περιοχή. Και σήμερα, όπως και τότε, η περιοχή μας είναι πεδίο όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, με απρόβλεπτες συνέπειες, ή μάλλον με καταστρεπτικές, αν δεν πάρουν οι λαοί τις τύχες τους στα χέρια τους.
Ενα δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι τα πολιτικά κόμματα της άρχουσας τάξης, μπορεί να φαίνεται ότι αντιπολιτεύονται μεταξύ τους, εκμεταλλευόμενα τα προβλήματα και τις ανάγκες του λαού, εξαπατώντας τον ακόμη και με την κάλπικη προβολή λύσεων προς όφελός του, αλλά πάντα ασκούν την ίδια ακριβώς πολιτική για την πραγματοποίηση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης. Τότε η αντιβενιζελική παράταξη, με το σύνθημα να σταματήσει ο πόλεμος, αντικατέστησε με τη λαϊκή ψήφο την κυβέρνηση Βενιζέλου. Αλλά ο πόλεμος συνεχίστηκε, γιατί αυτό ήθελε η άρχουσα τάξη. Να διεκδικήσει μερίδιο σ’ έναν κατακτητικό άδικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο από κοινού με τους συμμάχους της. Για τη συγκεκριμένη περίοδο είναι χαρακτηριστική η μαρτυρία του Χάρολντ Νίκολσον, στελέχους του Φόρεϊν Οφις, ο οποίος το Δεκέμβρη του 1920 σε μνημόνιο προς τον υπουργό του, μεταξύ των άλλων, ομολογούσε: «Ο λόγος που μας έσπρωξε στην υποστήριξη της Ελλάδας δεν ήταν συναισθηματική παρόρμηση, αλλά φυσική έκφραση της παραδοσιακής μας πολιτικής, που συνίστατο στην προστασία των Ινδιών και της Διώρυγας του Σουέζ. Για έναν ολόκληρο αιώνα υποστηρίξαμε την Τουρκία, θεωρώντας την ως την πρώτη γραμμή άμυνας στην Ανατολική Μεσόγειο. Ομως αποδείχτηκε αναξιόπιστος σύμμαχος και έτσι περάσαμε στη δεύτερη γραμμή. Από τη γεωγραφική άποψη, η θέση της Ελλάδας είναι μοναδική για τις επιδιώξεις μας. Πολιτικά, η χώρα αυτή ήταν αρκετά ισχυρή σε περίοδο ειρήνης, ώστε να μη μας δημιουργεί θέμα δαπανών και αρκετά αδύνατη σε περίπτωση πολέμου, ώστε να είναι υποτελής σ’ εμάς» (Σπύρος Λουκάτος: «Οι μεγάλες δυνάμεις και η μικρασιατική εκστρατεία». Επιστημονικό διήμερο του ΚΜΕ, σελ. 73).
Σήμερα συμμετέχει η άρχουσα τάξη στην ιμπεριαλιστική δράση στα Βαλκάνια, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, συμμετείχε στον Πόλεμο του Κόλπου το 1990, με κυβερνήσεις τόσο του ΠΑΣΟΚ, όσο και της ΝΔ. Και, βεβαίως, και τα δύο κόμματα της άρχουσας τάξης ανταγωνίζονται ποιο από τα δύο μπορεί να εφαρμόσει την ευρωατλαντική πολιτική. Επίσης, και σήμερα υπάρχει και δρα ελληνικός στρατός έξω από τα σύνορα (Βοσνία, ΠΓΔΜ, Αφγανιστάν). Με βάση και την εμπειρία της μικρασιατικής καταστροφής, η εργατική τάξη της Ελλάδας, ο λαός της, μόνο δεινά μπορεί να περιμένει από τη συμμετοχή στην ιμπεριαλιστική δράση και τη λεγόμενη «αντιτρομοκρατική εκστρατεία» των αστικών κυβερνήσεων ή, όπως καμουφλάρισαν το πολεμικό δόγμα, «για την εγκαθίδρυση δημοκρατίας σε κράτη με αυταρχικά καθεστώτα». Λες και τους αναγόρευσε κανένας σε παγκόσμιους «προστάτες». Και καταστρατηγούν με τα όπλα το δικαίωμα κάθε λαού να αποφασίζει ο ίδιος για την τύχη του. Αλλά, είπαμε, πάνω απ’ όλα τα μονοπωλιακά συμφέροντα, που απαιτούν ιμπεριαλιστική δημοκρατία, δηλαδή δικτατορία του κεφαλαίου.
Τέλος, και τότε, το ΚΚΕ εκτιμούσε και προέβλεπε ότι, μέσα από την τυχοδιωκτική μικρασιατική εκστρατεία έρχεται η καταστροφή, και επιβεβαιώθηκε. Με την πολιτική και τη δράση του, με όλες του τις δυνάμεις επιδίωκε τη ματαίωση του μικρασιατικού πολέμου. Αναδείκνυε το γεγονός ότι η πρόσδεση των ελληνικών κυβερνήσεων στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, η συμμετοχή τους στην ιμπεριαλιστική δράση υπηρετεί τα συμφέροντα των μονοπωλίων και του κεφαλαίου. Η συνεπής πολιτική αρχών απέναντι στην εργατική τάξη, όλο το λαό, συνέδεε σωστά την υπόθεση του πολέμου με την αστική εξουσία και τον ιμπεριαλισμό, ενώ πρότεινε διευθέτηση του μικρασιατικού ζητήματος έξω από τα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών συμφωνιών (Βερσαλίες, Λοζάνη, Σέβρες) και μεταξύ των δύο χωρών. Στις σύγχρονες συνθήκες, το ΚΚΕ είχε έγκαιρα προειδοποιήσει για τους κινδύνους πολέμου στα Βαλκάνια, τους διαμελισμούς, αλλά και για την ευρύτερη περιοχή. Το ίδιο έκανε και μετά το χτύπημα στους δίδυμους πύργους στη Νέα Υόρκη (11/9/2001), προβλέποντας ότι αποτελεί αφορμή για νέους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Και σύντομα επιβεβαιώθηκε από τον πόλεμο στο Αφγανιστάν και μετέπειτα στο Ιράκ. Καταδίκασε τη συμμετοχή των ελληνικών κυβερνήσεων και την αποστολή στρατού έξω από τα σύνορα, προβάλλοντας τη θέση ότι κάθε λαός έχει δικαίωμα επιλογής σε ποιο κοινωνικό σύστημα θέλει να ζήσει και να καθορίζει ο ίδιος τις τύχες του, χωρίς ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους. Και είναι το κόμμα μας, το μόνο κόμμα που διεξάγει συνεπή αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή δράση, καλώντας το λαό να συγκροτήσει τη δική του συμμαχία και να οργανώσει τον αγώνα για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου και το πέρασμα στο σοσιαλισμό – κομμουνισμό. Σε συνδυασμό με την κοινή πάλη με τους άλλους λαούς. Ως τη μόνη λύση που θα αποτρέψει οριστικά τη συμμετοχή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς και τους άδικους πολέμους.https://infonewstime.wordpress.com/
θοδωρής Κουβάτσος
Διαβάστε περισσότερα »

Πάμε ξανά

Stepanova(3)

