Η “ώρα του Τσέρνομπιλ” για τον Τραμπ: Οι ΗΠΑ ίσως πάψουν να είναι η απόλυτη υπερδύναμη στον κόσμο και να μην επανέλθουν

Οι ΗΠΑ ίσως και να φτάνουν στο δικό τους “Τσέρνομπιλ”, καθώς αποτυγχάνουν να ηγηθούν στη μάχη κατά της επιδημίας του κορωνοϊού. Όπως συνέβη και με το πυρηνικό ατύχημα στη Σοβιετική Ένωση το 1986, η κατακλυσμιαία καταστροφή εκθέτει συστημικές αποτυχίες που έχουν ήδη αποδυναμώσει την αμερικανική ηγεμονία στον πλανήτη. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα της πανδημίας, κανείς δεν αναζητά σήμερα μία λύση την κρίση από την Ουάσινγκτον.
Η πτώση της αμερικανικής επιρροής έγινε ορατή αυτήν την εβδομάδα στις τηλεδιασκέψεις των ηγετών του πλανήτη, στις οποίες η διπλωματική στρατηγική των ΗΠΑ αναλώθηκε σε μία αποτυχημένη προσπάθεια να πείσουν τους υπόλοιπους να υπογράψουν ένα κοινό ανακοινωθέν που αναφερόταν στον “ιό της Wuhan”, πράγμα που αποτελούσε μέρος μίας καμπάνιας ενοχοποίησης της Κίνας για την επιδημία του κορωνοϊού. Η δαιμονοποίηση των άλλων ως αντιπερισπασμός για τις προσωπικές του αποτυχίες αποτελεί βασικό στοιχείο της πολιτικής τακτικής του Τραμπ. Ο ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής του Άρκανσας, Τομ Κότον, δήλωσε στο ίδιο μοτίβο ότι “η Κίνα εξαπέλυσε αυτήν την επιδημία στον κόσμο και η Κίνα θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις ευθύνες”.
Η αποτυχία των ΗΠΑ εκτείνεται όμως πέρα από το τοξικό πολιτικό στυλ του Τραμπ: η αμερικανική κυριαρχία στον πλανήτη από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, έχει τις ρίζες της στην μοναδική ικανότητα των ΗΠΑ να διασφαλίζουν τα συμφέροντά τους μέσω της πειθούς ή της απειλής ή της χρήσης βίας. Όμως η αποτυχία της Ουάσινγκτον να ανταποκριθεί ικανοποιητικά στον Covid-19 καταδεικνύει ότι αυτό δεν ισχύει πλέον και αποκρυσταλλώνεται η αντίληψη ότι αυτή ακριβώς η αμερικανική ικανότητα εξανεμίζεται. Αυτή η αλλαγή στάσης είναι σημαντική, καθώς οι υπερδυνάμεις, όπως η Βρετανική Αυτοκρατορία παλιότερα, η Σοβιετική Ένωση στο πρόσφατο παρελθόν και οι ΗΠΑ σήμερα, στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό και σε μία ορισμένη “μπλόφα”. Δεν τις παίρνει να θέτουν υπό αμφισβήτηση το προφίλ της απόλυτης υπερδύναμης πολύ συχνά, καθώς δεν μπορούν να εμφανίζονται ως ηττημένες: η μεγαλοποιημένη εικόνα της βρετανικής ισχύος κατέρρευσε παταγωδώς μετά την κρίση του Σουέζ το 1956 και το ίδιο συνέβη και με τη Σοβιετική Ένωση στην περίπτωση του πολέμου του Αφγανιστάν τη δεκαετία του 1980.
Η κρίση του κορωνοϊού είναι το αντίστοιχο της κρίσης του Σουέζ και του Αφγανιστάν για την Αμερική του Τραμπ. Στην πραγματικότητα, οι κρίσεις αυτές φαίνονται μικρές μπροστά στην κρίση του κορωνοϊού, η οποία θα έχει πολύ μεγαλύτερες επιπτώσεις, καθώς κάθε χώρα του πλανήτη είναι ένα πιθανό θύμα της κρίσης αυτής και αισθάνεται την απειλή. Μπροστά σε αυτήν την πραγματικά μεγάλη κρίση, η αποτυχία της κυβέρνησης του Τραμπ να διοικήσει να υπευθυνότητα, αποδεικνύεται εξαιρετικά επιζήμια για την θέση των ΗΠΑ στον πλανήτη.
Η πτώση των ΗΠΑ συνήθως αντιμετωπίζεται ως το αντίστοιχο αποτέλεσμα της ανόδου της Κίνας – και η Κίνα έχει πράγματι, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, επιτύχει να ελέγξει την επιδημία στο έδαφός της. Οι Κινέζοι είναι αυτοί που στέλνουν αναπνευστήρες και ιατρικό προσωπικό στην Ιταλία καθώς και μάσκες στην Αφρική. Οι Ιταλοί σημειώνουν ότι οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. αγνόησαν στο σύνολό τους την απελπισμένη έκκληση της Ιταλίας για ιατρικό εξοπλισμό και ότι η Κίνα ήταν η μόνη χώρα που ανταποκρίθηκε. Μέσω μίας κινεζικής φιλανθρωπικής δράσης στάλθηκαν 300.000 μάσκες στο Βέλγιο μέσα σε ένα κοντέινερ που έγραφε απ’ έξω το σύνθημα “Ισχύς εν τη ενώσει” στα γαλλικά, τα φλαμανδικά και τα κινέζικα.
Τέτοιες πρακτικές άσκησης “ελαφράς” επιρροής, ίσως έχουν περιορισμένα αποτελέσματα μέχρι η κρίση αυτή να τελειώσει, όμως είναι πιθανό να έχουν μακροχρόνια αποτελέσματα. Πάντως, όσο διαρκεί η κρίση, το μήνυμα που εκπέμπεται προς τα έξω είναι ότι η Κίνα μπορεί να παρέχει απαραίτητο εξοπλισμό και τεχνογνωσία και ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν. Αυτές οι αλλαγές στην αντίληψη των πραγμάτων δεν εξαφανίζονται εν μία νυκτί.
Οι προφητείες που ήθελαν τις ΗΠΑ να βρίσκονται σε κατάσταση παρακμής έχουν υπάρξει πάμπολλες ακόμη και από την εποχή που οι ΗΠΑ αναδείχθηκαν ως η παγκόσμια υπερδύναμη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κι όμως η προαναγγελθείσα πτώση της αμερικανικής αυτοκρατορίας αναβαλλόταν συνεχώς ή έβλεπε τις άλλες μεγάλες δυνάμεις να παρακμάζουν με μεγαλύτερη ταχύτητα, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Σοβιετική Ένωση. Οι επικριτές των θεωριών που θέλουν τις ΗΠΑ να βρίσκονται σε πτωτική πορεία επισημαίνουν ότι, ενώ οι ΗΠΑ δεν κυριαρχούν πλέον στην παγκόσμια οικονομία στο βαθμό που το έκαναν παλιότερα, έχουν ακόμη 800 στρατιωτικές βάσεις ανά τον κόσμο και έναν στρατιωτικό προϋπολογισμό 748 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Όμως η αδυναμία του αμερικανικού στρατού να αξιοποιήσει την τεχνολογική του υπεροχή για να κερδίσει τους πολέμους στη Σομαλία, το Αφγανιστάν και το Ιράκ έχει καταδείξει πόσο λίγο απέδωσαν οι γιγαντιαίες στρατιωτικές δαπάνες.
O Τραμπ δεν ξεκίνησε νέους πολέμους παρά την επιθετική ρητορική του, όμως έχει αξιοποιήσει την δύναμη του αμερικανικού Υπουργείου Οικονομικών περισσότερο από αυτήν του Πενταγώνου. Μέσω της επιβολής ασφυκτικών οικονομικών κυρώσεων σε βάρος του Ιράν και της απειλής για οικονομικό πόλεμο σε άλλες χώρες, έχει καταστήσει εμφανή το βαθμό του αμερικανικού ελέγχου στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.
Όμως τα παραπάνω επιχειρήματα σχετικά με την άνοδο ή την πτώση των ΗΠΑ ως οικονομικής και στρατιωτικής δύναμης παραβλέπουν ένα σημαντικό σημείο που κανονικά θα έπρεπε να θεωρείται προφανές. Η πραγματική πτώση των ΗΠΑ ως παγκόσμιας υπερδύναμης, όπως αυτή αποτυπώνεται παραδειγματικά στην κρίση του κορωνοϊού, δεν έχει τόσο να κάνει με τα όπλα ή το χρήμα, όπως πολλοί νομίζουν, αλλά έχει πολύ μεγαλύτερη σχέση με τον ίδιο τον Τραμπ, που αποτελεί τόσο σύμπτωμα όσο και αιτία της αμερικανικής παρακμής.
Με απλά λόγια, οι ΗΠΑ δεν είναι πια μία χώρα που ο υπόλοιπος κόσμος θέλει να μιμηθεί, και εάν το κάνουν, οι μιμητές τείνουν συνήθως να είναι αυταρχικοί και εθνικιστές δημαγωγοί ή δικτάτορες. Ο θαυμασμός τους είναι καλοδεχούμενος για τις ΗΠΑ: παρατηρήστε τον εναγκαλισμό του Τραμπ με τον Ινδό εθνικιστή πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι και την προσπάθεια του να καλλιεργήσει μία νέα γενιά αυταρχικών ηγετών, όπως ο Κιμ στη Βόρεια Κορέα και ο Διάδοχος του Στέμματος Μοχάμεντ στη Σαουδική Αραβία.
Τόσο οι δημοκρατικοί όσο και οι απολυταρχικοί κυβερνώντες θα ενισχυθούν, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, από την πανδημία, καθώς σε καιρούς οξείας κρίσης οι άνθρωποι θέλουν να βλέπουν τις κυβερνήσεις τους ως σωτήρες που ξέρουν τι να κάνουν.
Όμως, δημαγωγοί όπως ο Τραμπ και οι αντίστοιχοι με αυτόν ανά τον κόσμο, σπανίως αποδεικνύονται ικανοί να διαχειριστούν μία πραγματική κρίση, καθώς έχουν ανέλθει στην εξουσία εκμεταλλευόμενοι τα εθνικά και ακραία αισθήματα μίσους, μετατρέποντας τους πολιτικούς τους αντιπάλους σε αποδιοπομπαίους τράγους και μεγενθύνοντας τα δικά τους “μυθικά” επιτεύγματα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα του παραπάνω φαινομένου είναι ο ακροδεξιός πρόεδρος της Βραζιλίας, Μπολσονάρο, που κατηγορεί τους πολιτικούς αντιπάλους του και τα μήντια ότι “εξαπατούν” τους Βραζιλιάνους σχετικά με τους κινδύνους του κορωνοϊού. Η ολιγωρία της κυβέρνησης ως προς την εφαρμογή οποιουδήποτε περιοριστικού της κυκλοφορίας μέτρου είναι τέτοια, ώστε στο Ρίο ντε Τζανέιρο, σε τρεις τουλάχιστον φτωχογειτονιές οι μόνοι που ανακοίνωσαν και επέβαλαν απαγόρευση της κυκλοφορίας μετά τις 8 το βράδυ ήταν τα τοπικά καρτέλ των ναρκωτικών (σ.μτφ. Το άρθρο γράφτηκε πριν το “φιλικό πραξικόπημα” του στρατού στις 4/4/2020).
O Τραμπ πάντα διέπρεπε στο να εκμεταλλεύεται και να παροξύνει τους διαχωρισμούς εντός της αμερικανικής κοινωνίας, παρέχοντας απλοϊκές “λύσεις” σε φαντασιακές κρίσεις, όπως ήταν το χτίσιμο του περίφημου τείχους, προκειμένου να σταματήσει η είσοδος μεταναστών από την Κεντρική Αμερική στις ΗΠΑ. Τώρα όμως που βρίσκεται αντιμέτωπος με μία πραγματική κρίση ποντάρει στο ότι αυτή θα είναι σύντομη σε διάρκεια και λιγότερο οξεία από όσο εκτιμούν οι ειδικοί. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν την δημοτικότητά του να αυξάνεται, πιθανότατα επειδή οι φοβισμένοι άνθρωποι προτιμούν να ακούν καλά νέα, παρά δυσάρεστα. Μέχρι στιγμής, οι χειρότερες εξάρσεις του ιού έχουν εντοπιστεί στη Νέα Υόρκη, τη Βοστόνη και άλλες πόλεις, στις οποίες ο Τραμπ δεν είχε ποτέ πολλούς υποστηρικτές. Εάν όμως ο ιός εξαπλωθεί με την ίδια δριμύτητα στο Τέξας και στη Φλόριντα, τότε η αφοσίωση ακόμη και του πυρήνα των υποστηρικτών του Τραμπ ίσως να εξανεμιστεί.
Ο λόγος που οι ΗΠΑ είναι πιο αδύναμες ως χώρα είναι επειδή σε επίπεδο κατεστημένου έχουν διαιρεθεί και αυτοί οι διχασμοί θα βαθαίνουν όσο ο Τραμπ βρίσκεται στην εξουσία. Μέχρι στιγμής, έχει αποφύγει την πρόκληση σοβαρών διεθνών κρίσεων και οι κακοί του χειρισμοί στην επιδημία του κορωνοϊού δείχνουν ότι σοφά δεν το έπραξε. Πολώνει μία ήδη διχασμένη κοινωνία και αυτός είναι ο πραγματικός λόγος της παρακμής των ΗΠΑ.
Πηγή: Counterpunch
Διαβάστε περισσότερα

Όταν έκλαψε ο Τσιόδρας

Το είπε ο Τσιόδρας. Ακούσατε χθες, σήμερα, προχθές, τον Τσιόδρα; Άλλοι τρεις νεκροί, το ανακοίνωσε ο Τσιόδρας. Ευτυχώς που υπάρχει ο Τσιόδρας. Κι εμείς ένα Τσιόδρα θα είχαμε σ’ αυτή τη θέση - αυτό από ευγενείς συριζαίους.