Πάμε ξανά

Θα πρέπει να συμφωνήσουμε στα μεγάλα για να βρούμε σημεία σύγκλισης και στα μικρά. Το ανάποδο σχήμα όσο κι αν ακούγεται – και είναι – βολικό, οδηγεί στην ανακύκλωση των ιδεών και στο μαγγανοπήγαδο “μεροδούλι-μεροφάι”.
Αναμφίβολα, οι εκλογές της 7ης Ιούλη άλλαξαν σελίδα και σ’ ένα μεγάλο βαθμό έκλεισαν ή στεγανοποίησαν προσωρινά τα αστικά ρήγματα. Η εκλογή του Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία καθησύχασε παραπέρα τα άσπρα κολάρα της αγοράς και τις “γραβάτες” της πολιτικής. Αλλά την 7η Ιούλη είχαμε περισσότερο αλλαγή φρουράς και λιγότερο παλινόρθωση.
Αν θέλουμε να δούμε τα πράγματα σε βάθος και όχι στα επιφαινόμενα και με τα Συριζαϊκά γυαλιά. Είναι αλήθεια ότι τον Αύγουστο των μικρών ειδήσεων, η ΝΔ έριξε μία σειρά πολιτικά τροχιοδεικτικά προσπαθώντας να ντοπάρει το εκλογικό της ακροατήριο και να τεστάρει τα αντανακλαστικά των αντιπάλων της. Πανεπιστημιακό άσυλο, δημόσια τηλεόραση, αστικό συγκεντρωτικό πρωθυπουργικό επιτελείο, προσπάθεια κομματικού ελέγχου αλά ΝΔ των κρατικών οργάνων (π.χ. Άρειος Πάγος), εξαγγελίες για παράδοση κεκτημένων στην πυρά, είναι μικρό απάνθισμα της αγοραίας νεοφιλελεύθερης αντίληψης που εισάγεται.
Μπορεί, βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ που κατέλαβε από το 2012 το χώρο του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ να ψελλίζει διάφορα περί διαφοράς του με τη ΝΔ, αλλά η πραγματικότητα βοά. Το κόμμα μας, το Μ-Λ ΚΚΕ έγκαιρα, και κόντρα με τους άσπονδους φίλους μας, είχε διαβλέψει και προειδοποιήσει για την “πολιτική καρδιά” του ΣΥΡΙΖΑ. Δε μιλάμε για τον κόσμο του ούτε για τις ρητές ή άρρητες διαδρομές ορισμένων στελεχών του.
Τα κόμματα δεν κρίνονται από τον καθρέφτη τους ούτε από την ψυχολογική διάσταση των μελών τους, αλλά από την αδήριτη και ψυχρή αντικειμενικότητα. Από το ποιον υπηρετούν και όχι από το ποιόν των υπηρετών τους. Και η ιστορία σημείωσε πως ο ΣΥΡΙΖΑ παρέλυσε την αριστερά, υφάρπαξε το βιος της και εξουδετέρωσε κάθε κοινωνική δυναμική δυσφημώντας παράλληλα τα “ιερά και τα όσια” των κινημάτων. Ο Α. Τσίπρας ήρθε με το πολιτικό ξαφριστήρι της “κυβέρνησης της αριστεράς” να αλώσει τα κάστρα των λαϊκών και κοινωνικών κινημάτων και να εμφανιστεί ως τροπαιούχος.
Θα περάσει ορισμένος καιρός για να ξαναβρεί το συνδικαλιστικό κίνημα και η αριστερά τα ταξικά αντανακλαστικά και την ισορροπία της. Νέα εποχή, λοιπόν, νέα καθήκοντα! Πρέπει, ναι πρέπει, η αμηχανία των ημερών να δώσει τη θέση της σε “πλάστρες φωτιές”, σε εγρήγορση και στην ταξική άμυνα.
Μπορεί τα παραπάνω να ακούγονται και “παλαιομοδίτικα” και ως επανεκκίνηση, αλλά αν κάποιος θεωρεί τον μητσοτακισμό ως σύνολο φρέσκων, καινοτόμων και προοδευτικών ιδεών σφάλλει οικτρά. Το σεντούκι που ανοίγει το Μαξίμου έχει μέσα αρχαία σκουριά, σκελετούς και αντικοινωνική βρώμα. Αυτά που πρέσβευαν οι Κ. Μητσοτάκης, Χατζιδάκης, Βορίδης και Γεωργιάδης είναι τόσο παλιά όσο και ο καπιταλισμός. Σιγά την ανακάλυψη!
Ωστόσο, το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι πολιτικοί άρχοντες και οι “αρχοντιές” τους.
Το βαθύ και σ’ ένα βαθμό άλυτο ζήτημα είναι ο κοινωνικός και πολιτικός παρονομαστής και η βούλησή του. Το πώς ανα-συγκροτείται ο λαϊκός και συνδικαλιστικός παράγοντας, ώστε να γίνει πραγματικό φόβητρο για τους ταξικούς αντιπάλους του. Με βάση την προσωρινή υποχώρηση και τη διάλυση των υπόγειων δομών που επέφερε ο ΣΥΡΙΖΑ και ο πολιτικός αυτισμός και σεχταρισμός του ΚΚΕ, τα πράγματα φαντάζουν δύσκολα και ακατόρθωτα.

Αλλά τίποτα δεν είναι “βουνό”, για το λαό που θέλει, για την αριστερά που οραματίζεται, για τους κομμουνιστές που μοχθούν. Μπορεί πρόσκαιρα η πραγματικότητα να περιγελά τους αριθμούς μας, αλλά είμαστε απόλυτα βέβαιοι πως τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο αν δεν υπήρχαν οι κομμουνιστές, οι αριστεροί, οι προοδευτικοί άνθρωποι.
Πάμε λοιπόν ξανά.

Θανάσης Τσιριγώτης
Διαβάστε περισσότερα »

Απέχουμε, νομίζω, λίγο ή καθόλου, απ το να γίνουν οι γκρίζοι άνθρωποι, γκρίζοι λύκοι.

Απέχουμε, νομίζω, λίγο ή καθόλου, απ το να γίνουν οι γκρίζοι άνθρωποι, γκρίζοι λύκοι.

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΝ ΓΚΡΙΖΩΝ
Ο καιρος των χρυσανθεμων, λεει ο Μανος Ελευθεριου, τελειωσε μαζι με το ρομαντισμο, καποτε στην Ερμουπολη.
Αργοτερα, οι ανθρωποι κουρασμενοι απ τους μεγαλους πολεμους, πέρασαν στον καιρο των λουλουδιων, που φυτρωναν πανω στα μαλλια των νεων εκει που διαδηλωναν εναντια στον πολεμο και τα απαρτχαϊντ.