Και η σκηνή των σκηνών, που συγκίνησε περισσότερο κι από θρήνους συγγενών: Ο Τσιόδρας να κλαίει βουβά επί του βήματος. Έσπασε ο Τσιόδρας, λύγισε ο Τσιόδρας, δάκρυσε ο Τσιόδρας, έκλαψε ο Τσιόδρας. Τίτλοι και παράθυρα, υπότιτλοι και φεγγίτες, ηχητικά και διαδικτυακά, με τον Τσιόδρα ασχολούνται. Όπου και να ΜΗΝ πας, Τσιόδρα ακούς και βλέπει. Πανδημία δίχως Τσιόδρα, σκορδαλιά χωρίς τα σκόρδα.
Υπάρχει βέβαια και ο Τσιόδρας ψάλλων. Αλλά όσοι ασχολήθηκαν μ’ αυτό, και τόλμησαν να του κάνουν κάποια προσεκτική έως αβρή κριτική, κατηγορήθηκαν ότι δεν σέβονται τον επιστήμονα και χριστιανό. Αλλά ο ίδιος σέβεται τον εαυτό του, όταν κάνει αυτά που μας συμβουλεύει να μην κάνουμε εμείς; Όταν επιτίθεται σε δημοσιογράφο ότι σπέρνει τον φόβο, επειδή τον ρωτάει τι γίνεται με τους εν οίκω κλεισμένους και επί ξύλου κρεμαμένους; Όταν δηλώνει ότι αν δεν έκαναν -ο Μητσοτάκης δηλαδή, άντε κι ο ίδιος- όσα έκαναν, ΘΑ ΕΙΧΑΜΕ 2.265 νεκρούς; Υποθετικούς, για χρήση τρομοκρατικής προπαγάνδας, αλλά όλα κι όλα. Μετρημένους φέρετρο - φέρετρο.
Προπαγάνδα ο Τσιόδρας; Θα πέσει φωτιά να μας κάψει. Τι κάνει όμως αν όχι αυτό; Μετράει νεκρούς και κρούσματα, παρέχει στους φοβισμένους το γλυκύ έαρ των πατρικών συμβουλών του και συνεχώς αφήνει να διαπερνάει κάθε του λέξη μια υπόρρητη και άρρητη ανακούφιση: Καλά είμαστε.
Και είμαστε καλά, επειδή τα κάναμε και τα κάνουμε όλα σωστά. Μήπως τον ακούσατε ποτέ να λέει έστω μια λέξη για τα μηνύματα αγωνίας των ανθρώπων της πρώτης γραμμής, που παλεύουν χωρίς τα απαραίτητα;
Να σημειώνει κάποιο λάθος, κάποια αβλεψία, κάποιου είδους ευθύνη;
Να ασκεί μια επιστημονική κριτική ουσίας, που ακουμπάει στην πραγματικότητα και όχι στις προδιαγραφές του Μητσοτάκη;
Από την άλλη όμως, τι περιμέναμε; Δεν εκπροσωπεί τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής, ούτε τους παραπεταμένους από το σύστημα, ούτε βέβαια -ύπαγε οπίσω μου- πρόσφυγες, Ρομά, φυλακισμένους, και απόκληρους.
Την κυβέρνηση της Δεξιάς εκπροσωπεί. Τον Μητσοτάκη εκπροσωπεί. Αυτός τον τοποθέτησε εκεί. Αυτός τον λιβανίζει ως τεχνοκράτη μεγάλου βεληνεκούς.
Εκπρόσωπος επί της πανδημίας είναι, αλλά δικός τους εκπρόσωπος. Και ως εκπρόσωπος μιας κυβέρνησης, και ενός πρωθυπουργού, υποστηρίζει τους εκπροσωπούμενους. Είναι θέμα δεοντολογίας. Πολιτικής, όχι επιστημονικής, αλλά πάντως δεοντολογίας.
Εκείνο που δεν είναι καθόλου δεοντολογικό, ούτε έντιμο, είναι να κρύβονται όλοι τους, με πρώτο τον Μητσοτάκη, πίσω από τον δήθεν ουδέτερο τεχνοκράτη.
Δεν είναι ουδέτερος ο Τσιόδρας. Κι όταν μιλάει, κι όταν κλαίει, αυτούς εκπροσωπεί. Την πολιτική τους εξωραΐζει. Και το κάνει μια χαρά.https://left.gr/
Διαβάστε περισσότερα

Η πανδημία δεν εξισώνει

Σίγουρα ο κορωνοϊός μπορεί να σκοτώσει οποιονδήποτε, μικρό ή μεγάλο, πλούσιο ή φτωχό, στην πολιτισμένη Δύση ή σε χώρες υπανάπτυκτες, αφού υπάρχει παντού και δεν έχουμε ακόμα βρει ούτε εμβόλιο ούτε θεραπεία.Είμαστε όμως όλοι μαζί, όλοι ίσοι απέναντι στην πανδημία, έχουν καταργηθεί σύνορα και κοινωνικές τάξεις και καθετί άλλο που διαφοροποιεί τους ανθρώπους; Μας την έχουν πέσει οι εξωγήινοι ένα πράγμα; Η απάντηση είναι ένα μεγάλο και ξερό «όχι».
Για παράδειγμα, ο ιός διασχίζει με άνεση τα σύνορα, όμως οι μάσκες και οι αναπνευστήρες όχι. Δεν είναι ισοκατανεμημένα, ούτε πρόκειται να γίνουν. Ούτε οι συνθήκες υγιεινής και κοινωνικής απομάκρυνσης είναι ίδιες. Ούτε όμως, πολύ περισσότερο, είναι ίδιες οι δυνατότητες προφύλαξης και προστασίας που σχετίζονται με την καθημερινή ζωή και την κοινωνική θέση στο εσωτερικό κάθε κοινωνίας. Υπάρχει λοιπόν ταξικός διαχωρισμός ο οποίος μπορεί να κάνει τη διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου. Κάποιοι έχουν τα υλικά μέσα να απομονωθούν για ένα παρατεταμένο χρονικό διάστημα ώστε να παραμείνουν ασφαλείς και κάποιοι άλλοι όχι. Αν κάποιος είναι ευκατάστατος, μπορεί να έχει αυτήν την πολυτέλεια. Να μείνει σπίτι, να τρώει από τα έτοιμα, να δίνει εντολές χωρίς να χρειάζεται η φυσική του παρουσία, αλλά να διατάσσει τη φυσική παρουσία εκεί έξω κάποιων άλλων.
Επίσης, αν κάποιος κάνει μια δουλειά που μπορεί να γίνει με τηλεργασία, έχει σημαντικά πιο μικρές πιθανότητες έκθεσης στον ιό από κάποιον που πρέπει να συνεχίσει κάθε μέρα να πηγαίνει κανονικά στη δουλειά με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και να έρχεται σε επαφή με άλλους ανθρώπους που βρίσκονται στην ίδια συνθήκη. Και το ταξικό της υπόθεσης έγκειται στο ότι -με εξαιρέσεις και ιδιαιτερότητες, π.χ. γιατροί- όσο πιο ψηλά βρίσκεται κανείς στην τροφική αλυσίδα τόσο αυξάνονται οι πιθανότητές του να μην κολλήσει ή να έχει καλύτερη φροντίδα. Άνθρωποι που δουλεύουν στα σούπερ μάρκετ, στα νοσοκομεία, στις ταχυμεταφορές, στα εργοστάσια, στην καθαριότητα, στα σώματα ασφαλείας, στις μεταφορές, στα call centers δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα. Για άλλους είναι η φύση της δουλειάς, άλλοι απλώς δεν έχουν τη δυνατότητα να χάσουν το μεροκάματο, το οποίο αν μείνουν σπίτι, θα το χάσουν και θα πεινάσουν. Για όλο αυτό το τεράστιο κομμάτι της κοινωνίας η κρίση είναι διπλή. Πολλοί απολύονται ή υφίστανται μείωση μισθών ή χρειάζεται να δουλεύουν περισσότερες ώρες και να εκτίθενται ακόμα περισσότερο στον κίνδυνο. Και φυσικά μάσκες, γάντια, στολές, τεστ είναι λιγότερο δεδομένα όσο κατεβαίνει κανείς την κοινωνική κλίμακα.
Τέλος, κάποιοι, ο πολύς κόσμος, έχουν μόνο να χάσουν από την πανδημία, ενώ κάποιοι άλλοι μπορεί να κερδίσουν. Και φυσικά το επιδιώκουν στη ζούλα εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη και το δέος και την αμηχανία όλων των ανθρώπων απέναντι σ' αυτή την αρρώστια και στο αύριο. Ένα κομμάτι αυτού του αύριο, όταν θα έχουμε αφήσει πίσω μας την πανδημία, θα έχει δυστοπικά χαρακτηριστικά, κυρίως σε ό,τι αφορά την εργασία και τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα.https://left.gr
Διαβάστε περισσότερα

Εργασιακός «κορωνομεσαίωνας» στα Βαλκάνια

Το να είναι κανείς εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα στα Βαλκάνια της Μετάβασης ποτέ δεν ήταν κάτι το αξιοζήλευτο. Και τις τρεις δεκαετίες της Μετάβασης των Βαλκανίων από το ένα σύστημα στο άλλο η θέση των εργαζομένων επιδεινώνονταν συνεχώς και η νεοφιλελεύθερη απορρύθμιση οδήγησε σε αυτό που χαρακτηρίζεται ως “εργασιακός Μεσαίωνας”: ανασφαλείς και κακοπληρωμένες θέσης εργασίας, αυθαιρεσίες και καταχρήσεις εργοδοτών, έλλειψη κρατικών ελέγχων και ρυθμίσεων υπέρ της εργασίας, αποδυναμωμένα έως ανύπαρκτα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα. 
Κορωνο-λαίλαπα κατά των εργαζόμενων
Σήμερα, και λόγω της πανδημίας του Covid-19, οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα στις βαλκανικές χώρες ετοιμάζονται και πάλι να “πληρώσουν τη νύφη” της νέας οικονομικής κρίσης. Η επελαύνουσα πανδημία έχει εκθέσει τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στα Βαλκάνια σε ξαφνικές απώλειες θέσεων εργασίας, περικοπές μισθών και αναγκαστική μη αμειβόμενη άδεια, καθώς και σε σωρεία παραβιάσεων των εργασιακών τους δικαιωμάτων. Ξαφνικές απολύσεις, υποχρεωτικές άδειες άνευ αποδοχών και μαζικές περικοπές αμοιβών, είναι το πρώτο μπαράζ των μέτρων σε βάρος των εργαζομένων, που έχουν λάβει ως τώρα οι επιχειρήσεις στα Βαλκάνια λόγω του Covid-19.
Τα συνδικάτα στα Βαλκάνια κρούουν ήδη τον κώδωνα του κινδύνου για τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Για μια ακόμη φορά οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, ειδικά στους τομείς του τουρισμού, των υπηρεσιών και του λιανικού εμπορίου εμφανίζονται ιδιαίτερα ευάλωτοι στις συνέπειες του παγκόσμιου Lock Down εξαιτίας της πανδημίας, αλλά και της έλλειψης αξιόπιστου δικτύου προστασίας από τα φτωχά βαλκανικά κράτη.
Όσο για τους εργαζόμενους που κρατούν τις χώρες τους “λειτουργία” - από γιατρούς, νοσηλευτές και αστυνομικούς μέχρι υπαλλήλους σούπερ μάρκετ και οδοκαθαριστές- σχεδόν όλοι τους παραπονιούνται ότι εξαναγκάζονται να εργάζονται υπερωριακά και χωρίς αποζημίωση. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις πρέπει να πληρώνουν οι ίδιοι, από τον πενιχρό τους μισθό, για τον εξοπλισμό προστασίας ενάντια στον νέο κοροναϊό.

Τσουνάμι εργοδοτικών παραβάσεων
Από την πλευρά τους οι επιθεωρητές εργασίας αναφέρουν ότι δεν διαθέτουν οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους για να εξετάσουν τουλάχιστον τις σοβαρότερες από τις καταγγελίες των εργαζομένων για τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους.
Τα πρώτα στοιχεία από ορισμένες χώρες δείχνουν ήδη δεκάδες χιλιάδες απολύσεις. Οι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα, προς το παρόν τουλάχιστον, φαίνονται ασφαλείς ως προς τη θέση εργασίας τους, αλλά όχι απαραίτητα οι μισθοί τους, που προβλέπεται να περικοπούν. Για την ώρα οι πιο ευάλωτοι είναι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα με συμβάσεις ορισμένου χρόνου και οι ελεύθεροι επαγγελματίες, αλλά και πολλοί άλλοι αντιμετωπίζουν δυσκολίες και πολλές παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους. Οι εργοδότες μπαίνουν συχνά στον πειρασμό να πιέσουν τους εργαζόμενους ή να χρησιμοποιήσουν κενά στους υφιστάμενους νόμους ώστε να απαλλαγούν από το εργατικό δυναμικό ευκολότερα, δηλαδή να προβούν σε απολύσεις χωρίς ή με ελάχιστη αποζημίωση.

Αναγκαστικές άδειες άνευ αποδοχών
Τα συνδικάτα στις βαλκανικές χώρες λαμβάνουν ήδη βροχή καταγγελιών σχετικές με παραβιάσεις των εργασιακών δικαιωμάτων, που είναι σχεδόν ίδιες παντού. Στη Βουλγαρία ένας εργαζόμενος κατήγγειλε πως ο ίδιος και δεκάδες συνάδελφοι του εξαναγκάστηκαν να λάβουν άδεια άνευ αποδοχών. Όποιος δε συμφωνούσε με αυτό θα απολύονταν οριστικά. Αυτό θεωρείται “τεχνικά νόμιμο”, αλλά στην ουσία είναι ένας εκβιασμός των εργαζομένων. "Οι άνθρωποι συμφωνούν σε αυτό, ώστε να μην χάσουν το εισόδημά τους ε 'αόριστον. Υπέγραψα την άμισθη άδεια μου για τον ίδιο λόγο", δήλωσε στο BIRN o Βούλγαρος εργαζόμενος που προτίμησε για ευνόητους λόγους να κρατήσει την ανωνυμία του.
Στην Τουρκία, ένας άνδρας που εργάζεται στον τομέα των υπηρεσιών στην Κωνσταντινούπολη δήλωσε ότι και αυτός έχει εξαναγκαστεί να λάβει απλήρωτη άδεια: "Επιλέγω να χάσω το εισόδημά μου, για μια άγνωστη χρονική περίοδο, ώστε να έχω δουλειά όταν όλα θα επανέλθουν στο φυσιολογικό".

Εκβιασμοί σε εργαζόμενες μητέρες
Στη Βόρεια Μακεδονία μια εργαζόμενη μητέρα από τα Σκόπια, που μεγαλώνει μόνη το παιδί της, δήλωσε πως αναγκάστηκε να παραμείνει στην εργασία της, παρά την εντολή της κυβέρνησης, η οποία χορήγησε αμειβόμενη άδεια σε όλους τους εργαζόμενους γονείς, που δεν έχουν κάποιον άλλο για να φροντίσει τα παιδιά τους. "Όταν το ανέφερα στον ιδιοκτήτη, μου έδωσε μια επιλογή: φεύγετε και απολύεστε ή μένετε και δουλεύετε".
Η ίδια φοβήθηκε να διαμαρτυρηθεί στην επιθεώρηση εργασίας: “Ακόμα κι αν  αναφέρω την περίπτωσή μου και κερδίσω, ίσως να απολυθώ αργότερα όταν όλα αυτά τελειώνουν. Τα αφεντικά μπορούν να βρουν όποιες δικαιολογίες θέλουν", δήλωσε η γυναίκα.

Ξαφνικές απολύσεις άνευ αποζημίωσης
Στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη ο νεαρός Ντράγκαν απολύθηκε ξαφνικά από τη βιοτεχνία επίπλων στη Μπάνια Λούκα, όπου εργαζόταν, διότι το αφεντικό του είπε πως οι παραγγελίες επίπλων ήταν πεσμένες και δεν μπορούσε να τον πληρώσει. Ο Ντράγκαν, που δεν ειδοποιήθηκε εγκαίρως για την απόλυση του, ούτε και έλαβε κάποια αποζημίωση, ξαφνικά βρέθηκε ξεκρέμαστος: “Δεν ξέρω τι να κάνω.  Έχω λογαριασμούς και δάνεια. Απλώς προσεύχομαι να τελειώσει αυτό το συντομότερο".

Απλήρωτες υπερωρίες και να πληρώνουν οι ίδιοι για μάσκες
Στο Κόσοβο οι υπάλληλοι των σούπερ μάρκετ δήλωσαν ότι, λόγω της αυξημένης ζήτησης για ορισμένα προϊόντα, αναγκάστηκαν να εργάζονται υπερωρίες παρά να απολυθούν. Στη Ρουμανία, τα συνδικάτα που εκπροσωπούν τους εργαζομένους στον τομέα της υγείας και τους αστυνομικούς, παραπονέθηκαν ότι, πέρα του ότι εργάζονται εξαντλητικά, το κράτος δεν τους προμηθεύει τον απαραίτητο εξοπλισμό προστασίας και πρέπει να πληρώνουν οι ίδιοι για μάσκες και γάντια.
Στην Κροατία ο νόμος δίνει στον εργοδότη το δικαίωμα να απολύσει έναν εργαζόμενο για επιχειρηματικούς λόγους, που κυμαίνονται από μείωση της παραγωγής, εισαγωγή νέας τεχνολογίας ή αλλαγές στην αγορά. Ωστόσο, οι απολύσεις αυτές πρέπει να ακολουθούν ορισμένες διαδικασίες και να δίνουν τον κατάλληλο χρόνο ειδοποίησης σε όσους απολύονται. Πολλοί εργοδότες δεν τηρούν πλέον αυτή την υποχρέωση από το νόμο, ενώ όσοι παρέμειναν στις θέσεις εργασίας τους φοβούνται μειώσεις μισθών ή μελλοντικές απολύσεις. Εξυπακούεται πως οι αναγκαστικές άδειες άνευ αποδοχών πολλαπλασιάστηκαν.
 
Οι Επιθεωρητές Εργασίας «έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά»
Σε όλα τα Βαλκάνια οι Επιθεωρητές Εργασίας δηλώνουν συγκλονισμένοι από τις εξελίξεις εις βάρος των εργαζομένων. Οι παραβιάσεις της εργασιακής νομοθεσίας είναι τόσες πολλές και αυξανόμενες και ο αριθμός των επιθεωρητών εξαιρετικά μικρός, ώστε να κάνουν σε όλες τις καταγγελίες επιτόπια έρευνα. Μοιάζουν σα να “έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά” αφήνοντας τους εργαζόμενους στα Βαλκάνια κυριολεκτικά στο έλεος της αυθαιρεσίας των εργοδοτών τους.
 
Μέτρα τόνωσης των... ισχυρών αλά Βαλκάνια
Απέναντι σ' αυτές τις εξελίξεις και στην εκτίναξη της ανεργίας και της εργασιακής ανασφάλειας, οι κυβερνήσεις των βαλκανικών χωρών, με τα περιορισμένα οικονομικά μέσα που διαθέτουν, προσπαθούν να λάβουν κάποια μέτρα τόνωσης των οικονομιών τους. Οι πολιτικοί ηγέτες έχουν ανακοινώσει πακέτα ανακούφισης για τις οικονομίες τους που δοκιμάζονται. Κυρίως πρόκειται για φτηνά δάνεια, φορολογικές απαλλαγές και αναβολή πληρωμών τραπεζικών τόκων. Κάποιοι ηγέτες, όπως ο Πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς, απειλούν να αρνηθούν κρατική βοήθεια σε εργοδότες που απολύουν εργαζόμενους, όχι όμως και σε αυτούς που καταπατούν τα εργασιακά τους δικαιώματα.

Και ό,τι περισσέψει για τους υπόλοιπους
Τα εργατικά συνδικάτα ωστόσο στα Βαλκάνια διαμαρτυρήθηκαν ότι οι Αρχές των χωρών τους φροντίζουν τους επιχειρηματίες και τους εργοδότες, ενώ υποστηρίζουν ελάχιστα τους εργαζόμενους και τους πιο ευάλωτους. Μετά από την έντονη κριτική εναντίον τους ορισμένες βαλκανικές κυβερνήσεις ανακοίνωσαν ένα δεύτερο κύμα μέτρων στήριξης της οικονομίας, επικεντρωμένα αυτή τη φορά στους πιο αδύναμους.
Για παράδειγμα στη Σερβία ο Βούτσιτς ανακοίνωσε ότι το κράτος θα καλύπτει τους κατώτατους μισθούς των εργαζομένων στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις για τρεις μήνες και ότι οι προθεσμίες για την πληρωμή των φόρων θα αναβληθούν ως το τέλος του έτους. Στη Βουλγαρία το Ταμείο Ανεργίας ανακοίνωσε ότι θα καλύπτει το 60% των μισθών εάν οι εργοδότες αποφύγουν τις απολύσεις και καλύπτουν τα υπόλοιπα. Ελεύθεροι επαγγελματίες και καλλιτέχνες στη Βουλγαρία διαπραγματεύονται παρόμοια δέσμη μέτρων ανακούφισης με το Υπουργείο Πολιτισμού.
Στη Βόρεια Μακεδονία η μεταβατική κυβέρνηση δήλωσε ότι θα  εξασφαλίσει βασικούς μισθούς ύψους 240 ευρώ το μήνα για άτομα που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στον ιδιωτικό τομέα, συμπεριλαμβανομένων των αθλητών, των καλλιτεχνών και των ελεύθερων επαγγελματιών. Στη Ρουμανία τέλος η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να καλύψει το 75% των μισθών των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα που επλήγησαν από την πανδημία.

Ζόραν Ζάεφ: «χρειάζεται αλληλεγγύη μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα»
Για την ώρα μόνο οι θέσεις εργασίας του δημόσιου τομέα φαίνονται ασφαλείς. Ένας τομέας που, στις πρώην κομμουνιστικές χώρες των
Βαλκανίων, έχει επί δεκαετίες θεωρηθεί από τους νεοφιλελεύθερους “φουσκωμένος και δαπανηρός”. Οι περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες, όπως ο Βούτσιτς της Σερβίας, έχουν δεσμευθεί ότι δεν θα υπάρξουν περικοπές μισθών στον δημόσιο τομέα. Αλλά ο αρχηγός των κυβερνώντων Σοσιαλδημοκρατών της Βόρειας Μακεδονίας, ο πρώην πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ, υποστήριξε τη λήψη κονδυλίων από την κρατική διοίκηση για την επιδότηση μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό σημαίνει πως οι δημόσιοι υπάλληλοι της χώρας θα πρέπει να αποδέχονται ελάχιστο μισθό 240 ευρώ το μήνα επί δύο μήνες, έτσι ώστε να μπορούν να πληρώνονται και αυτοί στον ιδιωτικό τομέα.
Αυτή η πρόταση όμως δεν αρέσει σε πολλούς, ειδικά σε μια εποχή που η Βόρεια Μακεδονία διανύει μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Η εθνικιστική αντιπολίτευση είναι εναντίον της, ενώ ορισμένοι νομικοί ότι το ίδιο το μέτρο ενδέχεται να παραβιάζει συνταγματικά δικαιώματα. Ο Ζάεφ θεωρεί πως, σε μια περίοδο έκτακτης ανάγκης όπως αυτή της πανδημίας του Covid-19, θα πρέπει να υπάρχει αλληλεγγύη μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Δε συμφωνούν όλοι πάνω σε αυτό, ειδικά οι δημόσιοι υπάλληλοι. Για μια ακόμη φορά στην πρόσφατη ιστορία οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα στα Βαλκάνια βιώνουν έναν “εργασιακό Μεσαίωνα”, που θα μπορούσε να περιγραφεί αυτή τη φορά ως “εργασιακός Κορωνομεσαίωνας”.https://tvxs.gr/
Διαβάστε περισσότερα

Πότε μεταδίδεται και πότε δεν μεταδίδεται ο κορονοϊός;

Το κλίμα των απαγορεύσεων και της «πειθαρχίας» δεν είναι έκτακτο, κορονοϊοκό φαινόμενο. Καταστολή, ατομική ευθύνη και αστυνομοκρατία πάνε χέρι-χέρι με την κυρίαρχη αντιλαϊκή πολιτική. Κι είναι βέβαιο πως όταν ο λαός είναι κλεισμένος σπίτι, η αστυνομική παρουσία και πολύ περισσότερο η αστυνομική αυθαιρεσία επικρατούν και δεν θα διστάσουν να επιβληθούν όπως ξέρουν και προτιμούν, με τη βία.
Ήδη από τις πρώτες μέρες επιβολής της καραντίνας αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλαν στον χώρο του Πολυτεχνείου. Αυτή τη φορά το άσυλο καταπατήθηκε με πρόσχημα τη διασφάλιση της δημόσιας υγείας και πήραν πρόσφυγες που είχαν βρει καταφύγιο εκεί και τους μετέφεραν στο Αλλοδαπών . Φαίνεται πως ο κορονοϊός μεταδίδεται πιο εύκολο στους χώρους του Πανεπιστημιακού ασύλου (ειδικά όταν έχει ανασταλεί η λειτουργία τους) παρά στις φυλακές και στα κέντρα κράτησης.
Στην αρχή της εβδομάδας ένας ηλικιωμένος συμπολίτης μας βρέθηκε στο κέντρο της Αθήνας χωρίς τα απαραίτητα δικαιολογητικά.  Όταν αντέδρασε στο πρόστιμο που του επέβαλλαν, οι άντρες της δημοτικής αστυνομίας δεν δίστασαν να τον ακινητοποιήσουν με κεφαλοκλείδωμα.
Την Τρίτη 31/3 ακούσαμε τον κ. Χαρδαλιά να χαρακτηρίζει ως απαράδεκτη την εικόνα από τις τράπεζες και τους συνταξιούχους ως «απερίσκεπτους» πολίτες επειδή πήγαν να πάρουν τη σύνταξη τους. Την ίδια ώρα που η αστυνομία κάνει μαζικούς ελέγχους χωρίς να τηρεί τις αποστάσεις ασφαλείας και κυρίως χωρίς να διαθέτει πάντα τον απαραίτητο υγειονομικό εξοπλισμό όπως καταγγέλλει και η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης.
Στο πλαίσιο αυτό ο εισαγγελέας του Άρειου Πάγου, Βασίλης Πλιώτας, πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα από την απαγόρευση της κυκλοφορίας και την επιβολή προστίμων. Προτείνει και: «εξαιρετικά αυξημένες ποινικές κυρώσεις εναντίον όσων παραβιάζουν τα μέτρα».
Η κυβέρνηση της ΝΔ προσπαθούσε συστηματικά από την πρώτη κι όλας μέρα να συγκροτήσει ένα ακόμα πιο αυταρχικό και αστυνομικό κράτος, κάνοντας πράξη το δόγμα του «νόμου και της τάξης». Τώρα με όχημα την πανδημία του κορονοϊου το αυταρχικό κλίμα όλο και οξύνεται, δοκιμάζει αντιστάσεις και ετοιμάζεται στρώνοντας τον δρόμο για την επόμενη μέρα.
Αλεξία Κ.https://www.prologos.gr/
Διαβάστε περισσότερα