Πριν οι νεοι γερασουν και τα λουλουδια τους μαραθουν, χαθηκαν μεσα σε φραουλες και αιμα και μια γερη επιθεση με πρεζα.
Στον καιρο των τσιγγανων κοπηκε αλλη μια φετα της γης απο τα αυθαδικα Βαλκανια και πεταχτηκε στους αρουραιους, που την κατασπαραξαν σαν ενα κομματι τυρι και μετα ποντισαν τις αχρησιμοποιητες βομβες τους στα νερα της Δαλματιας. Εκει μενουν και αφοδευουν σκουρια και τοξικους καρκινους.
Ετσι καπως φτασαμε στον καιρο των γκριζων.
Ειναι η εποχη που ο κοσμος ξεβαφει σιγα-σιγα και γινεται ασπρομαυρος.
Το ασπρο το βαζει η νεκρα και η απαθεια, και οι μοναχικες διαδρομες των ανθρωπων που ξεχασαν πώς ειναι το μαζι.
Το μαυρο το βαζουν οι φασιστες, που βγηκαν μεσα απο τις δρακοσπηλιες της προϊστοριας, ουρλιαξαν, μαχαιρωσαν, αθωωθηκαν, ξαναχωθηκαν στις δρακοσπηλιες κι ενσωματωθηκαν, πηραν την επιτροπη ποιοτητας ζωης στο δημο της αχανουπολης κι οι υπολοιποι κουρνιαζουν στη στοργικη αγκαλια του συστηματος μεχρι να ξαναβγουν ως χρησιμοι φονιαδες.
Υπαρχει και το αυτοφυες γκριζο των μικρων κατοικιδιων οθονων. Μεσα σε καθε σπιτι, δηλαδη, μια γκριζα ζωνη. Ενα κενο καλοχτενισμενο κρανιο κι ενα κουρδισμενο στομα, που κανει προπαγανδα στον απεναντι καναπε
Το ασπρο με το μαυρο βγαζουν το δικο τους γκριζο της λασπης. Της σταχτης.
Το πασπαλιζουν παντου. Να χαθει το κοκκινο της παπαρουνας και των ηδονικων χειλιων, το φλογερο πορτοκαλι των δειλινων, η πολυκαρπια των λαϊκων αγορων και το ουρανιο τοξο.
Ο Αμαζονιος που ετρεφε ψηλες αγκουαβες, φοινικιες και πολυχρωμους παπαγαλους γεμισε σταχτη και χυνει στον Ατλαντικο μια γκριζα γλιτσα. Οι Αουα που ζωγραφιζαν ρομβους και σπειρες με χένα στα μαγουλα, εγιναν καρβουνο, μεχρι το τελευταιο κυτταρο της γενεας τους.
Εκει που οι αστροναυτες εβλεπαν μια πρασινη θαλασσα, τωρα χασκει μια μαυρη τρυπα, στο μεγεθος της μισης Ευρωπης.
Ο καιρος των γκριζων.
Ο κυκλος των χαμενων ποιητων μεγαλωνει και μαζι με τους ποιητες χανονται και οι πολυχρωμες λεξεις τους.
Απο το Νανο Βαλαωριτη μενει τωρα μια Κατασταση Πολιορκιας.
«…πολιορκουμεθα στενα, απο συνορα, τελωνεια, ελεγχους διαβατηριων, την Ιντερπολ, τη στρατιωτικη αστυνομια,
τα τανκς, τη ρητορεια, τη βλακεια,
την τηλεοραση, τη ραδιοφωνια,
τα σαπουνια και τ απορρυπαντικα.»
Οι Γλυκιες Συμμοριες διαλυονται.
Οι συμμοριτες με τα ατιθασα τσουλουφια και το μικρο ψευδισμα πεθαινουν νωρις, αφηνοντας πισω τους μονο την Πρωινη Περιπολο.
«Η πιο ανοητη ερωτηση που μπορει να κανει καποιος πανω σ αυτη τη γη ειναι, μα πού διαολο πηγαν ολοι οι αλλοι;»
Ο Σπυριδακης εφυγε, μαζι με τις ολοχρωμες ιδεες του.
«Στην Ελλαδα ο καπιταλισμος ειναι με ορους Καμορα…30 οικογενειες, απογονοι κατσαπλιαδων και ζωωκλεφτων…
Ολοι οι δωσιλογοι μετα την Κατοχη, εγιναν παμπλουτοι»
Αυτοι μας εμειναν. Οι γκριζοι ανθρωποι. Σφιγμενοι μεσα σε γκριζα κουστουμια, αιωρουμενοι πανω στη θηλια θλιβερης γραβατας, κυνηγοι μαγισσων και ξεπουλημενοι ζωωκλεφτες, δινουν επιτελους «ενα αισθημα γαληνης».
Σαν αυτη που επικρατει γυρω απ τη ρουλετα, πριν κατσει η μπιλια.
Δυο εκατομμυρια η ιθαγενεια. Τεσσερα οι δυο ιθαγενειες, να χεις να χαλας. Δωρο, μια στολη μακεδονομαχου.
Αν εχεις μονο ενα εκατομμυριο, δε θα τα χαλασουμε. Να σε πουμε οχι Ελληνοελληνα, Ελληνοαφγανο, Ελληνοπακιστανο, κατι θα βρουμε.
Αν δεν εχεις ομως δεκαρα, θα μεινεις ενας μαυρος, υποπτος κι επικινδυνος ξενος που δυστυχως δεν πνιγηκες αλλά τωρα θα σαπισεις μεσα στη γκριζα λασπη της Μορια.
Αν εχεις μπουκλες και ατιθασα τσουλουφια και δεν τα εχεις πατικωσει με μπριγιαντινη σαν το κομη Δρακουλα, να δινεις στην υπουργο του πολιτισμου των γκριζων «το αισθημα γαληνης», θα σου ποινικοποιησει την αφανα και θα στειλει τους πανοπλους της προστασιας του πολιτη, που κλεβουν κουκλες απ τα μωρα, να κλαδευουν και αφανες.
Στον καιρο των γκριζων, οι γκριζοι ανθρωποι, ζητουν με δουλικοτητα και σαλια να δανειστουν τα κλεμμενα μνημεια τους για να τα εκθεσουν και να κορδωθουν, και οργανωνουν γιορτες για να κανουν τις επαναστασεις μουμιες, με εκατομμυρια δανεικα γροσια και πρωθιερειες των γιορτασμων σιτεμενες ζωωκλεφτρες.
Απεχουμε, νομιζω, λιγο ή καθολου, απ το να γινουν οι γκριζοι ανθρωποι, γκριζοι λυκοι.
Ζουμε την επιστημονικη μας φαντασια ή μου φαινεται;
Νίνα Γεωργιάδου https://www.prologos.gr/
Διαβάστε περισσότερα »

Δεν ήταν παρά ένας τόσο δα στρατουδάκος – Τα απομεινάρια μιας Νατοϊκής στρατιάς

Ο Οβελίξ έκανε συλλογή από κράνη, μετά από τις μπούφλες που μοίραζε στους Ρωμαίους. Οι κομμουνιστές μπορεί να μην έχουν μαγικό ζωμό, έχουν όμως τη δική τους συλλογή από σουβενίρ, από τις συγκρούσεις με τις Νατοϊκές στρατιές που εφορμούσαν στη Γιουγκοσλαβία. Και αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον έκθεμα της φετινής θεματικής έκθεσης, με τίτλο: «”…ο πόλεμός τους σκότωσε ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους…” – Οι θέσεις του ΚΚΕ για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο – 20 χρόνια από την επέμβαση του ΝΑΤΟ στην πρώην Γιουγκοσλαβία».

Πινακίδες από νατοϊκά οχήματα, καθρεφτάκια, τσάντες και διάφορα εμβλήματα είναι τα ενθύμια που έχουν κρατήσει οι κομμουνιστές από τις δικές τους μάχες ενάντια στη σύγχρονη Pax Romana, που ματοκύλισε τα Βαλκάνια. Με όπλο τη δύναμη του αγώνα και της λαϊκής μούσας που σκαρφιζόταν κάθε μέσο ενάντια στα αρπακτικά. Συμβολικοί αποκλεισμοί σιδηροδρομικών γραμμών, συναυλίες και συλλαλητήρια που δονούσαν τη Θεσσαλονίκη, και το αξέχαστο σκηνικό με τις αλλαγμένες ταμπέλες-οδοδείκτες, που έστειλαν τους Νατοϊκούς για βόλτες στη Λαχαναγορά -κάτι που ενέπνευσε και ένα τραγούδι.
Η έκθεση προσπαθεί να ξεφύγει από την “πεπατημένη” των κλασικών ταμπλό, δίνοντας σύντομες στοχευμένες πληροφορίες. Ο χάρτης των Νατοϊκών βάσεων στην Ελλάδα, ο χάρτης με τους βομβαρδισμούς στη γιουγκοσλαβική επικράτεια, ο χάρτης που δείχνει πόσο κοντά (δεν) ήταν στην πράξη το Βερολίνο στα σύνορα των δύο Γερμανιών -κάτι που εξακολουθούν να αγνοούν οι περισσότεροι. Πίνακες με στοιχεία για τα λεφτά που ξοδεύουν οι ελληνικές κυβερνήσεις σε εξοπλισμούς.
του αφεντικού του πλανήτη.
Και στον αντίποδα, η αντίδραση των λαών, που είναι διαχρονικά το αντίπαλο δέος. Εικόνες από το πρώτο αντι-ιμπεριαλιστικό διήμερο στις Πρέσπες, το 1992, όταν όλα τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά της αντεπανάστασης. Στιγμιότυπα από το θεσμό των μπριγάδων αλληλεγγύης στην Κούβα, τη Νικαράγουα κι αλλού, με τον σύντροφο που φορούσε το κόκκινο καπελάκι με το σήμα του “Οδηγητή” -και πού θα βρούμε άραγε τέτοιο σήμερα;


Όλα αυτά δεμένα με διαδραστικά μέσα, βιντεάκια με πλάνα από -όχι και τόσο- παλιές κινητοποιήσεις, όπου ψάχνεις να διακρινεις γνωστές φυσιογνωμίες, φίλους και συντρόφους. Αλλά (δεμένα) και με τις οργανωμένες ξεναγήσεις νεαρών -ή όχι και τόσο- συντρόφων, που εξηγούν τα βασικά σημεία, τις θεματικές και τη φιλοσοφία της έκθεσης.
Τα διαχρονικά εγκλήματα του ιμπεριαλισμού (πρώτη θεματική), φέρνουν τον πόλεμο στη γειτονιά μας (δεύτερη θεματική), αλλά οι λαοί που δε σκύβουν το κεφάλι θα πουν την τελευταία λέξη. Venceremos…


Και όπως έλεγε σε μια περιπέτεια και ο σεμνός πολεμιστής Οβελίξ, για τη ρωμαϊκή στρατιά που σταμάτησε: δεν ήταν παρά ένας τόσος δα στρατουδάκος…http://www.katiousa.gr/
Διαβάστε περισσότερα »

Κλείνει ο παιδότοπος για τα προσφυγόπουλα στη Μόρια!

Κλείνει ο παιδότοπος για τα προσφυγόπουλα στη Μόρια
salamprosfyg2

Κλείνει ο παιδότοπος για τα προσφυγόπουλα στη Μόρια!

«Επιβάλλεται η άμεση διακοπή πάσης δραστηριότητας» σύμφωνα με την έκθεση αυτοψίας του υγειονομικού
Γράφει ο ΘΡΑΣΟΣ ΑΒΡΑΑΜ
Με έκθεση αυτοψίας που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 14 Αυγούστου η Γενική Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας επιβάλλει την άμεση διακοπή πάσης δραστηριότητας του παιδότοπου που βρίσκεται στα 100 περίπου μέτρα από το ΚΥΤ Μόριας και στο οποίο πήγαιναν κάθε απόγευμα από το 2018, χίλια προσφυγόπουλα με τις μητέρες τους.
Ο Σαλάμ Αλντίν, Δανός που έχει φτιάξει την οργάνωση Team Humanity και τον γνωρίσαμε ως διασώστη στις ακτές της Σκάλας Συκαμιάς, είχε βρει χορηγό από τη Δανία και είχε ανοίξει τον παιδότοπο, κοντά στο Κέντρο της Μόριας. Ο παιδότοπος ονομάζεται «Hope and Peace Center» (σ.σ. Κέντρο για την Ελπίδα και την Ειρήνη). Εθελοντές και πρόσφυγες το ανοίγουν καθημερινά από τις 4 το απόγευμα, δίνουν χυμό στα παιδιά. «Οι μητέρες μάς λένε ότι δεν θέλουν φαγητό, αλλά τα παιδιά μας να είναι παιδιά! Και έρχονται εκατοντάδες καθημερινά, χιλιάδες την εβδομάδα». Όλα τα παιχνίδια και οι χώροι έχουν πιστοποίηση ασφάλειας και καθημερινά οι τουαλέτες και το Κέντρο καθαρίζονται. «Όλοι πλένουν τα χέρια τους πριν μπουν και πρέπει να φορούν κάλτσες για να μην έχουμε θέματα με ασθένειες» λέει ο Σαλάμ.
Οι ελεγκτές διαπίστωσαν ακατάλληλες υγειονομικές και επικίνδυνες συνθήκες, ωστόσο ο ίδιος θεωρεί ότι «είναι η αστυνομία που έχει βάλει στο στόχαστρο, όχι μόνο εμένα αλλά και κάθε εθελοντή που προσπαθεί να παράσχει ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης στους πρόσφυγες. Το κέντρο μας λάμπει από καθαριότητα. Και δίπλα είναι το camp της Μόριας το οποίο είναι πραγματική υγειονομική βόμβα και δεν κάνουν τίποτα. Απλά κλείνουν εμάς. Η αστυνομία έχει αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια ότι δεν θέλει τους εθελοντές. Μισεί τους πρόσφυγες, επομένως κι όποιον προσπαθεί ουσιαστικά να τους βοηθήσει».https://www.elaliberta.gr/

Διαβάστε περισσότερα »