Για μια δημοκρατική βιοπολιτική

Η πανδημία του Covid-19 μας υποχρέωσε να αναστοχαστούμε τις πολιτικές της υγείας με την ευρύτερη έννοια. Ιδιαίτερα χρειάστηκε να αναμετρηθούμε ξανά με τη στενή σχέση ανάμεσα στο κράτος, τις κυρίαρχες κοινωνικές σχέσεις και τη δημόσια υγεία. Έννοιες που μπορεί να θεωρήθηκε ότι ανήκουν κυρίως στο πεδίο της θεωρίας και των διενέξεων ανάμεσα σε πανεπιστημιακούς, όπως η βιοπολιτική ή η «γυμνή ζωή», έγιναν ξαφνικά προσίδιες στις καθημερινές εμπειρίες μας. Το ίδιο ισχύει και για την «κατάσταση εξαίρεσης», έννοια που μπορεί να εισήχθη στο φιλοσοφικό λεξιλόγιο κυρίως από τον Καρλ Σμιτ, όμως έγινε ιδιαιτέρως δημοφιλής στην εποχή του «Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας», και τώρα έχει χρησιμοποιηθεί από ορισμένους ως η καλύτερη περιγραφή των ακραίων και αυταρχικών μέτρων που έχουν ληφθεί για να αντιμετωπιστεί η πανδημία. Παράλληλα, οι ίδιες έννοιες θέτουν την πρόκληση να στοχαστούμε την πολιτική της υγείας από τη σκοπιά των υποτελών τάξεων. Γι’ αυτό και είναι έννοιες που χρειάζεται να τύχουν προβληματοποίησης και επανεπεξεργασίας.
Μια πρόσφατη παρέμβαση του Τζόρτζο Αγκάμπεν προσφέρει, κατά τη γνώμη μου, το παράδειγμα μιας πολύ σοβαρής αποτυχίας να απαντηθεί αυτή η πρόκληση, ιδίως από τη στιγμή που τέτοιες τοποθετήσεις ενέχουν τον κίνδυνο να οδηγήσουν στην απόρριψη εννοιών όπως η βιοπολιτική. Σε ένα άρθρο που γράφτηκε στα πρώιμα στάδια της πανδημίας Covid-19 στην Ιταλία, ο Αγκάμπεν χαρακτήρισε τα μέτρα που εφαρμόστηκαν για την αντιμετώπιση της πανδημίας ως εφαρμογή της βιοπολιτικής της «κατάστασης εξαίρεσης». Το κείμενο πυροδότησε μια σημαντική συζήτηση πάνω στο πώς μπορούμε να στοχαστούμε τη βιοπολιτική σε σχέση με εξελίξεις όπως η πανδημία και τα μέτρα που σχετίζονται με αυτή.
Στο συγκεκριμένο κείμενο ο Αγκάμπεν υποστήριζε ότι τα μέτρα που είχαν ληφθεί επέβαλλαν μια «αυθεντική κατάσταση εξαίρεσης» και ότι η «εφεύρεση μιας πανδημίας προσέφερε το ιδανικό πρόσχημα» για παραπέρα περιορισμούς στις βασικές ελευθερίες. Το άρθρο προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων. Ο Ζαν-Λυκ Νανσύ επέμεινε ότι ο κίνδυνος από την επιδημία ήταν όντως πραγματικός, ότι η ίδια η έννοια της εξαίρεσης γινόταν κανόνες ως αποτέλεσμα των αυξανόμενων «τεχνικών αλληλοσυνδέσεων» όλων των ειδών στη σύγχρονη ζωή. Ο Ρομπέρτο Εσπόζιτο, στη δική του απάντηση τόσο στον Αγκάμπεν και τον Νανσύ, υπερασπίστηκε ότι όντως η έννοια της βιοπολιτικής είναι ένας τρόπος να στοχαστούμε σημαντικές σύγχρονες εξελίξεις, αν και υπογράμμισε ότι η κατάσταση στην Ιταλία «έχει περισσότερο το χαρακτήρα μιας κατάρρευσης των δημόσιων αρχών παρά μιας δραματικής ολοκληρωτικής επιβολής». Άλλοι υπογράμμισαν την πραγματικότητα του κινδύνου από την πανδημία, την ανάγκη να αποφεύγουμε τις εύκολες απορρίψεις των προειδοποιήσεων των ειδικών και την ανάγκη να αναστοχαζόμαστε την έννοια της ευθύνης που έχουμε έναντι άλλον.1  Πιστεύω ότι αυτή η συζήτηση προσφέρει έναν τρόπο να στοχαστούμε την ίδια την έννοια της βιοπολιτικής και θα ήθελα να καταθέσω μερικές πρωτόλειες σκέψεις πάνω στη δυνατότητα μιας δημοκρατικής βιοπολιτικής.
Η έννοιας της βιοπολιτικής, με τον τρόπο που διατυπώθηκε από τον Μισέλ Φουκώ υπήρξε μια πολύ σημαντική συνεισφορά στην κατανόηση των αλλαγών που σχετίζονται με τη μετάβαση στην καπιταλιστική νεωτερικότητα, ειδικά σε σχέση με τους τρόπους που ασκούνται η εξουσία και ο εξαναγκασμός. Από την εξουσία ως δικαίωμα ζωής και θανάτου που έχει ο κυρίαρχος, περνάμε στην εξουσία ως προσπάθεια να εγγυηθεί την υγεία (και παραγωγικότητα) πληθυσμών.2  Αυτή η μετάβαση σήμαινε μια επέκταση χωρίς προηγούμενο όλων των μορφών κρατικής παρέμβασης και εξαναγκασμού. Από τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς μέχρι τις απαγορεύσεις στο κάπνισμα σε δημόσιους χώρους, η έννοια της βιοπολιτικής χρησιμοποιήθηκε σε πολλές περιστάσεις ως το ερμηνευτικό κλειδί για να κατανοήσουμε τις πολιτικές και ιδεολογικές διαστάσεις των πολιτικών υγείας.
Την ίδια στιγμή, η έννοια της βιοπολιτικής μάς επέτρεψε να αναλύσουμε διάφορα φαινόμενα που συχνά απωθούνταν από τη δημόσια σφαίρα, από τους τρόπους που ο ρατσισμός αναζήτησε μια «επιστημονική» θεμελίωση μέχρι τους κινδύνους από ρεύματα όπως η ευγονική. Και όντως ο Αγκάμπεν τη χρησιμοποίησε με ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τρόπο στην προσπάθειά του να θεωρητικοποιήσει τις σύγχρονες μορφές της «κατάστασης εξαίρεσης», δηλαδή χώρους όπου ακραίες μορφές εξαναγκασμού εφαρμόζονται, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το στρατόπεδο συγκέντρωσης.3
Είναι προφανές ότι τα ερωτήματα που αφορούν τη διαχείριση της πανδημίας του Covid-19 αφορούν και έννοιες όπως η βιοπολιτική. Για παράδειγμα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστήριξαν ότι η Κίνα κατάφερε να επιβραδύνει και να ελέγξει την πανδημία ακριβώς επειδή μπόρεσε να εφαρμόσει μια αυταρχική εκδοχή βιοπολιτικής που περιλάμβανε εκτεταμένα μέτρα καραντίνας και απαγορεύσεων κοινωνικών δραστηριοτήτων, που υποβοηθήθηκαν από το μεγάλο οπλοστάσιο μέτρων και τεχνολογιών εξαναγκασμού, επιτήρησης, και παρακολούθησης που έχει στη διάθεσή του το κινεζικό κράτος. Μάλιστα, σε μια προηγούμενη φάση της πανδημίας ορισμένοι είχαν υποστηρίξει ότι επειδή οι φιλελεύθερες δημοκρατίες δεν έχουν την ίδια ικανότητα εξαναγκασμού ή επενδύουν περισσότερο στην ατομική αλλαγή συμπεριφοράς δεν μπορούν να πάρουν τα ίδια μέτρα και αυτό θα δυσκόλευε την προσπάθεια αντιμετώπισης της πανδημίας. Βέβαια, αργότερα και οι περισσότερες «φιλελεύθερες δημοκρατίες» πήραν μέτρα ιδιαίτερα περιοριστικά και εξαναγκαστικά.
Ωστόσο, πιστεύω ότι θα ήταν ιδιαίτερα απλουστευτικό να πούμε ότι το δίλημμα που τίθεται μπροστά μας είναι ανάμεσα σε μια αυταρχική βιοπολιτική και μια φιλελεύθερη εναπόθεση όλης της ελπίδας στη δυνατότητα των ανθρώπων να κάνουν ορθολογικές επιλογές.
Επιπλέον, είναι προφανές ότι να προσεγγίζουμε τα μέτρα δημόσιας υγείας όπως η καραντίνα ή η «κοινωνική αποστασιοποίηση» υπό τον εύκολο χαρακτηρισμό τους ως «βιοπολιτικών» μπορεί και να υποτιμά την πραγματική τους χρησιμότητα. Στην απουσία εμβολίου ή αποτελεσματικών αντιικών θεραπειών, αυτά τα μέτρα, που έρχονται από το ρεπερτόριο των μέτρων δημόσιας υγείας του 19ου αιώνα, μπορεί να συμβάλουν στην αντιμετώπιση της πανδημίας, ιδίως για την προστασία των ευάλωτων ομάδων. Τα μέτρα αυτά μάλιστα καθίστανται επείγοντα εάν αναγνωρίσουμε ότι ακόμη και στις προηγμένες καπιταλιστικές οικονομίες η υποδομή των δημόσιων συστημάτων υγείας έχει δεχτεί σημαντικά πλήγματα: Χωρίς τη λήψη πρόσθετων μέτρων για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού δεν γίνεται να ανταποκριθούν στην κορύφωση της πανδημίας.
Μάλιστα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι σε πείσμα των τοποθετήσεων του Αγκάμπεν, η έννοια της «γυμνής ζωής» περιγράφει καλύτερα τον ηλικιωμένο συνταξιούχο για τον οποίο αναζητείται αναπνευστήρας και κρεβάτι σε ΜΕΘ, επειδή έχει δεχτεί πολλαπλά πλήγματα το δημόσιο σύστημα υγείας, παρά την προσπάθεια προσαρμογής σε μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης ή ακόμη και καραντίνας.
Για αυτόν τον λόγο και θα ήθελα να προτείνω μια διαφορετική επιστροφή στον Φουκώ. Πιστεύω ότι κάποιες φορές ξεχνάμε πως ο Φουκώ είχε μια ιδιαίτερα σχεσιακή αντίληψη των πρακτικών εξουσίας.4 Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο δικαιούμαστε να θέσουμε και το ερώτημα εάν μπορεί να υπάρξει μια δημοκρατική ή ακόμα και κομμουνιστική βιοπολιτική.
Το ερώτημα αυτό μπορεί να τεθεί και με διαφορετικό τρόπο: Μπορούμε να έχουμε συλλογικές πρακτικές που όντως να συμβάλλουν στην υγεία πληθυσμών, συμπεριλαμβανομένων και μεγάλης κλίμακας αλλαγών στις συμπεριφορές, χωρίς αυτό να συνεπάγεται την παράλληλη επέκταση μορφών εξαναγκασμού και επιτήρησης;
Πιστεύω ότι ο ίδιος ο Φουκώ, στο ύστερο έργο του, παραπέμπει προς μια τέτοια κατεύθυνση μέσα από τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί έννοιες όπως η αλήθεια, η παρρησία και η επιμέλεια εαυτού.5 Σε αυτόν τον ιδιαίτερα πρωτότυπο διάλογο με την αρχαία φιλοσοφία, ιδιαίτερα την ελληνιστική, ο Φουκώ πρότεινε μια εναλλακτική του βίου που συνδυάζει την ατομική και συλλογική φροντίδα στη βάση μιας ορισμένης υποχρέωσης και συνάμα θάρρους και σθένους να λέμε την αλήθεια, και όλα αυτά σε ένα μη εξαναγκαστικό πλαίσιο.
Σε μια τέτοια οπτική, οι αποφάσεις για τον περιορισμό των κινήσεων και για την εφαρμογή πρακτικών φυσικής αποστασιοποίησης, ή η πρακτική να μην καπνίζουν οι άνθρωποι σε κλειστούς χώρους, ή να αποφεύγουν ατομικές και συλλογικές πρακτικές που βλάπτουν το περιβάλλον, είναι το αποτέλεσμα δημοκρατικά συζητημένων συλλογικών πρακτικών που στηρίζονται στη διαθέσιμη γνώση και ως τμήμα μιας συλλογικής προσπάθειας να φροντίσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Αυτό σημαίνει ότι από την απλή πειθαρχία περνάμε στην ευθύνη, έναντι των άλλων αλλά και του εαυτού μας, και από την αναστολή της κοινωνικότητας στον συνειδητό μετασχηματισμό της. Σε μια τέτοια συνθήκη, αντί για έναν διαρκή και εξατομικευμένο φόβο, που μπορεί να οδηγήσει σε μια ευρύτερη ρήξη του κοινωνικού ιστού, κινούμαστε προς την ιδέα της συλλογικής προσπάθειας, του συντονισμού και της αλληλεγγύης εντός κοινού αγώνα, στοιχεία που εντός μιας τέτοιας κλίμακας υγειονομική κρίση είναι εξίσου σημαντικά με τις ιατρικές παρεμβάσεις.
Εδώ είναι που αναδύεται η δυνατότητα μιας δημοκρατικής βιοπολιτικής. Επιπλέον, αυτή μπορεί να υποβοηθηθεί από τον εκδημοκρατισμό της γνώσης. Η αυξανόμενη πρόσβαση στη γνώση, σε συνδυασμό με αναγκαίες εκστρατείες εκλαΐκευσης καθιστούν δυνατές διαδικασίες συλλογικής απόφασης που βασίζονται στη γνώση και την κατανόηση και όχι απλώς την αυθεντία των ειδικών.

Μια βιοπολιτική από τα κάτω
Η μάχη ενάντια στον HIV, η καταπολέμηση του στίγματος, η προσπάθεια να καταλάβουν οι άνθρωποι ότι δεν πρόκειται για μια ασθένεια των «ομάδων υψηλού κινδύνου», η απαίτηση για εκπαίδευση στις πρακτικές ασφαλούς σεξ, η χρηματοδότηση της έρευνας για αποτελεσματικά θεραπευτικά σχήματα και η εξασφάλιση της πρόσβασης στα δημόσια συστήματα υγείας δεν θα είχε καταστεί χωρίς τη δράση κινημάτων όπως το ACT UP, που θα μπορούσαν να περιγραφούν ως κατεξοχήν παραδείγματα βιοπολιτικής από τα κάτω.
Το ίδιο θα μπορούσε ειπωθεί για τη δράση των Μαύρων Πανθήρων και την προσπάθεια που έκαναν να στήσουν κλινικές μέσα στις γειτονιές ή την εκστρατεία μαζικών ελέγχων που έκαναν για δρεπανοκυτταρική αναιμία, στο πλαίσιο πρακτικών που θα μπορούσαν να οριστούν και ως πειράματα στη δυαδική εξουσία. Το σύνθημά που είχαν διατυπώσει «επιβίωση στην αναμονή της επανάστασης» (survival pending revolution) αποτυπώνει ακριβώς τη λογική μιας βιοπολιτικής στρατευμένης στην υπόθεση της χειραφέτησης.
Και στη σημερινή συγκυρία τα κοινωνικά κινήματα έχουν πάρα πολλά να κάνουν σε αυτή την κατεύθυνση. Μπορούν να πιέσουν για άμεσα μέτρα ικανά να βοηθήσουν τα δημόσια συστήματα υγείας να αντέξουν το βάρος τη πανδημίας. Μπορούν να αναζητήσουν τρόπους αλληλεγγύης και συλλογικής αυτοοργάνωσης μέσα σε μια τέτοια κρίση προσφέροντας την εναλλακτική λύση απέναντι στην εξατομικευμένη αγωνία επιβίωσης. Μπορούν να απαιτήσουν η κρατική εξουσία και η ικανότητα εξαναγκασμού που έχει να αξιοποιηθούν για την επείγουσα μεταφορά πόρων από τον ιδιωτικό τομέα προς τον δημόσιο. Μπορούν να ξεδιπλώσουν ένα πλατύ φάσμα αιτημάτων και διεκδικήσεων όπως είναι η ανασυγκρότηση της δημόσιας πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, η πρόσληψη ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, η απαγόρευση απολύσεων στους κλάδους που αναστέλλουν τη λειτουργία τους, η απαγόρευση εξώσεων και η κάλυψη των αναγκών των ευάλωτων ομάδων. Μπορούν να προβάλουν σε όλες τις κατευθύνσεις το γεγονός ότι σήμερα τη μάχη ενάντια στην πανδημία τη δίνει η εργασία, όχι το κεφάλαιο, από τους γιατρούς και τους νοσηλευτές στα συστήματα υγείας που χτυπήθηκαν από τον νεοφιλελευθερισμό, από τους επισφαλείς εργαζομένους στις εφοδιαστικές αλυσίδες, από όλους αυτούς που δίνουν τη μάχη να μην καταρρεύσουν οι υποδομές εν μέσω μέτρων περιορισμού. Και φυσικά μπορούν να απαιτήσουν την κοινωνική αλλαγή ως μια διεργασία σωτήρια για την ίδια τη ζωή.https://www.ektosgrammis.gr/
Διαβάστε περισσότερα