Συμβίωση σκύλου και ανθρώπου: Mε αφορμή μια ανείπωτη τραγωδία

Συμβίωση σκύλου και ανθρώπου: Mε αφορμή μια ανείπωτη τραγωδία

Για την τραγωδία στα Γλυκά Νερά δεν υπάρχουν λόγια. Ένα βρέφος μόλις τριών μηνών μεταφέρθηκε νεκρό στο νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης από τη μητέρα του, μετά από επίθεση σκύλου της οικογένειας. Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα τέτοιο περιστατικό βλέπει το φως της δημοσιότητας, καθώς και στο παρελθόν έχουν καταγραφεί αντίστοιχες επιθέσεις. 
Με αφορμή το τραγικό περιστατικό ξεκίνησε μια δημόσια συζήτηση και πολλά ειπώθηκαν για τη συμβίωση σκύλων και ανθρώπων. Όμως πόσο επικίνδυνη είναι στα αλήθεια η συνύπαρξη ενός σκύλου με μικρά παιδιά; Πρόκειται για προβληματική συμπεριφορά του σκύλου ή για έλλειψη παιδείας του ανθρώπου; Όσα θα πρέπει να γνωρίζουν οι κηδεμόνες ενός κατοικίδιου κι όσα δυστυχώς παραβλέπουν, μας τα επισημαίνει ο Χρήστος Καραγιάννης, «συμπεριφοριολόγος κτηνίατρος», που έχει ειδικευτεί στη «Συμπεριφοριστική Κτηνιατρική» σε μία από τις πιο φημισμένες πανεπιστημιακές κλινικές προβλημάτων συμπεριφοράς ζώων συντροφιάς στον κόσμο.
Πως ο σκύλος που θεωρείται ένα φιλικότατο ζώο, μπορεί να ευθύνεται για ένα τόσο τραγικό περιστατικό;
Σίγουρα είναι ένα φιλικό ζώο και πρόκειται για το πιο κοντινό μας είδος. Σίγουρα ο σκύλος έχει ανάγκες κι είναι μια προσωπικότητα ανεξάρτητη. Μπορεί να έχει κάποιες ιδιαιτερότητες, μπορεί να είναι ευαίσθητος ή να αγχώνεται και να βιώνει κάποια αρνητικά συναισθήματα. Αλλά όπως κι ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει επιθετικός, αντίστοιχα και οποιοσδήποτε σκύλος μπορεί να βγει εκτός εαυτού και να δαγκώσει ή να έχει αντίστοιχες συμπεριφορές. Πόσο μάλιστα από τη στιγμή που δεν μιλάει την ίδια γλώσσα με εμάς.
Τι πρέπει να γνωρίζουμε για το ροτβάιλερ; Γιατί έχει «στοχοποιηθεί» αυτή η ράτσα παρόλο που θεωρείται σκύλος οικογένειας;
Αρχικά να διευκρινίσουμε ότι δεν υπάρχουν φυλές σκυλιών που είναι από τη φύση τους επιθετικές. Αυτό είναι ένας μύθος και φυσικά όλα τα ροτβάιλερ δεν είναι ίδια. Μπορεί να μοιάζουν μεταξύ τους όμως οι συμπεριφορές τους διαφέρουν. Υπάρχουν για παράδειγμα  στα ροτβάιλερ γενετικές γραμμές που έχουν αναπαραχθεί για να πάνε σε σόου - διαγωνισμούς ομορφιάς, τα οποία είναι πάρα πολύ φιλικά. Από την άλλη υπάρχουν γενετικές γραμμές που μπορεί κάποιοι να έχουν αναπαράγει για να καλύψουν την ανάγκη κόσμου που θέλει να έχει έναν σκύλο φύλακα. Εκτός αυτών των γενετικών γραμμών υπάρχουν και διάφορες άλλες μείξεις γενετικές, οι οποίες είναι ανεξάρτητες προσωπικότητες, όπως ο καθένας μας.
Υπάρχουν κάποιοι που εκπαιδεύουν τον σκύλο για φύλακα. Υπάρχει περίπτωση αυτό να οδηγήσει τους σκύλους σε επιθετικές συμπεριφορές ακόμα και μέσα στο σπίτι με τους οικείους του;
Σίγουρα. Για να κάνεις έναν σκύλο φύλακα πρέπει να τον μάθεις να δαγκώνει. Υποτίθεται ότι αυτό γίνεται στοχευμένα και σε συγκεκριμένα άτομα, δηλ. σε κάποιον κλέφτη ή σε όποιον του υποδείξει ο κηδεμόνας του. Στην πράξη όμως αυτό δεν ισχύει. Είναι σαν να έχουμε ένα όπλο μέσα στο σπίτι μας για την ασφάλεια μας, το οποίο όμως είναι πιθανό να εκπυρσοκροτήσει με αποτέλεσμα να τραυματιστούμε ή να σκοτωθούμε. Αυτά τα σκυλιά που είναι φύλακες δεν μπορούν να είναι ταυτόχρονα και ζώα συντροφιάς. Θέλει αρκετή προσοχή, ο σκύλος αυτός πρέπει να βρίσκεται μακριά από τους ανθρώπους.
Τι πρέπει να γνωρίζει κάποιος που έχει σκύλο και παιδιά στο ίδιο σπίτι; Πως γίνεται η προσέγγιση;
Καταρχάς συμβιώνουν χρόνια παιδιά και σκύλοι χωρίς να έχει χρειαστεί ποτέ κανένας να κάνει τίποτα. Κατά κανόνα και στην συντριπτική πλειοψηφία οικογένειες που έχουν παιδιά και σκύλο δεν έχει χρειαστεί να κάνουν τίποτα. Μιλάμε τώρα για ελάχιστες εξαιρέσεις, με ακραίες συμπεριφορές σκύλων και ίσως δύσκολες οικογενειακές καταστάσεις.
Γενικά για να μειώσουμε την πιθανότητα να πάει κάτι στραβά, από τη στιγμή που γνωρίζει η οικογένεια ότι περιμένει παιδί θα πρέπει να αλλάξει το πρόγραμμα της και να ζητήσει συμβουλές από τον κτηνίατρο της, έτσι ώστε να προσαρμόσει το πρόγραμμα της στην μετέπειτα ζωή της με τον ερχομό του παιδιού. Κι αυτό γιατί με τον ερχομό του νέου μέλους αλλάζει ουσιαστικά όλη η ζωή του σκύλου κι αυτό μπορεί να του δημιουργήσει άγχος. Επίσης υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση μεταξύ των παιδιών και του σκύλου. Κανένας σκύλος δεν είναι υποχρεωμένος να ανέχεται να του τραβάνε τα αυτιά, να πατάνε πάνω του κλπ. Στην πράξη αυτές οι συμπεριφορές είναι επικίνδυνες και όσο καλός κι αν είναι ο σκύλος μπορεί να αντιδράσει.
Ο σκύλος δεν είναι εξοικειωμένος με τις άγαρμπες κινήσεις ενός μικρού παιδιού. Δεν ξέρουμε αν θεωρεί καν ότι το παιδί είναι ένας μικρός άνθρωπος. Μπορεί να θεωρεί στο μυαλό του ότι είναι ένα άλλο είδος. Υπάρχει μια παρεξήγηση στην επικοινωνία σκύλων και ανθρώπων στην οποία πρέπει να επέμβει ο ενήλικας και να έχει την επίβλεψη. Τα ατυχήματα γίνονται με όλους τους σκύλους ανεξάρτητου μεγέθους και φυλής. Παράλληλα, πρέπει να υπάρχει η κατάλληλη ενημέρωση στα παιδιά από τους μεγάλους για το πως να συμπεριφέρονται στον σκύλο και οι ίδιοι να αναλάβουν την ευθύνη ότι πρέπει να έχουν την επίβλεψη.
Πώς θα ξέρω αν χρειάζεται να συμβουλευτώ έναν κτηνίατρο ειδικό στην αντιμετώπιση των προβλημάτων συμπεριφοράς για το κατοικίδιο μου;
Συνήθως δεν υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα σημάδια. Αυτό το καταλαβαίνει κανείς κυρίως από τη σχέση που έχει με τον σκύλο του, αν αυτή η σχέση τον ευχαριστεί ή όχι, αν είναι αρμονική η συμβίωση τους ή οχι, όταν ένας σκύλος είναι επιθετικός, γαβγίζει, διαλύει το σπίτι κι άλλες τέτοιες συμπεριφορές που κάνουν δυσλειτουργική τη σχέση ανθρώπου και σκύλου.
Υπάρχει περίπτωση η επιθετική συμπεριφορά του σκύλου να ευθύνεται σε κάποια ασθένεια;
Κάποιες φορές ναι. Όπως κι εμείς αν έχουμε ένα πόνο και δεν έχουμε όρεξη μπορεί να αντιδράσουμε κάπως υπερβολικά, το ίδιο μπορεί να συμβεί και στον σκύλο. Ωστόσο, το να υπάρχει μία παθολογική συμπεριφορά που να οδηγεί χωρίς άλλο ερέθισμα τον σκύλο στην επιθετικότητα είναι σπάνιο.
Υπάρχουν πάρα πολλά οφέλη από τη συνύπαρξη σκύλων και παιδιών. Ποια είναι αυτά;
Καταρχάς ο άνθρωπος είναι γενετικά προδιαγεγραμμένος για να του αρέσουν οι σκύλοι. Βλέπεις ένα παιδάκι για παράδειγμα πόσο πολύ χαίρεται όταν βλέπει τα ζώα. Η συνύπαρξη των παιδιών αρχικά στο φυσιολογικό κομμάτι, στην υγεία τους δηλαδή, κάνει καλό, καθώς θα έχουν έρθει σε επαφή με τρίχες και αντιγόνα. Στην δεκαετία του ’80 που επικρατούσε η άποψη «αποστειρώστε τα όλα» για να μην πάθει κάτι το παιδί, μεγάλωσε μια γενιά με πολλές αλλεργίες και υψηλά ποσοστά άσθματος. Οι αλλεργίες και το άσθμα μπορούν να μειωθούν αρκετά με τη συνύπαρξη σκύλου και παιδιού.
Αλλά η συνύπαρξη αυτή βοηθά και την ψυχική υγεία του παιδιού καθώς μαθαίνει να αναπτύσσει την ενσυναίσθηση, να καταλάβει τι ανάγκες έχει ένα άλλο πλάσμα και να αναλάβει κάποιες ευθύνες (βόλτα, τάισμα κλπ). Επίσης μπορεί να συμβάλει σημαντικά στην μείωση του άγχους αλλά και στη διαδικασία της μάθησης, καθώς το παιδί μπορεί να διαβάζει δυνατά τα μαθήματα του στον σκύλο και να βελτιώσει τις επιδόσεις του στην ανάγνωση για παράδειγμα. Τέλος είναι μια συντροφιά που στα πιο αδύναμα παιδιά ή σε παιδιά με κάποιες ιδιαιτερότητες, τους δίνει μια αυτοπεποίθηση για να γίνουν πιο λειτουργικά. Είναι ουσιαστικά ένας καταλύτης για να μιλήσουν τα παιδιά πιο εύκολα και να κοινωνικοποιηθούν.
Η κατάλληλη στιγμή για να εκπαίδευση κανείς τον σκύλο του είναι σίγουρα όταν είναι ακόμα κουτάβι. Αν ο σκύλος είναι μεγάλος είναι αργά για να ζητήσει κανείς βοήθεια;
Ποτέ δεν είναι αργά. Πάντα μπορεί να αλλάξει μια συμπεριφορά του σκύλου με την επίδραση του ανθρώπου. Σίγουρα η πιο κατάλληλη περίοδος είναι όταν είναι κουτάβι, από δύο μηνών και μετά αλλά και στην μετέπειτα ζωή του συνεχίζει να μαθαίνει. Μην μπερδεύουμε όμως τις γνώσεις του σκύλου, δηλαδή τις εντολές, με τα συναισθήματα του (να μείνει μόνος του και να μην αγχώνεται στο σπίτι, να μάθει να διαχειρίζεται τον αυτοέλεγχό του και τον γενικότερο ψυχολογικό του κόσμο).
Η χορήγηση κάποιου φαρμάκου είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση των προβλημάτων συμπεριφοράς;
Μόνο με τα φάρμακα δεν γίνεται να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα συμπεριφοράς του σκύλου. Επικουρικά για λόγους ασφαλείας, είτε επειδή ο σκύλος είναι ιδιαίτερα αγχωμένος και δε μπορεί να μάθει, τότε επιβάλλεται να χορηγηθεί φαρμακευτική αγωγή για να μειωθούν αυτά τα αρνητικά συναισθήματα. Πρόκειται συνήθως για αγχολυτικά, τα οποία δεν χρησιμοποιούνται για να κοιμίσουν το ζώο αλλά για να μειώσουν το άγχος του για να μπορέσει να μάθει.
Πως μπορούν να αποφευχθούν τέτοια περιστατικά στο μέλλον;
Ένα μεγάλο πρόβλημα είναι τα σκυλιά που έρχονται από το εξωτερικό, καθώς αυτοί οι σκύλοι που έρχονται από μακριά απογαλακτίζονται από τη μητέρα τους σε πολύ μικρή ηλικία, οι συνθήκες διαβίωσης τους δεν είναι καλές κι είναι ταλαιπωρημένα ζώα που είναι πολύ πιθανό να αναπτύξουν κάποιο πρόβλημα συμπεριφοράς. Πολύ βασική είναι όμως και η διαπαιδαγώγηση όλων μας. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε και να δούμε τον κόσμο από τη μεριά του σκύλου. Είναι θέμα παιδείας να κατανοήσουμε τις ανάγκες του σκύλου και να τις σεβαστούμε. Δεν χρειάζεται πάντα η δική μας άποψη να είναι σωστή και να «περνάει»  καθώς και οι σκύλοι έχουν ανάγκες και συναισθήματα. Επίσης χρειάζεται από την αρχή να ξέρει κάποιος τι πρέπει να κάνει, να διαμορφώσει τον χώρο του σκύλου, να ξέρει τι να μάθει στο τετράποδο φίλο του και τι να αποφύγει για να ζήσουν αρμονικά. Σίγουρα η εκπαίδευση μπορεί να βοηθήσει αλλά χρειάζεται να έχει και τα κατάλληλα εφόδια ζωής ο σκύλος, έτσι ώστε να μπορέσει να συμβιώσει στον αστικό τρόπο ζωής του σύγχρονου ανθρώπου.https://tvxs.gr/
Διαβάστε περισσότερα »