Καπιταλιστική σαπίλα: Ο “πόλεμος της μάσκας”…ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

“Ο θάνατος σου – η ζωή μου»… Δεν υπάρχει μάσκα, πια, που να μπορεί να κρύψει την σαπίλα τους. Ενα παγκόσμιο απάνθρωπο παζάρι, που συνοδεύεται από κλοπές και υπεξαιρέσεις, στήνεται από μονοπώλια και κράτη που «πατούν επί πτωμάτων» για να κλείσουν παραγγελίες και «μπίζνες». Μόνο που αυτή τη φορά τα “εμπορεύματα” είναι τα ‘εργαλεία” ζωής: Αναπνευστήρες και μάσκες. 
Αισχροκέρδεια και απειλές, πολυεθνικές και μυστικές υπηρεσίες (!) βγάζουν όλα τα «όπλα» στο τραπέζι και σαν κοινοί μαφιόζοι μετράνε φράγκα πάνω στα πτώματα. 
Στις 31 Μαρτίου 2020 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) προειδοποίησε για παγκόσμια έλλειψη σε προστατευτικό εξοπλισμό και φαινόμενα αισχροκέρδειας στη μάχη για την καταπολέμηση του κορωνοϊού. Ζήτησε ταυτόχρονα από τις εταιρείες και τις κυβερνήσεις να αυξήσουν την παραγωγή τους κατά 40%, καθώς αυξάνεται ο αριθμός των θυμάτων.
Η έκκληση του ΠΟΥ έγινε σε μια χρονική στιγμή που ήδη στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά και από την στιγμή που ξέσπασε η πανδημία, η… “αγορά” αντέδρασε έτσι: 
— Οι τιμές των χειρουργικών μασκών αυξήθηκαν έξι φορές!
— Το κόστος των αναπνευστήρων N95 τριπλασιάστηκε!
— Οι τιμές των προστατευτικών στολών που χρησιμοποιούνται από γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό αυξήθηκαν κατά 100%!
Ο ΠΟΥ εκτίμησε ότι οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης κάθε μήνα χρειάζονται 89 εκατομμύρια μάσκες, 76 εκατομμύρια γάντια και 1,6 εκατομμύρια ζευγάρια γυαλιά στον «πόλεμο» κατά του κορωνοϊού. 
Οι εκκλήσεις του ΠΟΥ δεν θα ήταν δυνατόν μέσα σε αυτό το σύστημα να μεταφραστούν από τις κυβερνήσεις και τα μονοπώλια σε παγκόσμια συνεργασία, κεντρικό σχεδιασμό και καταμερισμό προϊόντων και εργασίας, ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες των συστημάτων υγείας στον πλανήτη.
Αυτό που κυριάρχησε ήταν ο καπιταλιστικός νόμος της ζούγκλας, της ασυδοσίας και της απανθρωπιάς. Ετσι ο ανταγωνισμός για την αγορά υγειονομικού υλικού κατά του ιού εξελίσσεται ανελέητος. 
Θαυμάστε:
Αμερικανοί πλειοδοτούν έναντι Γάλλων αγοραστών στην πίστα ενός κινεζικού αεροδρομίου και αρπάζουν τις μάσκες που προορίζονταν για το Παρίσι, σύμφωνα με Γάλλους περιφερειάρχες! Ο επικεφαλής της περιφέρειας Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή, Ρενό Μιζελιέ, περιγράφοντας τις συνθήκες, δηλώνει: «Στα κινεζικά αεροδρόμια, γύρω από εργοστάσια και πλατφόρμες μεταφόρτωσης, η ένταση είναι τεράστια εκεί. Οι κλέφτες (σ.σ: κράτη και εταιρείες) είναι πολλοί και διάφοροι»!
Γάλλοι αρπάζουν χαρτοκιβώτια με μάσκες και γάντια τα οποία προορίζονται για άλλες χώρες…
Σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα Le Figaro, η ισραηλινή μυστική υπηρεσία Μοσάντ πραγματοποίησε στη διάρκεια του Μαρτίου μυστική επιχείρηση σε άγνωστη χώρα για να πάρει διαγνωστικά κιτ για τον κορωνοϊό.
— Ο Καναδός πρωθυπουργός Τζάστιν Τριντό ζήτησε έρευνα γιατί ένα φορτίο με μάσκες, που είχε αγορασθεί στην Κίνα, παραδόθηκε σε μικρότερη ποσότητα απ’ αυτή που προβλεπόταν αφού ένα μέρος του επαναπωλήθηκε στις ΗΠΑ επειδή πρόσφεραν περισσότερα!
Οι ΗΠΑ, σύμφωνα με ρεπορτάζ του in.gr, «κατάσχεσαν» μάσκες προστασίας που είχε παραγγείλει η αστυνομία του Βερολίνου από την Κίνα και βρίσκονταν καθ’ οδόν προς τη Γερμανία, όπως επιβεβαίωσε ο υπουργός Εσωτερικών του Βερολίνου, Αντρέας Γκάιζελ. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, η αστυνομία είχε παραγγείλει και προπληρώσει 400.000 μάσκες τύπου FFP-2 στην αμερικανική εταιρία 3Μ, στην Κίνα. Οι 200.000 από αυτές επρόκειτο να φθάσουν στο Βερολίνο μέσω Μπανγκόκ, αλλά παρενέβησαν άλλες…δυνάμεις και τις κατηύθυναν στις ΗΠΑ. 
— «Είμαστε σε έναν πραγματικό πόλεμο για να πάρουμε αναπνευστήρες, μάσκες και κιτ για γρήγορα τεστ» δήλωσε η κυβερνητική εκπρόσωπος της Ισπανίας Μαρία Χεσούς Μοντέρο, όπως έγραψε το «Reuters». «Όλες οι χώρες μάχονται για την εξασφάλιση της εγχώριας παραγωγής, μάχονται για να πάρουν προμήθειες από την Κίνα», δήλωσε η ίδια. Σύμφωνα με το «Reuters» που επικαλείται ισπανικές διπλωματικές πηγές «οι τιμές έχουν δεκαπλασιαστεί και σε ορισμένες περιπτώσεις οι εταιρείες παραγωγής ζητούν να πληρωθούν προκαταβολικά»!
— Σύμφωνα με το Reuters «πηγή από υγειονομική ευρωπαϊκή αρχή δήλωσε ότι υπήρχαν ουρές αεροσκαφών σε μερικά κινεζικά αεροδρόμια μόνο για να αγοράσουν τέτοιες προμήθειες και πως οι μεσάζοντες συχνά εξαπατούσαν τους αγοραστές».
— Ο Ουκρανός βουλευτής Αντρίι Μοτοβιλόβετς, μετέβη τον Μάρτιο στην Κίνα για να συνοδεύσει ένα ιατρικό φορτίο και αφηγείται στον λογαριασμό του στο Facebook: “Τρομακτικός ανταγωνισμός για το ιατρικό υλικό. Οι πρόξενοί μας που πηγαίνουν σε (κινεζικά) εργοστάσια, συναντούν εκεί συναδέλφους τους από άλλες χώρες (Ρωσία, ΗΠΑ, Γαλλία) που θέλουν να παραλάβουν τις παραγγελίες μας. Πληρώνουμε τις παραγγελίες μας εκ των προτέρων με εμβάσματα και έχουμε υπογραμμένα συμβόλαια. Αυτοί έχουν περισσότερα χρήματα και μετρητά. Δίνουμε μάχη για κάθε φορτίο”.
Η Γερμανία με διάταγμα απαγόρευσε την «εξαγωγή προστατευτικού ιατρικού εξοπλισμού (μάσκες, γάντια, στολές κλπ)» ενώ σύμφωνα με καταγγελίες φορτία με ιατρικό υλικό που προορίζονταν για άλλες χώρες δεσμεύτηκαν σε Γερμανικά αεροδρόμια και λιμάνια. 
Η Ρωσία ανέστειλε έως την 1η Ιουνίου, επίσης με διάταγμα, την εξαγωγή προστατευτικών μασκών, αντισηπτικών και ιατρικού εξοπλισμού, περιλαμβανομένων των προστατευτικών στολών. 
Πως περιγράφονται όλα αυτά στην κομψή γλώσσα των φιλοσόφων: “Οι Πολιτείες είναι σε κατάσταση ανταγωνισμού, ακόμη και αντιπαλότητας μεταξύ τους. Είναι αυτό που η πολιτική φιλοσοφία ονομάζει “etat de nature'”, λέει ο ερευνητής Ζαν-Σιλβέστρ Μονγκρενιέ του γαλλοβελγικού ινστιτούτου “Thomas More” και προσθέτει: “Ενδημική ανασφάλεια ανάμεσα στις χώρες, ακόμη και, σε περίπτωση διάλυσης της διεθνούς δημόσιας τάξης, μια κατάσταση αναρχίας”… 
Πως μεταφράζεται αυτό στην κανονική γλώσσα; Ο“νόμος της ζούγκλας”! Τι σημαίνει; Ότι έτσι λειτουργεί το καπιταλιστικό σύστημα. Η παραγωγή των προϊόντων γίνεται «άναρχα» με μοναδικό στόχο την κάλυψη της ζήτησης σε μια συγκεκριμένη στιγμή και μοναδικό σκοπό το κέρδος. Από τη μια πλευρά βρίσκονται κράτη και λαοί και από την άλλη μια χούφτα μονοπώλια που αισχροκερδούν και τους αφαιμάζουν.
Μυρίστηκαν κέρδη και εφορμούν…
Η επιχείρηση «αρπαγή της μάσκας» είναι η μια πλευρά του νομίσματος. Υπάρχει όμως και η άλλη, η οποία επίσης αποκαλύπτει το σαπίλα του καπιταλιστικού συστήματος. 
Στη ναζιστική Γερμανία μερικά χρόνια πριν το ξέσπασμα του πολέμου με εντολή του Χίτλερ μια σειρά από τεράστιες γερμανικές βιομηχανίες στράφηκαν στην παραγωγή πολεμικού υλικού προσβλέποντας σε μεγάλα κέρδη από το ναζιστικό καθεστώς.
Σήμερα 80 και πλέον χρόνια μετά ενόψει ενός νέου «πολέμου» μεγάλα μονοπώλια «μυρίστηκαν» κέρδη και σπεύδουν να πάρουν μερίδιο ακολουθώντας την ίδια τακτική…  Προσοχή: Δεν μιλάμε για διάταξη των παραγωγικών δυνάμεων στην υπηρεσία του ανθρώπου, στο πλαίσιο της εθνικοποίησης των παραγωγικών μονάδων για την αντιμετώπιση του κοινού κινδύνου, μιλάμε για τον αναπροσανατολισμό της παραγωγικής διαδικασίας με σκοπό την κερδοσκοπική αξιοποίηση του κινδύνου. 
Ετσι: 
1) Τα κινεζικά μονοπώλια δέχονται εκατοντάδες χιλιάδες παραγγελίες για υγειονομικό υλικό άμεσης ανάγκης. Τουλάχιστον οι μισές ιατρικές μάσκες του κόσμου κατασκευάζονταν στην Κίνα πολύ πριν την πανδημία Covid – 19. Πλέον έχουν πάρει φωτιά οι γραμμές παραγωγής. «Δεν υπάρχει κυριολεκτικά καμία χώρα στον κόσμο που δεν θέλει να αγοράσει έναν αναπνευστήρα από την Κίνα αυτή τη στιγμή. Έχουμε δεκάδες χιλιάδες παραγγελίες σε αναμονή. Το ζήτημα είναι πόσο γρήγορα μπορούμε να τους κάνουμε», δήλωσε ο Λι Κάι, διευθυντής της εταιρείας «Beijing Aeonmed» στο «Bloomberg» στις 23 Μαρτίου.
2) Τα ιλιγγιώδη ποσά που «πέφτουν» στην αγορά κάνουν πολλές πολυεθνικές, που δεν είχαν καμία σχέση με την συγκεκριμένη γραμμή παραγωγής να στρέφονται τώρα στην κατασκευή υγειονομικού υλικού προσβλέποντας σε μεγάλα κέρδη από την ανθρώπινη ανάγκη και φυσικά από την τεράστια ζήτηση για την κάλυψη μέρους των χρόνιων κενών στα συστήματα υγείας όπου Γης.
Σε αυτό το πλαίσιο, με τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και ανταγωνισμούς να εντείνονται ακόμα και εν μέσω της πανδημίας, ο πόλεμος κατά του ιού γίνεται “ευκαιρία” ώστε: 
  •  Ο Τραμπ να εγκρίνει με συνοπτικές διαδικασίες τις άδειες σε μεγαθήρια όπως η «Ford Motor Co.»«General Motors Co.» και «Tesla Inc»  για να αρχίσουν την παραγωγή αναπνευστήρων.
  • Η κυβέρνηση της Ιταλίας να καλέσει τη Fiat των Ανιέλι να προχωρήσει στην κατασκευή υγειονομικού υλικού. 
  • Στη Γαλλία να δοθεί η έγκριση στη «Moët Hennessy Louis Vuitton» των πολυτελών ειδών ρουχισμού και αρωμάτων να φτιάχνει πλέον αντισηπτικά χεριών.
  • Η ισπανική εταιρεία μόδας «Zara» να έχει προσφερθεί να παράγει νοσοκομειακές φόρμες. 
  • Ο  Μπόρις Τζόνσον να ζητήσει από την «Rolls Royce» να φτιάξει αναπνευστήρες.
  • Μια σειρά από μεγάλες ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες (κυρίως Γαλλικές και Γερμανικές) να προχωρούν στην κατασκευή αναπνευστήρων. 
Ο κατάλογος είναι μεγάλος και θα διευρυνθεί το επόμενο διάστημα. Σε κάθε περίπτωση η αλλαγή παραγωγής τόσων πολυεθνικών σε τόσο μεγάλη έκταση και σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα είχε να σημειωθεί από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τότε οι λαοί έχυναν το αίμα τους στα πεδία των μαχών και τα τραστ αυγάτιζαν τα κεφάλαια τους. Σήμερα τα κέρδη τους προκύπτουν από την θέλησή τους να μας… σώσουν, πουλώντας μάσκες και αναπνευστήρες που οι τιμές τους έχουν αυξηθεί από 3 έως και 6 φορές.  Είναι σίγουρο πως όταν οσμιστούν κέρδος στις κρεμάλες «οι καπιταλιστές (θα) είναι ικανοί να πουλήσουν στους προλετάριους ακόμα και το σχοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουν» (Καρλ Μαρξ). https://www.imerodromos.gr/
Διαβάστε περισσότερα