Η οικολογική τέχνη θα είναι αντικαπιταλιστική;

Η οικολογική τέχνη θα είναι αντικαπιταλιστική;

Ο καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός είναι ένα σύστημα ασύμβατο όχι απλώς με την ανθρώπινη ζωή, αλλά γενικότερα με τη ζωή πάνω στον πλανήτη. Η μανία του για κέρδος (που ισούται με την επιβίωσή του) φτάνει να καταστρέφει σε μαζική κλίμακα τη φύση και τους ανθρώπους που ζουν σε αυτή, αλλά και σε πόλεις/χωριά. Αυτή η πτυχή του συστήματος φαίνεται πως το τελευταίο διάστημα βρίσκεται συνεχώς στην επικαιρότητα, είτε από την καταστροφή του Αμαζονίου είτε και από την προπαγάνδα που το ίδιο προωθεί, για λόγους που θα εξετάσουμε, όπως για παράδειγμα με τη γνωστή σειρά Τσερνόμπιλ και τη συζήτηση που άνοιξε σχετικά με τον πυρηνικό κίνδυνο.
Τα οικολογικά κινήματα είναι πιθανόν τα κινήματα που συγκινούν σε κάθε περίοδο ένα υπαρκτό μίνιμουμ ανθρώπων που νοιάζονται και ανησυχούν για το αν ο πλανήτης θα επιβιώσει από την οικολογική καταστροφή. Ωστόσο, είναι πολύ συχνό φαινόμενο να κηδεμονεύονται από ΜΚΟ αμφιβόλλων(;) χρηματοδοτήσεων και συμφερόντων, να θεωρούν υπαίτιους τους καθημερινούς ανθρώπους για τη χρήση πλαστικών καλαμακίων και γενικά μη επαναχρησιμοποιήσιμων προϊόντων, ή ακόμα να κάνουν μια γενική και συχνά κενή αναφορά στις επιχειρήσεις που μολύνουν. Παρ'όλ'αυτά ένα πρόσφατο σκίτσο, που ως λεζάντα γράφει “Δεν είναι φωτιά, είναι καπιταλισμός” έχει στρέψει την κουβέντα για την καταστροφή του Αμαζονίου σε σωστή βάση: αυτή της αναζήτησης της αιτίας στην καταστροφική και αδηφάγο φύση του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού.
Οι “παράπλευρες” απώλειες της τεράστιας πυρκαγιάς δεν είναι απαραίτητα ο λεγόμενος πνεύμονας του πλανήτη. Παράλληλα συντελείται μια καταστροφή πιο ύπουλη που θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει εξίσου. Οι αυτόχθονες υπήρξαν πάντοτε, όπως και σήμερα οι αποδιοπομπαίοι τράγοι. Εκτοπίσεις, γενοκτονίες, καταλογογράφηση στην πανίδα (βλ. Αβορίγινες στην Αυστραλία) και άλλα πολλά. Στην ταινία Ακόμα και η βροχή, παρουσιάζεται ουσιαστικά πώς μια εταιρεία εκμεταλλευόμενη τους φυσικούς πόρους (νερό) οδηγεί τους ντόπιους πληθυσμούς στον εξωστρακισμό και τον αφανισμό. Αυτό που ουσιαστικά εμποδίζει την πορεία των εξελίξεων είναι η εξέγερση των αυτοχθόνων.
Ευτυχώς βέβαια η καταστροφή δεν αντιμετωπίζεται πάντα με λάθος τρόπο, αλλά συχνά αναπηδούν οικολογικά κινήματα που έρχονται σε άμεση ρήξη με το σύστημα και τους εκπροσώπους του. Η καταστροφή των δασών στην Ινδία από την κυβέρνηση έχει βρει απέναντί της όχι μόνο τους ντόπιους αλλά και την οργανωμένη αντίσταση του ΚΚ Ινδίας (Μαοϊκού). Στα δικά μας δεδομένα, η εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική ξεσήκωνε για χρόνια χιλιάδες αγωνιστών στην ευρύτερη περιοχή (και ακόμα ξεσηκώνει), που έδιναν σκληρές μάχες, υπόκειντο διώξεις, μα επίσης ενέπνεαν τους καλλιτέχνες να πάρουν θέση. Έτσι προέκυψαν τραγούδια σαν και των Υπεραστικών το Μπήκαν στο χωριό τα ΜΑΤ, που αφιερώθηκε στους αγώνες των κατοίκων της Χαλκιδικής κατά της Eldorado Gold και των εξορύξεων.
Αυτά είναι μόνο λίγα από τα πόσα μπορούν οι τέχνες κι οι καλλιτέχνες να επαναφέρουν στην επικαιρότητα με τρόπο που θα αναγκάσει στόματα να ανοίξουν. Και καλώς εχόντων των πραγμάτων σε πραγματική βάση και σωστή κατεύθυνση.
Όμως υπάρχει και η μαζική κουλτούρα, όπως αυτή αναπαράγεται και χρηματοδοτείται από τα καλλιτεχνικά επιτελεία του καπιταλιστικού συστήματος. Πρόσφατο παράδειγμα είναι η εξαιρετικά επιτυχημένη και παχυλά χρηματοδοτημένη αμερικανική σειρά Τσερνόμπιλ. Πολλά ειπώθηκαν και πολλά θα ειπωθούν. Η αλήθεια είναι πως οι βασικές πτυχές της είναι η αντικομμουνιστική (πάντα υπάρχει τέτοια ανάγκη) και η αντιρωσική (στα πλαίσια των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και της λάσπης κατά του αντιπάλου). Γιατί όμως το θέμα να είναι το πυρηνικό κι όχι οποιοδήποτε άλλο; Και γιατί αυτό το θέμα, τώρα; Ένα τέτοιο θέμα οφείλει να ανησυχεί και να φέρνει σε εγρήγορση κάθε προοδευτικό άνθρωπο και κάθε αγωνιστή. Πιθανόν να προσπαθούν να σπείρουν τον τρόμο ότι οι Ρώσοι είναι απρόσεκτοι με τα πυρηνικά τους, ενώ το ΝΑΤΟ τα μεταχειρίζεται με σύνεση... Ή ακόμη κρύβοντας τις δικές τους ευθύνες για πυρηνικά ατυχήματα στην αμερικανική επικράτεια (για τα οποία η φιλμογραφία ήταν σχεδόν πάντα “φθηνή” και αφανής), θέλουν να εγείρουν μίσος προς τον εχθρό. Άλλωστε όντας σε μια περίοδο τέτοιας οξύτητας των ανταγωνισμών, η πυρηνική ιδέα είναι μια υπαρκτή ιδέα· επομένως η καλλιέργεια της αναγκαιότητας να αναπτυχθούν πυρηνικά και στη Δύση (όχι πως δε συμβαίνει δηλαδή) για αμυντική, α λα ΝΑΤΟ, χρήση σε παν ενδεχόμενο, πρέπει να παραμένει στο μυαλό μας 24/7. Για να μη φανταστούμε μετά πως έφταιγε το ΝΑΤΟ.
Όμως δεν είναι μόνο η πολεμική χρήση της πυρηνικής ενέργειας που μπορεί να είναι επικίνδυνη για τη ζωή, ούτε είναι μόνο αυτή που είναι επικίνδυνη, ιδίως αξιοποιούμενη καπιταλιστικά. Ο ίδιος ο τρόπος παραγωγής είναι εχθρικός προς τη φύση, κι αυτό φαίνεται από το ποσοστό καταστροφής από τις μεγάλες βιομηχανικές μονάδες που φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη, σε σχέση με τα ...καλαμάκια. Η ταινία Bhopal: προσευχή για βροχή δείχνει την άμεση καταστροφή με το θάνατο λόγω διαρροής χημικών, χιλιάδων ή και δεκάδων χιλιάδων κατοίκων της γύρω περιοχής ενός εργοστασίου παραγωγής εντομοκτόνων στην ινδική πόλη Μποπάλ. Όμως η καταστροφή εκτός από την τραγικότητα του άμεσου, έχει και την υπουλότητα της μακρόχρονης και βραδείας επέλασης, γεγονός που δείχνει πως είτε το καπιταλιστικό σύστημα θα ανατραπεί, είτε το μέλλον της ζωής θα είναι πεπερασμένο. Ας συνεχίσουν οι τέχνες μας να μιλούν για το πρώτο.
*Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα Προλεταριακή Σημαία του Σαββάτου, 7/9/2019
http://kallitechnistis.blogspot.com/
Διαβάστε περισσότερα »

70 χρόνια από τη νίκη της Κινέζικης Επανάστασης και την ανακήρυξη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας

70 χρόνια από τη νίκη της Κινέζικης Επανάστασης και την ανακήρυξη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας

Στις 21 Σεπτέμβρη 1949 ο Μάο Τσετούνγκ εκφωνούσε τον εναρκτήριο λόγο, με τίτλο “Ο Κινέζικος λαός όρθωσε το ανάστημα του”, στην Πολιτική Συμβουλευτική Συνδιάσκεψη του Κινέζικου λαού που σχημάτισε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και επεξεργάστηκε τον Θεμελιώδη νόμο της, το “Γενικό πρόγραμμα”. 
Στις 30 Σεπτέμβρη 1949 ο Μάο Τσετούνγκ σε δήλωση, που τη σύνταξή της του ανέθεσε η Πολιτική Συμβουλευτική Συνδιάσκεψη, τόνιζε :“Συμπατριώτες, κηρύχτηκε η ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας Κίνας, και ο κινέζικος λαός έχει τώρα τη δική του Κεντρική Κυβέρνηση. Σύμφωνα με το Κοινό Πρόγραμμα, η κυβέρνηση θα εφαρμόσει τη δημοκρατική δικτατορία του λαού σ’ όλο το μήκος και το πλάτος τής Κίνας. Θα καθοδηγήσει το Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό στη συνέχιση του επαναστατικού πολέμου μέχρι το τέλος, στην εξάλειψη των υπολειμμάτων των εχθρικών στρατευμάτων και στην απελευθέρωση όλης της έκτασης της χώρας, έτσι ώστε να ολοκληρωθεί το σπουδαίο καθήκον τής ενοποίησης της χώρας. Θα οδηγήσει το λαό ολόκληρης τής χώρας να ξεπεράσει όλες τις δυσκολίες και να αναλάβει μια πλατιάς κλίμακας οικοδόμηση στο οικονομικό και πολιτιστικό πεδίο, έτσι ώστε να εξαλειφθεί η φτώχεια και η αμάθεια, που κληρονομήθηκαν από την παλιά Κίνα, και να βελτιωθεί βαθμιαία το βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο του λαού. Θα προστατέψει τα συμφέροντα του λαού και θα τσακίσει όλες τις συνωμοσίες των αντεπαναστατών. Θα ενισχύσει το λαϊκό στρατό, το ναυτικό και την αεροπορία, θα εδραιώσει την εθνική άμυνα, θα προστατέψει την εδαφική μας ακεραιότητα και κυριαρχία και θα αντιταχτεί στην επίθεση κάθε ιμπεριαλιστικής χώρας. Θα ενωθεί και θα συμμαχήσει με όλες τις φιλειρηνικές και φιλελεύθερες χώρες, έθνη και λαούς, και πρώτα από όλα με τη Σοβιετική Ένωση και τις Νέες Δημοκρατίες, και μαζί μ’ αυτές θα παλέψει ενάντια στα σχέδια του ιμπεριαλισμού για την πρόκληση πολέμου και θα αγωνιστεί για να διατηρηθεί η ειρήνη σ’ ολόκληρο τον κόσμο”.
Μια μέρα μετά, την 1η Οκτωβρίου του 1949, ο εκλεγμένος από την Πολιτική Συμβουλευτική Συνδιάσκεψη πρόεδρος της Κεντρικής λαϊκής κυβέρνησης, Μάο Τσετούνγκ, σε πανηγυρική τελετή που οργανώθηκε στην κεντρική πλατεία του Πεκίνου, Τιενανμέν, απηύθυνε μήνυμα προς όλο τον κόσμο αναγγέλλοντας  την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και τον σχηματισμό Κεντρικής λαϊκής κυβέρνησης.
Η ανακήρυξη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας σφράγισε τη νίκη της λαϊκής επανάστασης στην Κίνα και όπως σημειώνει η “Ιστορία της Σύγχρονης Κινέζικης Επανάστασης”(Έκδοση του Υπουργείου Ανώτατης Εκπαίδευσης της Λ.Δ. Κίνας, Ιστορικές Εκδόσεις 1963, μετάφραση από τα ρώσικα Ισαάκ Ιορδανίδη) “οδήγησε σε ριζική στροφή στην ιστορία της Κίνας….ήταν το σπουδαιότερο γεγονός στην παγκόσμια ιστορία από την Οκτωβριανή σοσιαλιστική επανάσταση και τη νίκη στον πόλεμο εναντίον του φασισμού το 1945…. αποτέλεσε επέκταση και βάθεμα της μεγάλης επίδρασης της Οκτωβριανής επανάστασης πάνω σε όλη την ανθρωπότητα, είχε τεράστια ιστορική σημασία” γιατί “Πρώτο, η νίκη της λαϊκής επανάστασης στην Κίνα οδήγησε στο ότι ύστερα από τη Σοβιετική Ένωση, η μεγαλύτερη, από άποψη πληθυσμού χώρα του κόσμου, μαζί με τα άλλα λαϊκοδημοκρατικά κράτη, έσπασε τις αλυσίδες τού παγκόσμιου καπιταλισμού και πέτυχε την απελευθέρωσή της … κατάφερε σοβαρό πλήγμα στις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού και τις εξασθένισε….. Δεύτερο η κινέζικη επανάσταση πραγματοποιήθηκε στην πιο μεγάλη μισοοαποικιακή χώρα τής ’Ανατολής, που αριθμούσε 600 εκατομμύρια κατοίκους και στη διάρκεια μιας μακρόχρονης περιόδου στέναζε κάτω από την καταπίεση του ιμπεριαλισμού. Η νίκη της επανάστασης αυτής δεν μπορούσε να μην εμψυχώσει τις πλατιές μάζες των καταπιεζόμενων της Ανατολής, να μην ενισχύσει την πίστη τους για τη νίκη της επανάστασης στη χώρα τους…..Η πείρα της κινέζικης επανάστασης έχει σπουδαία διεθνή σημασία για όλους τους λαούς των αποικιακών χωρών που αγωνίζονται για την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους…..Τρίτο, η νίκη της λαϊκής επανάστασης στην Κίνα αποτέλεσε μια νέα μεγάλη νίκη του μαρξισμού-λενινισμού…”
Η κινέζικη επανάσταση υπήρξε ένας γιγαντιαίος αγώνας που καθοδήγησε το ΚΚ Κίνας, μετά την ίδρυσή του το 1921. Ένας αγώνας 25 χρόνων ένοπλης πάλης, η οποία ξεκίνησε από το 1924 με  τον πρώτο εμφύλιο επαναστατικό πόλεμο (1924-1927) και συνεχίστηκε με τον δεύτερο εμφύλιο επαναστατικό πόλεμο (1927-1936), με τον εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο εναντίον των Γιαπωνέζων κατακτητών (1936-1945) και με τον  τρίτο εμφύλιο επαναστατικό πόλεμο (1946-1949).
Για τρεις δεκαετίες η εργατική τάξη, η πολυπληθής αγροτιά και οι λαϊκές μάζες της Κίνας διεξήγαγαν ένοπλο πεισματικό αγώνα για την ανατροπή της κυριαρχίας των τσιφλικάδων, της μεταπρατικής μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού. Η μεγάλη αντοχή, η μαχητικότητα και η αυτοθυσία των Κινέζων κομμουνιστών και των επαναστατημένων μαζών της Κίνας, τα κατορθώματα του Κόκκινου Στρατού, όπως η “μεγάλη πορεία των 20.000 λι” (5000 χιλιομέτρων) που πραγματοποίησε από τον Οκτώβρη 1934 ως τον Οκτώβρη του 1935, διασχίζοντας “18 οροσειρές και 24 ποτάμια” έχουν καταγραφεί ανεξίτηλα στις επαναστατικές σελίδες της ιστορίας.