Ξανά στο προσκήνιο οι αντιπαραθέσεις και οι αποσυνθετικές διεργασίες στην ΕΕ

Καθώς η πανδημία των απολύσεων, των διαθεσιμοτήτων, των μισθολογικών περικοπών και της εργασιακής αβεβαιότητας καλπάζει και η αντιπαράθεση μεταξύ των ισχυρών κρατών-μελών της ΕΕ συνεχίζεται αμείωτα, αποκαλύπτονται συνεχώς οι σάπιες αξίες πάνω στις οποίες στήθηκε το ευρωπαϊκό μόρφωμα. Ήδη, με αφορμή τον κορονοϊό, βγήκαν στην επιφάνεια τα διαλυτικά σύνδρομα που δοκιμάζουν την πολυδιαφημισμένη αλληλεγγύη, συνοχή και σταθερότητα της ΕΕ, την ώρα που η διάσταση Γερμανίας και Γαλλίας διευρύνεται. Μετά το φιάσκο της τελευταίας τηλε-συνόδου Κορυφής που επικύρωσε την κάθετη άρνηση της Γερμανίας να ενδώσει στην έκδοση ευρω-ομολόγου, οι υπουργοί Οικονομικών ψάχνουν να βρουν άλλες λύσεις ή να καταλήξουν τελικά στη γερμανική πρόταση της προσφυγής σε πιστωτική γραμμή στήριξης (δηλ. δανεισμό) μέσω του ESM.
Ωστόσο, εκείνο που γίνεται πλέον σαφές, είναι ότι ο γερμανογαλλικός άξονας βρίσκεται σε αποσύνθεση, καθώς η κάθε πλευρά προτάσσει τα καθαρά εθνικά της συμφέροντα και κουρελιάζει τη διαβόητη «κοινοτική αλληλεγγύη». Από κοντά και η Ιταλία -ένα από τα έξι ιδρυτικά μέλη της πάλαι ποτέ ΕΟΚ και μέχρι πρότινος η πιο ένθερμη φιλοευρωπαϊκή χώρα-, που μετά την Ελλάδα μετατρέπεται κι αυτή σε αποδιοπομπαίο τράγο της Ευρωζώνης, έχει εγκαταλειφθεί από τις Βρυξέλλες και βρίσκεται σε πλήρη αποστασιοποίηση από τη γερμανική πολιτική. Τα ισχυρότερα κράτη-μέλη της ΕΕ, εγκλωβισμένα στα επιμέρους εθνικά τους συμφέροντα, τους ανταγωνισμούς των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, τις αντιπαραθέσεις των διαφόρων μερίδων των αστικών τους τάξεων και των αντιθέσεων του καπιταλιστικού συστήματος, επιχειρούν εύθραυστες συμφωνίες που καταρρέουν κάτω από το βάρος των αντιτιθέμενων συμφερόντων. Τα ευρωομόλογα, για τα οποία συμφωνούν ακόμα και νεοφιλελεύθερα κόμματα, αλλά και ρεφορμιστικά κόμματα, απορρίπτονται από τη Γερμανική κυβέρνηση η οποία αφ’ ενός δεν δέχεται να επωμισθεί τα χρέη των ασθενέστερων οικονομικά χωρών της Ευρωζώνης και αφ’ ετέρου δεν προτίθεται να υποβαθμίσει τα γερμανικά ομόλογα που αποτελούν μία ασφαλή επένδυση σε σχέση με τα αναξιόπιστα ομόλογα των χωρών του Νότου και της Ιρλανδίας. Με την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση του 2008, τα κερδοσκοπικά κεφάλαια άρχισαν να εγκαταλείπουν τις τοποθετήσεις τους στα επισφαλή ομόλογα των χωρών της περιφέρειας -με πρώτη την Ελλάδα- ζητώντας μεγαλύτερες διασφαλίσεις, στρεφόμενα κυρίως προς τα γερμανικά ομόλογα, ακόμα και με αρνητικά επιτόκια! Παράλληλα, τα πανίσχυρα αμερικανικά μονοπώλια του χρηματιστικού κεφαλαίου, υποβαθμίζοντας την πιστοληπτική ικανότητα των ασθενέστερων οικονομιών της Ευρωζώνης, άρχισαν να υπονομεύουν το ευρώ. Ο νομισματικός πόλεμος που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ είχε σαν στόχο την εμπλοκή της Γερμανίας στην κάλυψη των χρεών της περιφέρειας, και άρα τη σταδιακή υποβάθμισή της. Σε αυτές τις μεθοδεύσεις, η Γερμανία αρνήθηκε σθεναρά την έκδοση ευρωομολόγων (που σημαίνει ακριβότερο δανεισμό για τις ισχυρές χώρες και φθηνότερο για τις ασθενέστερες οικονομίες), δείχνοντας έμμεσα την ασφαλή τοποθέτηση κεφαλαίων στα πανίσχυρα δικά της κρατικά ομόλογα.
Βεβαίως, υπάρχει το ενδεχόμενο τα εννέα κράτη-μέλη να δημιουργήσουν ένα «αμοιβαιοποιημένο» ομόλογο -με σαφώς μικρότερη ισχύ- που θα στηρίζεται από τα ίδια και να καλέσουν την ΕΚΤ να αγοράσει αυτούς τους τίτλους, στο πλαίσιο του έκτακτου προγράμματος αγοράς τίτλων που υλοποιεί για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Ωστόσο, κάτι τέτοιο θεωρείται σαν προάγγελος μελλοντικής διάσπασης.
Ήδη τα προβλήματα της συνεχιζόμενης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που αναδεικνύονται και επιτείνονται λόγω της πανδημίας του ιού και του τρόπου αντιμετώπισης της ευρωπαϊκής ύφεσης που συγκλονίζει την Ευρωζώνη, βρίσκονται στο επίκεντρο των συζητήσεων. Παράλληλα, συνεχίζονται με αμείωτη ένταση οι αντεγκλήσεις γύρω από την αντιμετώπιση των τεράστιων προβλημάτων στην Ιταλία και Ισπανία, που πιέζονται να δεχθούν τη λειτουργία του μηχανισμού στήριξης (ESM), μέσω πιστοληπτικής γραμμής με ενισχυμένους όρους. Η εύλογη υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ιταλίας και της Ισπανίας από τους γνωστούς οίκους αξιολόγησης φέρνει τα πάνω-κάτω στους κοινοτικούς προγραμματισμούς. Κι ακόμα βάζει σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη του ευρώ, αφού ο μηχανισμός στήριξης, εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί να εγγυηθεί χρέη της τάξεως των 2,2 τρισ. €, όπως λ.χ. αυτό της Ιταλίας. Σημειώνουμε, πως η Γερμανία ζητά τα μελλοντικά δανειακά πακέτα προς τις χώρες της Ευρωζώνης να καλύπτονται από εγγυήσεις, όπως αποθέματα σε χρυσό και μερίδια στην κρατική βιομηχανία!
***
Η θανατηφόρα κρίση του κορονοϊού πυροδότησε προϋπάρχουσες και ανέδειξε και νέες εσωτερικές συγκρούσεις και αποσυνθετικές διεργασίες στην ΕΕ. Οι αδυσώπητοι ανταγωνισμοί και αντιθέσεις ανάμεσα στα κυρίαρχα ιμπεριαλιστικά κράτη, πρώτα και κύρια ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία, είναι αυτοί που δημιουργούν κλυδωνισμούς και τριγμούς, επιβεβαιώνοντας πως οι αντιθέσεις ανάμεσα στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις είναι πιο ισχυρές από τις συγκολλήσεις τους.
Τον κώδωνα του κινδύνου, για το ενδεχόμενο «κατακερματισμού» της Ευρωζώνης λόγω των κλυδωνισμών και του διχασμού με αφορμή την πανδημία του κορονοϊού, κρούει ο πρόεδρος του Eurogroup Μ. Σεντένο, που προδιαγράφει την επερχόμενη εκτόξευση του κρατικού χρέους -κρίση χρέους- των ασθενέστερων χωρών, που θα υποχρεωθούν σε δανεισμό λόγω της επιδείνωσης των οικονομιών τους. Ήδη στην πρώτη γραμμή διαγκωνίζονται η Ιταλία, η Ισπανία και η Ελλάδα. Παράλληλα, ανακοίνωσε ότι οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης θα συνεδριάσουν εκτάκτως στις 7 Απριλίου με στόχο να αναλάβουν δράση σύμφωνα με τις υπάρχουσες αποφάσεις των ηγετών της ΕΕ και για να ενισχύσουν τις πολιτικές αντιμετώπισης της κρίσης που προκάλεσε η πανδημία του κορονοϊού.
Ωστόσο, η Γερμανία και οι άλλες βορειοευρωπαϊκές χώρες, των οποίων το αξιόχρεο υπερέχει σε σύγκριση με τις χώρες του Νότου (που τυχαίνει να πλήττονται περισσότερο από την επέλαση του ιού), απέρριψαν όχι μόνο την έκδοση ευρωομολόγων αλλά και οποιαδήποτε εναλλακτική πρόταση για τον τρόπο κατανομής των 410 δισ. € του ESM (Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας). Αντ’ αυτού πρότειναν τη δυνατότητα προσφυγής στην προληπτική πιστωτική γραμμή «ενισχυμένων όρων», λύση που εξασθενεί σοβαρά την πρόσβαση στις χρηματαγορές, όσων κρατών-μελών προσέφευγαν σ’ αυτήν, αφού επιβαρύνει σημαντικά τα επιτόκια των κρατικών τους ομολόγων.
Στο μεταξύ ξεκάθαρη θέση υπέρ της δανειακής σύναψης από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ESM) που θα έχει τη μορφή πιστοληπτικής γραμμής με ενισχυμένους όρους – ECCL, πήρε η πρόεδρος της Κομισιόν, φον ντερ Λάιεν, σε συνέντευξή της στο γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων DPA. Με δυο λόγια, η χώρα που θα προσφύγει στο Μηχανισμό θα πρέπει να συνομολογήσει ένα Μνημόνιο, με αυστηρά καθορισμένους όρους και προαπαιτούμενα. Στη βάση αυτή, για όσο χρόνο θα είναι ενεργή η γραμμή ECCL, τα κλιμάκια της Κομισιόν, της ΕΚΤ και του ESM -δηλ. της Γερμανίας- θα ελέγχουν στενά την «πρόοδο» της οικονομίας της χώρας που έχει δανειστεί.
Με αυτό τον τρόπο, όπως άλλωστε έγινε και με την Ελλάδα, η Γερμανία θα ελέγχει απόλυτα τις οικονομίες όσων κρατών-μελών προσφύγουν στην «πιστοληπτική γραμμή», οι οποίες θα τελούν υπό εσαεί μνημονιακή κηδεμονία. Η Γερμανία, δεν δείχνει καμία διάθεση να βοηθήσει ουσιαστικά τις χώρες που πλήττονται πιο βαριά από τον κορονοϊό και βιώνουν εκρηκτικά υγειονομικά και οικονομικά προβλήματα. Πιθανόν να θεωρεί ότι είναι καιρός να εφαρμοστεί το σχέδιο της Ευρώπης των δύο ταχυτήτων.
***
Όλες τις παραπάνω συνέπειες οι επιμέρους ολιγαρχίες θα τις μετακυλήσουν όπως πάντα, προς τον κόσμο της εργασίας, ο οποίος θα είναι ο τελικός αποδέκτης του λογαριασμού «Covid-19». Άλλωστε, όλες οι «διαρθρωτικές αλλαγές», οι «μεταρρυθμίσεις», τα Μνημόνια, κ.α., γίνονται πάντα σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών συμφερόντων, αλέθοντας μεροκάματα, μισθούς, συντάξεις. Η μόνιμη επωδός των κυρίαρχων τάξεων στην «ανταγωνιστικότητα» και την «αύξηση της παραγωγικότητας» έχει άμεσο στόχο την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων και τη συρρίκνωση των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Ωστόσο, παρά την έντονη προπαγάνδα του κατ’ οίκον εγκλεισμού και τα πανηγύρια για την υποδοχή του επερχόμενου εμβολίου κατά του ιού, το βέβαιο είναι ότι η εμφάνιση της πανδημίας παρά τις εκκλήσεις του «μένουμε ενωμένοι», διεύρυνε τις ταξικές και κοινωνικές ανισότητες και άρχισε να στραγγίζει τελείως τα εργατολαϊκά νοικοκυριά. Η οργή και η αγανάκτηση υποβόσκουν στα εργατολαϊκά νοικοκυριά και στους ανέργους.
Η νέα πραγματικότητα που θα ξεπροβάλει μετά το τέλος αυτής της περιπέτειας, θα συνοδευτεί από τη σκλήρυνση της αστικής πολιτικής απέναντι στις δυνάμεις της εργασίας, σε εφαρμογή των μέτρων καταστολής που ήδη επιβάλλονται καθημερινά. Το ακραίο παράδειγμα της Ουγγαρίας, είναι χαρακτηριστικό. Αυστηρή τήρηση των δανειακών υποχρεώσεων, στενή παρακολούθηση των οικονομιών, σκληρή εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας, απαρέγκλιτη τήρηση των «μεταρρυθμίσεων», νέες περικοπές κονδυλίων Παιδείας, Υγείας, Πρόνοιας, επιβολή νέων φόρων, νέες αναδιαρθρώσεις, ελαστικοποίηση του ωραρίου, αναπροσαρμογή προς το χειρότερο του ασφαλιστικού συστήματος, εντατικοποίηση της εργασίας, μείωση των μισθών, συντάξεων και ημερομισθίων, αύξηση του εφεδρικού στρατού ανέργων, κλπ, κλπ.
Αλλά και πέρα από τις ληστρικές απαιτήσεις του κεφαλαίου, σε επίπεδο βάσης, έρχεται και η «δικαιοσύνη» του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου σε επίπεδο εποικοδομήματος για να κρίνει πως οι οποιεσδήποτε απεργιακές κινητοποιήσεις είναι ασυμβίβαστες με τους κανόνες της ΕΕ, σύμφωνα με τους οποίους «η ομαλή λειτουργία της αγοράς υπερισχύει κάθε άλλου δικαιώματος». Αυτή η απόφαση δημιουργεί δεδικασμένο, νέα νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία οι ευρωπαϊκές Οδηγίες για την ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων, υπηρεσιών, κεφαλαίων και εμπορευμάτων υπερισχύουν κάθε άλλου δικαιώματος, όπως αυτού της απεργίας.
Απέναντι σ’ αυτή την ιμπεριαλιστική και εκμεταλλευτική ΕΕ χρειάζεται ένα βαθύ ταξικό και αριστερό κίνημα που θα μπορεί να αντιπαρατεθεί με τους αγώνες του ενάντια στο αντιδραστικό οικοδόμημα της ΕΕ με στόχο την ανατροπή των συσχετισμών και την αποτίναξη της ιμπεριαλιστικής και αστικής κυριαρχίας. Απέναντι σ’ αυτή τη χυδαία προπαγάνδα που γίνεται τάχα προς όφελος του λαού και για τη «σωτηρία της χώρας», θα πρέπει να αντιτάξουμε την πιο πλατιά κινητοποίηση των εργατολαϊκών δυνάμεων. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα θετικό από το ανίερο παζάρι που βρίσκεται σε εξέλιξη, μεταξύ αυτών που μας οδήγησαν σε αυτή την τραγική κατάσταση, δέκα χρόνια τώρα.
πηγή: Λαϊκός Δρόμος,https://www.prologos.gr/
Διαβάστε περισσότερα