Ο αγώνας αυτός μπόρεσε να έχει μια νικηφόρα κατάληξη γιατί το ΚΚΚίνας υπό την ηγεσία του Μάο Τσετούνγκ με δημιουργικό τρόπο εφάρμοσε τον μαρξισμό-λενινισμό σε μια μισοαποικιακή και μισοφεουδαρχική χώρα και στηρίχθηκε στην αρχή της στενής σύνδεσης της θεωρίας του μαρξισμού-λενινισμού με την πρακτική της κινέζικης επανάστασης.
Το ΚΚΚίνας προσδιόρισε σωστά τον χαρακτήρα της κινέζικης επανάστασης : “το επαναστατικό κίνημα που καθοδηγείται από το Κ.Κ.Κ. -έγραφε ο Μάο Τσετούνγκ- είναι στο σύνολό του ένα ενιαίο επαναστατικό κίνημα, που αγκαλιάζει τόσο το στάδιο της δημοκρατικής επανάστασης, όσο και το στάδιο της σοσιαλιστικής επανάστασης. Αυτά είναι δυο επαναστατικά προτσές διαφορετικού χαρακτήρα και μόνο όταν ολοκληρώσουμε το πρώτο μπορούμε να επιχειρήσουμε το δεύτερο. Η δημοκρατική επανάσταση είναι η απαραίτητη προετοιμασία της σοσιαλιστικής επανάστασης κι η σοσιαλιστική επανάσταση η αναπόφευκτη τάση της ανάπτυξης της δημοκρατικής επανάστασης. Όσο για τον τελικό σκοπό όλων των κομμουνιστών αυτός συνίσταται στο αν παλεύουν μέχρι του ανώτατου δυνατού ορίου για την οριστική οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας και της κομμουνιστικής κοινωνίας. Μόνον όταν κατανοήσουμε σωστά τη διαφορά ανάμεσα στη δημοκρατική και στη σοσιαλιστική επανάσταση και, ταυτόχρονα, το δεσμό που υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτές, τότε θα μπορέσουμε να καθοδηγήσουμε όπως πρέπει την κινεζική επανάσταση” ( Η κινέζικη Επανάσταση και το ΚΚΚίνας).
Η ανάλυση και η θέση για το χαρακτήρα της κινέζικης επανάστασης, που αποτελεί και σημαντική συμβολή του Μάο στην ανάπτυξη της διδασκαλίας του Λένιν για την επανάσταση, αποτέλεσε το θεμέλιο για τη χάραξη της στρατηγικής και της τακτικής του ΚΚ Κίνας. Αυτή η στρατηγική και η τακτική, όπως ξεδιπλώθηκε μέσα από ιδεολογικούς και πολιτικούς αγώνες με τις δεξιές και “αριστερές” παρεκκλίσεις μέσα από τη μετωπική και την οργανωτική πολιτική, μέσα από τα ζητήματα διεξαγωγής του λαϊκού πολέμου, μέσα από την αντιμετώπιση θεμάτων κομματικής οικοδόμησης, μεθόδων καθοδήγησης και στυλ κομματικής δουλειάς, εμπλούτισε σημαντικά το θησαυροφυλάκιο της θεωρίας και της πρακτικής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, ιδιαίτερα, του επαναστατικού κινήματος σε χώρες με παρόμοια κοινωνική και πολιτική κατάσταση, όπως της προεπαναστατικής Κίνας
Παρά την αναμφισβήτητη μεγάλη ιστορική σημασία της, η κινέζικη επανάσταση, δεν μπορεί να μην παρατηρήσει κανείς ότι αν, από τη μια, λοιδορείται, στρεβλώνεται και αποσιωπάται -διόλου παράξενο- από την διεθνή αστική αρθρογραφία και ιστοριογραφία, από την άλλη, και ένα μεγάλο φάσμα των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά ή και στον κομμουνισμό- με εξαίρεση τις μαρξιστικές-λενινιστικές δυνάμεις- την “κρατούν” στο “περιθώριο” και στη σκιά και την υποβαθμίζουν ως μεγάλο ιστορικό επαναστατικό γεγονός. Σπάνια θα δει, κανείς, αναφορές, πολύ περισσότερο κάποιο -έστω μικρό- αφιέρωμα, για την επαναστατική επέτειο της 1ης Οκτώβρη του 1949.
Το γεγονός αυτό δεν είναι άμοιρο της ρεβιζιονιστικής ιδεολογίας που έχει διαπεράσει αυτές τις δυνάμεις τις προηγούμενες δεκαετίες και, ασφαλώς, συνδέεται και με τη μεγάλη αντιπαράθεση που ξεκίνησε το ΚΚ Κίνας και ο Μάο Τσετούνγκ με το σοβιετικό ρεβιζιονισμό. Από τότε άρχισε να “ξεπέφτει” γι’ αυτές και η κινεζική επανάσταση, που προγενέστερα σύσσωμο το ενιαίο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα, πριν το διασπάσει και το αποσυνθέσει ο ρεβιζιονισμός, τιμούσε την κινεζική επανάσταση σαν τη δεύτερη- μετά την Οκτωβριανή – μεγάλης ιστορικής και παγκόσμιας σημασίας επανάσταση του 20ού αιώνα. Η στάση τους έχει φτάσει ακόμα και μέχρι του σημείου να διαβάλλεται το περιεχόμενο της κινέζικης επανάστασης με την εμφάνιση -σε ρεβιζιονιστικά εγχειρίδια- του ηγέτη της, Μάο Τσετούνγκ, ως φορέα της “μικροαστικής αναθεώρησης του μαρξισμού-λενινισμού”!
Πέρα απ’ αυτό, όμως, η κινέζικη επανάσταση δεν “ταιριάζει” στους ρεβιζιονιστές οπαδούς του “ειρηνικού περάσματος στο σοσιαλισμό” γιατί έχει πάνω της το βαρύ φορτίο ενός νικηφόρου 25χρονου ένοπλου αγώνα ή όπως το είχε πει ο Στάλιν “Στην Κίνα η ένοπλη επανάσταση παλεύει εναντίον της ένοπλης αντεπανάστασης. Αυτό είναι μια από τις ιδιομορφίες κι ένα από τα πλεονεκτήματα της κινέζικης επανάστασης”.
Όσο για τους σημερινούς αστοποιημένους – ρεβιζιονιστές ηγέτες του ΚΚ Κίνας, που “γιορτάζουν”  στο Πεκίνο την επέτειο της 1ης Οκτώβρη 1949, η τιμή τους δεν έχει καμιά σχέση με το επαναστατικό περιεχόμενο αυτής της επετείου, και αυτό άλλωστε φαίνεται και στη μορφή που της έχουν δώσει.
Όλα τα παραπάνω δεν αλλοιώνουν στο παραμικρό τη λάμψη της κινέζικης επανάστασης και τον ιστορικό ρόλο της στο να γίνει η Κίνα μια ανεξάρτητη χώρα και μια Λαϊκή Δημοκρατία που έβγαλε τον κινέζικο λαό από το μισοαποικιακό ζυγό του ιμπερι
αλισμού και από την αθλιότητα, από την καθυστέρηση και την καταπίεση του μισοφεουδαρχισμού και της κομπραδόρικης μεγαλοαστικής τάξης και τον έβαλε στο δρόμο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.
Από τις ρίζες αυτής της μεγάλης επανάστασης φύτρωσε και ο μεγάλος αγώνας ενάντια στον αντεπαναστατικό ρεβιζιονισμό, η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση, και η συνέχιση της επανάστασης στις συνθήκες της δικτατορίας του προλεταριάτου που κήρυξε ο ηγέτης της Μάο Τσετούνγκ.
Η κινεζική επανάσταση από κάθε άποψη είναι και θα παραμείνει μια πηγή σπουδαίων επα­ναστατικών διδαγμάτων για το κομμουνιστικό κίνημα και τον απελευθερωτικό αγώνα της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών.https://www.prologos.gr
πηγή: Λαϊκός Δρόμος
Διαβάστε περισσότερα »