Και ο Μοντεχρίστος δραπετεύει στο τέλος

Αναπτύσσοντας κάτι σαν σύνδρομο του Μοντεχρίστου, αδυνατώ να μένω στο κελί μου χωρίς να με απασχολεί η απόδραση, όταν είναι γνωστό ότι δεν πρόκειται για υπόθεση περιορισμένου χρονικού διαστήματος, αφού η ανάπτυξη εμβολίου υπολογίζεται το λιγότερο στους 18 μήνες. Επιτέλους όμως, διαφαίνεται τρόπος συλλογικής απόδρασης, που αν επιμείνουμε δεν θα χρειαστεί δεκατέσσερα χρόνια, όπως για τον ήρωα του Αλέξανδρου Δουμά.
Έχουμε δώσει αρκετό χρόνο στην κυβέρνηση. Ενώ τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης είναι αναγκαία και τα έχουμε στηρίξει σχεδόν όλοι, ασκώντας φυσικά την αναγκαία κριτική από κοινωνική και δημοκρατική σκοπιά, η καραντίνα δεν αποτελεί επαρκή τρόπο αντιμετώπισης της πανδημίας, όπως επιχειρηματολογεί συγκεκριμένα ο ΠΟΥ.
Ο χρόνος που κερδίζεται με την καραντίνα, χρόνος αναγκαίος γιατί βρεθήκαμε απροετοίμαστοι μετά από δέκα χρόνια διάλυσης του ΕΣΥ, θα έπρεπε να χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση για να αναπτύξει μια συνεκτική στρατηγική αντιμετώπισης, διαφανή και εύληπτη, με σαφείς στόχους και υπολογισμό του κόστους για την ελληνική κοινωνία. Αυτοί είναι στοιχειώδεις δημοκρατικοί κανόνες ανάπτυξης δημόσιων πολιτικών. Αυτή είναι η κριτική που ασκεί ο ίδιος ο ΠΟΥ για το πώς να αξιοποιηθεί ο χρόνος της καραντίνας. Αντί γι’ αυτό, βρισκόμαστε στο απόλυτο σκοτάδι, καθώς επίσημα χείλη δηλώνουν ότι ακόμη και τα νούμερα των ασθενών είναι… συμβολικά και ανακοινώνονται με μοναδικό σκοπό της διατήρηση της ψυχραιμίας.
Όσο περνάει ο καιρός, γίνεται σαφές ότι η αποτελεσματική στρατηγική είναι εκείνη των μαζικών τεστ, που επιτρέπουν την έγκαιρη διάγνωση και τη φαρμακευτική αντιμετώπιση στο αρχικό στάδιο και τη φροντίδα των υπόλοιπων ασθενών. Στη στρατηγική αυτή, που αναπτύχθηκε και εφαρμόστηκε αρχικά στη Ν. Κορέα, συμφωνούν κορυφαίοι επιστήμονες ανεξαρτήτως πολιτικού φάσματος, που ξεπερνούν τις ιδεοληψίες και αντιλαμβάνονται ότι η υγεία είναι δημόσιο αγαθό. Στον σημερινό Τύπο, για παράδειγμα, συγκλίνουν ο Ηλίας Μόσιαλος με τον Σπύρο Γεωργάτο. Αυτό προϋποθέτει και μια γενναία ενίσχυση του ΕΣΥ, που σε καμία περίπτωση όμως δεν θα έχει το σημερινό κόστος εγκλεισμού μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Προς το παρόν, αντί γι’ αυτά, αντί να ενισχύσει τις επιστημονικές και υγειονομικές υποδομές της χώρας, στέλνοντας τον λογαριασμό εκεί που πρέπει, η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να βασιστεί σε υλικό που αγοράζεται με… δωρεές από ιδιώτες. Το αποτέλεσμα είναι να μην υπάρχουν ούτε καν χειρουργικές μάσκες στα νοσοκομεία και οι πρωτοβουλίες από τα κάτω στη λογική των κοινών να είναι αποτελεσματικότερες από το κράτος στην παραγωγή μάσκας, ενώ η κυβέρνηση προσπαθεί να το δώσει κι αυτό σε ιδιώτες. Κι όμως, στη Ν. Κορέα, η μαζική χρήση μάσκας θεωρείται βασικός πυλώνας της αντιμετώπισης της πανδημίας, κάτι σαν το συχνό πλύσιμο των χεριών. Είναι ένα από τα κύρια συμπεράσματα του ΠΟΥ από την επιδημία του SARS.
Αυτό το μείγμα πολιτικών του 19ου αιώνα, αντιγραφής των μέτρων του Καποδίστρια και αναπαραγωγής του μύθου των ευεργετών, συλλογικής προσευχής και φοβέρας, πρέπει να λάβει τέλος κάποια στιγμή. Ξεκινώντας με την ικανοποίηση των αιτημάτων της ΟΕΝΓΕ.
Δεν είναι θέμα πολιτικής εκμετάλλευσης. Κριτική γίνεται ακόμη και εν καιρώ πολέμου στις δημοκρατίες και δεν βρισκόμαστε σε πόλεμο αλλά σε επιδημία, όπου είναι πολύ πιο σαφές ότι πρέπει να μιλάμε και να αυξηθεί η πίεση στην κυβέρνηση από όλο το πολιτικό φάσμα, προκειμένου να υπάρξει αναπροσαρμογή της στρατηγικής. Το οξυγόνο της επιστήμης είναι η δημοκρατία και το οξυγόνο της δημοκρατίας είναι η δημόσια αντιπαράθεση. Είναι μάλιστα επείγον να πυκνώσει η κριτική, διότι όσο καθυστερούμε παραμένει και ο κίνδυνος η επιδημία να ξεφύγει από τον έλεγχο.
ΥΓ. Να υπενθυμίσω και τι κάνει ο Μοντεχρίστος όταν βγαίνει;https://thepressproject.gr/
Διαβάστε περισσότερα

Και στο τέλος, θα (ξανα)κερδίσει η Γερμανία

Πόσο μπορεί να αποτιμάται το κόστος της πανδημίας σε ανθρώπινες ζωές; Και πόση ηθική βάση μπορεί να έχει ένα τέτοιο ερώτημα στην Ευρώπη των αξιών του διαφωτισμού και της αλληλεγγύης;
Παρακάμποντας το δεύτερο σκέλος, η Γερμανία μάλλον έχει ήδη την απάντηση ως προς το πρώτο: Το κόστος της πανδημίας για την ευρωζώνη ισούται, grosso modo, με το δικό της πλεόνασμα - για την ακρίβεια, είναι κατά τι χαμηλότερο από το πλεόνασμα του γερμανικού ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών για το 2019.
Κατά το ινστιτούτο Ifo, η Γερμανία «έγραψε» πέρσι πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ύψους 293 δισεκατομμυρίων δολαρίων, τουτέστιν 272 δις ευρώ. Είναι το γνωστό πλεόνασμα που τροφοδοτείται σταθερά από τα ελλείμματα του ευρωπαϊκού νότου, τα οποία και συντηρούν την μηχανή των γερμανικών εξαγωγών. Είναι το ίδιο αντιαναπτυξιακό πλεόνασμα για το οποίο το Βερολίνο εγκαλείται , όχι μόνον από τις ΗΠΑ του Τραμπ αλλά και από το ίδιο το ΔΝΤ, ως παράγων στρέβλωσης του παγκόσμιου οικονομικού οικοδομήματος. Και, σε απόλυτους αριθμούς, είναι κατά 32 δις υψηλότερο από το πλαφόν των 240 δις ευρώ που θέλει να βάλει η γερμανική καγκελαρία στην χρηματοδότηση των ευρωπαϊκών χωρών μέσω των πιστωτικών γραμμών - με light μνημονιακούς όρους - του ESM μετά την πανδημία.
Από το σύνολο των προτάσεων που έχουν βάλει στο τραπέζι η Κομισιόν, η Γαλλία και η ΕΚΤ για την ανάσχεση της ιστορικής οικονομικής κρίσης που προκαλεί η πανδημία, η Γερμανία αποδέχεται ουσιαστικά μόνον τις πιστωτικές γραμμές του ESM, μαζί με την προσθήκη εγγυήσεων από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων για δάνεια στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και ένα κεφάλαιο 100 δις ευρώ από την Κομισιόν για την αντιμετώπιση της ανεργίας. Το ευρωομόλογο δεν το συζητά, η ηθική του Βερολίνου εξακολουθεί να μην αντέχει την αμοιβαιοποίηση των χρεών - μέχρι κι ο Σόιμπλε, άλλωστε, επανεμφανίστηκε χθες για να δηλώσει ότι «η Ευρώπη θα γίνει πιο αδύναμη με τα κορονοομόλογα», έστω κι εάν δεν μας εξήγησε το γιατί.
Η ειρωνεία είναι πως, δοθέντων των τεράστιων πλεονασμάτων της, το κόστος για την Γερμανία από την έκδοση ενός ευρωομολόγου θα ήταν ελάχιστο. Διότι, τι ακριβώς ζητούν οι χώρες που δέχθηκαν το πιο βαρύ πλήγμα από την πανδημία; Να επωφεληθούν από το αξιόχρεο της Γερμανίας: Το επιτόκιο του δεκαετούς γερμανικού ομολόγου βρίσκεται σήμερα στο -0,47%. Η Suddeutsche Zetung υπολόγισε πως το ευρωομολόγο θα είχε επιτόκιο με θετικό πρόσημο γύρω στο 0,2% και για τη Γερμανία αυτό θα σήμαινε επιπλέον κόστος 900 εκ. ευρώ, αν η έκδοση ήταν της τάξης των 500 δις ευρώ.
Η ίδια όμως καλβινιστική «ηθική» του Σόιμπλε και του Βερολίνου ορίζει ότι η Γερμανία όχι μόνον δεν μπορεί να έχει κόστος, ακόμη και το ελάχιστο, αλλά πάντα πρέπει να έχει κέρδος από μια ευρωπαϊκή κρίση - ακόμη κι εάν αυτή η κρίση μετρά δεκάδες χιλιάδες νεκρούς. Και ως εκ τούτου, βάζει το πλαφόν των δανείων που μπορούν να αντλήσουν τα κράτη της ευρωζώνης από τον ESM στο 2% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, ήτοι στα 240 δις ευρώ. Ως εκ τούτου η ίδια, ως η μεγαλύτερη μέτοχος του ESM, δεν θα δαπανήσει κεφάλαιο για την χρηματοδότηση της ανάκαμψης - αντιθέτως τα ποσά που θα βάλει ως εγγυήσεις στον Μηχανισμό Στήριξης θα είναι χαμηλότερα από το ετήσιο πλεόνασμά της. Και επίσης ως ο μεγαλύτερος μέτοχος, θα έχει και το μεγαλύτερο μέρος κέρδος σε ορίζοντα δεκαετίας με την επιστροφή των δανεικών από του πληγέντες. Εστω κι εάν αυτά τα δανεικά δεν θα δοθούν αυτή τη φορά με μνημονιακούς όρους αλλά με «ελαφρά αιρεσιμότητα», όπως διαμηνύεται τις τελευταίες ημέρες από το Βερολίνο.
Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, για μια ακόμη φορά, στο απόγειό της…https://tvxs.gr/
Διαβάστε περισσότερα

Κορονοϊός: Ζωντανά οι εξελίξεις για την πανδημία από την Ελλάδα και τον κόσμο

Συνεχίζεται η παγκόσμια μάχη κατά του κορονοϊού, με πολλές χώρες της Ευρώπης αλλά και τις ΗΠΑ να πλήττονται σφοδρά από τον ιό.
Δεν έχει τέλος το δράμα που ζουν οι κάποτε γεμάτες ζωή μεγαλουπόλεις της Ευρώπης και των ΗΠΑ, καθώς πασχίζουν να ανταπεξέλθουν απέναντι στις υγειονομικές ανάγκες που γεννιούνται λόγω της πανδημίας.
Η Ιταλία και η Ισπανία, εδώ και έναν μήνα ζουν τον εφιάλτη του κορονοϊού και βλέπουν κάθε ημέρα τα κρούσματα και τους θανάτους να εκτοξεύονται.
Αλλά και η Γαλλία και κυρίως το Ηνωμένο Βασίλειο μαστίζονται από τον ιό, από τον οποίο δε γλίτωσε και ο Βρετανός πρωθυπουργός, Μπόρις Τζόνσον και η έγκυος σύντροφός του.
Εν τω μεταξύ, στη δίνη του κορονοϊού εδώ και πολλές ημέρες βρίσκονται οι ΗΠΑ.
Τα κρούσματα εκεί ανέρχονται σε 301.902 και οι θάνατοι έχουν υπερβεί τους 8.000, με τη Νέα Υόρκη να είναι η πόλη που έχει πληγεί περισσότερο από την πανδημία.
Ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ζήτησε, ως εκ τούτου, την ανάπτυξη 1.000 ατόμων στρατιωτικού προσωπικού στη Νέα Υόρκη που πρόκειται κυρίως για στρατιωτικούς γιατρούς.
Πάνω από 1.122.320 κρούσματα έχουν καταγραφεί σε 190 χώρες και εδάφη από την έναρξη της επιδημίας τον Δεκέμβριο, ενώ 211.600 άνθρωποι έχουν αναρρώσει.
Νεα μηνύματα


  • 10:34

    Πάνω από 130 κρούσματα στο Τόκιο - Η μεγαλύτερη αύξηση έως σήμερα

  • 10:18

    Πότε ξεκινά η καταβολή του επιδόματος των 800 ευρώ

    Ο Χρήστος Σταϊκούρας.

    Σταϊκούρας: Οι προβλέψεις για ύφεση - Πότε θα καταβληθεί το επίδομα των 800 ευρώ

    Για τις εκτιμήσεις του για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, εν μέσω κορονοϊού, αλλά και το πότε θα καταβληθεί το επίδομα των 800 ευρώ μίλησε ο υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας.
    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 10:02

    Θετική στον κορονοϊό και η Μάριαν Φέιθφουλ

    Νοσοκομείο

    Κορονοϊός: Θετική και η Μάριαν Φέιθφουλ - Νοσηλεύεται στο Λονδίνο

    Και η διάσημη τραγουδίστρια Μάριαν Φέιθφουλ βρέθηκε θετική στον κορονοϊό και νοσηλεύεται εδώ και κάποιες ημέρες στο νοσοκομείο.
    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 09:41

    Ξεπέρασαν τις 8.000 τα κρούσματα στο Ισραήλ - Στους 46 οι νεκροί

  • 09:20

    Η Κίνα στέλνει ένα εκατ. στολές και 80 εκατ. μάσκες στη Ρωσία

  • 09:17

    Ποια θέση κατέχει η χώρα μας στον παγκόσμιο χάρτη του κορονοϊού

    Έκτακτα μέτρα για τον κορονοϊό στην Αθήνα

    Κορονοϊός: Η θέση της Ελλάδας στον παγκόσμιο χάρτη

    Σε σχετικά χαμηλές θέσεις βρίσκεται η Ελλάδα στον παγκόσμιο χάρτη του κορονοϊού, όπως αυτός διαμορφώνεται σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία.
    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 08:45

    Ακόμη ένα κρούσμα σε δομή προσφύγων και μεταναστών

    Γενικό Νοσοκομείο Δυτικής Αττικής - Η Αγία Βαρβάρα

    Κορονοϊός: Σε καραντίνα προσφυγική δομή στη Μαλακάσα - Εντοπίστηκε κρούσμα

    Ακόμη ένα κρούσμα κορονοϊού εντοπίστηκε σε δομή φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών στη χώρα μας, μετά την περίπτωση της εγκύου από τη δομή της Ριτσώνας.
    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 08:30

    Τα σενάρια για διάσωση της οικονομίας που θα συζητηθούν στο Eurogroup

    Ευρωπαϊκή Ένωση Ευρώ

    Κορονοϊός και οικονομία: Τι θα συζητηθεί στο ερχόμενο Eurogroup

    Το ευρωπαϊκό πακέτο για αντιμετώπιση των οικονομικών συνεπειών από τον κορονοϊό θα βρεθεί στο επίκεντρο του προσεχούς Eurogroup.
    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 08:07

    Οι κυρώσεις ανάγκασαν το Ιράν να φτιάξει δική του διαγνωστική μέθοδο

    Γιατρός κοιτά ακτινογραφία ασθενή

    Κορονοϊός: Το Ιράν ανέπτυξε δική του διαγνωστική μέθοδο

    Οι ΗΠΑ αρνούνται να άρουν τις κυρώσεις κατά του Ιράν εν μέσω της πανδημίας, περιορίζοντας την πρόσβαση της Τεχεράνης σε ιατρικά εφόδια.
    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 07:50

    Ταϊλάνδη: 102 νέα κρούσματα και τρεις νεκροί

  • 07:27

    Τι θα πει η βασίλισσα Ελισάβετ στο διάγγελμά της

    Η βασίλισσα Ελισάβετ.

    Κορονοϊός: Πληροφορίες θέλουν τη Βασίλισσα Ελισάβετ να καλεί σε αυτοπειθαρχία στο διάγγελμά της

    Σε αυτοπειθαρχία αναμένεται να καλέσει τον βρετανικό λαό η Βασίλισσα Ελισάβετ κατά το σημερινό (05/04) διάγγελμά της που θα απευθύνει, με αφορμή την πανδημία του κορονοϊού (COVID-19).
    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 07:26

    Ακόμα 30 κρούσματα και τρεις νεκροί στην Κίνα

    Κορονοϊός στην Κίνα

    Κορονοϊός: Ακόμα 30 νέα κρούσματα και άλλοι τρεις νεκροί τις τελευταίες 24 ώρες στην Κίνα

    Ο κορονοϊός (COVID-19) εντοπίστηκε στην Κίνα για πρώτη φορά τον περασμένο Δεκέμβριο και η χώρα ανέφερε, τις τελευταίες 24 ώρες, άλλα 30 νέα κρούσματα και ακόμα τρεις ανθρώπους που έχουν χάσει τη ζωή τους.
    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
  • 07:25

    Αισιοδοξία στην Αυστραλία για την πορεία του ιού

  • 07:23

    Οι αρχές απολυμαίνουν τους δρόμους της Μόσχας

    Απολύμανση σε είσοδο διαμερίσματος στη Μόσχα, στην πρωτεύουσα της Ρωσίας

    Κορονοϊός: Απολυμαίνονται οι δρόμοι της Μόσχας για την καταπολέμηση του ιού

    Οι δρόμοι της Μόσχας, της πρωτεύουσας της Ρωσίας, πρόκειται να απολυμανθούν για δεύτερη φορά, στις 5 Απριλίου, στο πλαίσιο της πανδημίας του κορονοϊού (COVID-19).
    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ  
     https://sputniknews.gr/
Διαβάστε περισσότερα

... σαν σήμερα, 5 Απριλίου

823: Ο Λοθάριος Α' στέφεται βασιλιάς της Ιταλίας από τον Πάπα Πασχάλη Α'.
1722: Ο Ολλανδός εξερευνητής Γιάκομπ Ρόγκεβεν ανακαλύπτει το Νησί του Πάσχα.
1795: Υπογράφεται στη Βασιλεία της Ελβετίας συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Γαλλίας και της Πρωσίας.
1879: Η Χιλή κηρύσσει πόλεμο στη Βολιβία και το Περού και ξεκινά ο λεγόμενος «Πόλεμος του Ειρηνικού».

1897: Κηρύσσεται ο καταστροφικός γα την Ελλάδα, πόλεμος με την Τουρκία, με αφορμή το Κρητικό Ζήτημα.
1902: Έναρξη λειτουργίας του τραμ της Πάτρας.
1904: Διεξάγεται στο Γουίγκαν της Αγγλίας ο πρώτος διεθνής αγώνας Ράγκμπι Λιγκ μεταξύ της Αγγλίας και μίας ομάδας άλλων εθνικοτήτων (Ουαλοί και Σκωτσέζοι παίκτες).
1936: Ανεμοστρόβιλος έντασης F5 σκοτώνει 233 άτομα στο Τούπελο του Μισισίπι.
1944: Οι Γερμανοί εκτελούν 270 κατοίκους της Κλεισούρας στην Καστοριάς ως αντίποινα για το φόνο δύο συμπατριωτών τους στρατιωτών.
1945: Ο Γιουγκοσλάβος ηγέτης, Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, υπογράφει συμφωνία με τη Σοβιετική Ένωση για να επιτρέψει την «προσωρινή είσοδο σοβιετικών στρατευμάτων στο έδαφος της Γιουγκοσλαβίας».
1951: Στις ΗΠΑ, η Έθελ και ο Τζούλιους Ρόζενμπεργκ καταδικάζονται σε θάνατο για κατασκοπία υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης.
1955: Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ αναγκάζεται λόγω της κακής του υγείας να παραιτηθεί από τη θέση του πρωθυπουργού της Αγγλίας.
1956: Ο Φιντέλ Κάστρο δηλώνει πως πλέον βρίσκεται σε πόλεμο με τον τότε πρόεδρο της Κούβας, Φουλγκένσιο Μπατίστα.
1962: Ο Νίκος Ζαχαριάδης ζητά να επιστρέψει στην Ελλάδα για να δικαστεί. Το αίτημα του δεν γίνεται δεκτό.

1965: Χάνουν τη ζωή τους 17 άτομα και 217 τραυματίζονται από νέο ισχυρότατο σεισμό, που πλήττει την κεντρική και δυτική Πελοπόννησο, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές στη Μεγαλόπολη και την Πάτρα.
1970: Η εφημερίδα «Έθνος» αναστέλλει τη λειτουργία της λόγω της δικτατορίας.
1979: Εκδηλώνεται η 2η Πετρελαϊκή Κρίση, με αφορμή την Ιρανική Επανάσταση.
1986: Τρία άτομα σκοτώνονται σε βομβιστική επίθεση σε ντισκοτέκ του Δυτικού Βερολίνου στη Γερμανία.
1992: Επαναληπτική ψηφοφορία διεξάγεται στην εκλογική περιφέρεια της Β' Αθήνας, λόγω της έκπτωσης από το αξίωμα του Δημήτρη Τσοβόλα και της παραίτησης όλων των επιλαχόντων του ψηφοδελτίου του ΠΑΣΟΚ. Την έδρα κατακτά ο Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης.
1994: Αυτοκτονεί σε ηλικία 27 ετών ο δημιουργός του συγκροτήματος Nirvana, Κερτ Κομπέιν.
1995: Η Γερμανίδα, Μόνικα Ντάνερμαν, η τελευταία φιλενάδα του Τζίμι Χέντριξ, αυτοκτονεί σε ηλικία 50 ετών, δύο ημέρες αφότου έχασε μία δίκη με την πρώην φιλενάδα του κιθαρίστα, Κάθι Έτσιγχαμ. Η Έτσιγχμ κατηγορούσε την Ντάνερμαν ότι είχε ευθύνη για τον θάνατο του Χέντριξ.
2007: Το ελληνικό κρουαζιερόπλοιο «Sea Diamond», με 1.153 επιβάτες και 390 μέλη του πληρώματος, προσέκρουσε σε ξέρα λίγο έξω από τη Σαντορίνη. Η επιχείρηση διάσωσης είναι επιτυχημένη, ωστόσο δύο άνθρωποι αγνοούνται: ο 45χρονος Γάλλος, Ζαν-Κριστόφ Αλέν, και η 16χρονη κόρη του, Μοντ. Το ναυάγιο οδήγησε σε μία από τις μεγαλύτερες περιβαλλοντικές καταστροφές στην περιοχή.

2010: Σε ορυχείο στη Δυτική Βιρτζίνια έκρηξη σκοτώνει 29 άτομα.

Γεννήσεις

1315 - Ιάκωβος Γ', βασιλιάς της Μαγιόρκας
1447 - Αγία Αικατερίνη (Γένουας)
1526 - Τζουζέπε Αρτσιμπόλντο, Ιταλός καλλιτέχνης
1568 - Πάπας Ουρβανός Η'
1588 - Τόμας Χομπς, Άγγλος φιλόσοφος
1604 - Κάρολος Δ', δούκας της Λωρραίνης
1732 - Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ, Γάλλος καλλιτέχνης
1769 - Σερ Τόμας Χάρντι, Άγγλος αντιναύαρχος
1822 - Αλέξανδρος Βογορίδης, Οθωμανός αξιωματούχος
1837 - Άλτζερνον Τσαρλς Σουίνμπερν, Άγγλος ποιητής
1863 - Πριγκίπισσα Βικτωρία της Έσσης - Ντάρμσταντ
1900 - Σπένσερ Τρέισι, Αμερικανός ηθοποιός
1901 - Μέλβιν Ντάγκλας, Αμερικανός ηθοποιός
1905 - Σώτος Βασιλειάδης, Έλληνας μουσικός
1908 - Μπέτι Ντέιβις, Αμερικανίδα ηθοποιός
1908 - Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, Αυστριακός διευθυντής ορχήστρας
1916 - Γκρέγκορι Πεκ, Αμερικανός ηθοποιός
1938 - Γιώργος Σιδέρης, Έλληνας ποδοσφαιριστής
1942 - Πασκάλ Κουσπέν, Ελβετός πολιτικός
1947 - Γκλόρια Αρόγιο, Φιλιππινέζα πολιτικός
1949 - Τζούντιθ Ρέσνικ, Αμερικανίδα αστροναύτης
1956 - Ντάιαμοντ Ντάλας Πέιτζ, Αμερικανός παλαιστής
1960 - Αστέρης Κούτουλας, Έλληνας μουσικός παραγωγός και συγγραφέας
1960 - Άντναν Τέρζιτς, Βόσνιος πολιτικός
1969 - Ντίνος Αγγελίδης, Έλληνας καλαθοσφαιριστής
1971 - Κρίστα Άλεν, Αμερικανίδα ηθοποιός
1972 - Πολ Όκον, Αυστραλός ποδοσφαιριστής
1977 - Ντάνιελ Μαϊστόροβιτς, Σουηδός ποδοσφαιριστής
1983 - Χόρχε Αντρές Μαρτίνες, Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής
1993 - Ανδρέας Μπουχαλάκης, Έλληνας ποδοσφαιριστής

Θάνατοι

582 - Ευτύχιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
828 - Νικηφόρος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
1205 - Ισαβέλλα, βασίλισσα της Ιερουσαλήμ
1305 - Ροζέ ντε Φλορ, Ιταλός στρατιωτικός
1654 - Αθανάσιος Γ', Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
1697 - Κάρολος ΙΑ', βασιλιάς της Σουηδίας
1751 - Φρειδερίκος, βασιλιάς της Σουηδίας
1794 - Ζορζ-Ζακ Νταντόν, Γάλλος επαναστάτης
1794 - Καμίγ Ντεμουλέν, Γάλλος δημοσιογράφος και πολιτικός
1842 - Σαχ Σουτζά Ντουρανί, Εμίρης του Αφγανιστάν
1887 - Ιβάν Κραμσκόι, Ρώσος ζωγράφος
1943 - Βασίλειος Μπάλκος, Έλληνας πολιτικός
1945 - Καρλ Κοχ, Γερμανός αξιωματικός των SS
1964 - Ντάγκλας Μακάρθουρ, Αμερικανός στρατηγός
1975 - Τσιανγκ Κάι Σεκ, Κινέζος πολιτικός και στρατιωτικός
1976 - Χάουαρντ Χιουζ, Αμερικανός επιχειρηματίας
1982 - Δημήτρης Δούκαρης, Έλληνας λογοτέχνης
1987 - Λεαμπούα Τζόναθαν, πολιτικός του Λεσότο
1993 - Αθανάσιος Γ. Γιαννόπουλος, Έλληνας πολιτικός
1994 - Κερτ Κομπέιν, Αμερικανός μουσικός
1997 - Άλεν Γκίνσμπεργκ, Αμερικανός ποιητής
1997 - Ινιάτσιο Μπουτίττα, Ιταλός ποιητής
1998 - Κόζι Πάουελ, Άγγλος μουσικός
2005 - Σολ Μπέλοου, Καναδός συγγραφέας
2008 - Τσάρλτον Ίστον, Αμερικανός ηθοποιός
2010 - Τάκης Τσιόγκας, Έλληνας πολιτικός
2011 - Μπαρούχ Σάμιουελ Μπλούμπεργκ, Αμερικανός επιστήμονας
2011 - Ανζ Φελίξ Πατασέ, πολιτικός της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας
2012 - Μπίνγκου γουά Μουταρίκα, πρόεδρος του Μαλάουι
2013 - Νικόλαος Παππάς, Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού
2016 - Κώτσος Κασάπογλου, Τούρκος ποδοσφαιριστής ελληνικής καταγωγής https://www.newsbeast.gr/
Διαβάστε περισσότερα