Πέμπτη, 23 Μαΐου 2019

Ο Σοσιαλισμός κυριαρχεί στους νέους για πρώτη φορά στις ΗΠΑ!

Ο Σοσιαλισμός κυριαρχεί στους νέους για πρώτη φορά στις ΗΠΑ«Οι ΗΠΑ δεν θα γίνουν ποτέ σοσιαλιστική χώρα»
κραύγασε πριν μια βδομάδα ο πρόεδρος Τραμπ στην ετήσια απολογιστική συγκέντρωση ενώπιον του Κογκρέσου.
Τα έλεγε για ένα λόγο παραπάνω εκτός από την πίστη του σε αυτό.
Παρούσα ήταν η νεαρή αυτοπροσδιοριζόμενη σοσιαλίστρια Αλεξανδρία Οκάζιο – Κορτέζ που είναι πολύ δημοφιλής στα ΜΜΕ και προβάλλεται σαν απειλή για τον Τραμπ.
Η Αλεξανδρία μιλά για φορολογία μέχρι 70% στα μεγάλα εισοδήματα.
Φυσικά η «σοσιαλιστική» της συνείδηση δεν την εμπόδισε να υπερψηφίσει τις Νατοϊκές δαπάνες και 20 εκατομμύρια δολάρια για την δράση της ΣΙΑ στην Βενεζουέλα.
Παρών και ο Σάντερς που κι αυτός ανήκει, λένε, στην «αριστερή» πτέρυγα των Δημοκρατικών και μιλάει για κρατικοποιήσεις αλλά δεν παίρνει θέση για την Βενεζουέλα.

Το φάντασμα του σοσιαλισμού είναι ο εφιάλτης της Γουόλ Στριτ

Από κοντά και το περιοδικό της Γουόλ Στριτ, Wall Street Journal, σε 2 άρθρα του στο ίδιο τεύχος στις 7/2 με τίτλο:
Ο Σοσιαλισμός κυριαρχεί στους νέους για πρώτη φορά στις ΗΠΑ
«Ανάλυση των διδαγμάτων του αληθινού σοσιαλισμού»
νουθετεί τους νέους να μην πιστεύουν στον σοσιαλισμό και να πιστεύουν στην ελεύθερη οικονομία
καθώς ισχυρίζεται πως δεν έχουν πια λόγους να το κάνουν αφού τα ίδια σοσιαλιστικά μέτρα προτείνουν και οι φιλελεύθεροι.
Και για να κάνει πιο εύπεπτο τον ισχυρισμό, τους πληροφορεί ότι φιλελεύθερα μέτρα όπως:
«Η αύξηση των φόρων για τους πλούσιους, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους, η αντικατάσταση των ορυκτών καυσίμων με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και η δυνατότητα στον καπιταλισμό να επιλέξουν οι εργαζόμενοι τα μέλη στα εταιρικά διοικητικά συμβούλια έχουν «απαξιώσει» την λέξη «σοσιαλισμός».
Προειδοποιεί ότι ακόμη και αυτά τα φιλελεύθερα μέτρα θα αποτρέψουν τις ιδιωτικές επιχειρήσεις να επενδύσουν στον κοινωνικό τομέα και αποτελούν απειλή για την ανάπτυξη αφού δεν θα αποφέρουν το απαιτούμενο κέρδος.

Τι συμβαίνει στις ΗΠΑ;

Ο Σοσιαλισμός κυριαρχεί στους νέους για πρώτη φορά στις ΗΠΑ

Υπάρχει κίνδυνος σοσιαλιστικός και γίνεται όλος αυτός ο θόρυβος;
Στις ΗΠΑ ως γνωστόν δεν υπάρχει ταξικά προσανατολισμένο λαϊκό κίνημα αλλά απολύτως κατακερματισμένο σε εκατοντάδες χωρίς συντονισμό κινήματα πολιτών, ΜΚΟ για ανθρώπινα δικαιώματα, ζητήματα ταυτότητας και ύπαρξης.
Εκατοντάδες αιρέσεις και από κοντά φιλοναζιστικά, ρατσιστικά και άλλα κινήματα «ανωτερότητας» της λευκής φυλής.
Η έλλειψη δε ενός αγωνιστικού και μαχητικού ΚΚ είναι εμφανής.
Ο Σοσιαλισμός κυριαρχεί στους νέους για πρώτη φορά στις ΗΠΑΗ έννοια του σοσιαλισμού είναι δύσκολο στις ΗΠΑ να περιέχει την πραγματική εργατική εξουσία.
Αυτοί που τον «ευαγγελίζονται» μιλούν πάντα για δίκαια κατανομή εντός των τειχών του συστήματος.
Παρόλα αυτά τα στοιχεία μας δίνουν κάποια ενδιαφέροντα δείγματα όπως της δημοσκόπησης του περασμένου Αυγούστου και δικαιολογούν την αναστάτωση του Τραμπ και του περιοδικού της Γουόλ Στριτ.
Ας τα δούμε παρακάτω:
Μια δημοσκόπηση της Gallup που δημοσιεύθηκε στα τέλη Αυγούστου διαπιστώνει ότι για πρώτη φορά από τότε που άρχισε να παρακολουθεί το θέμα:
«Λιγότεροι από τους μισούς νέους ηλικίας 18-29 ετών έχουν θετική άποψη για τον καπιταλισμό, ενώ περισσότεροι από τους μισούς έχουν θετική άποψη για τον σοσιαλισμό».
Η διαφορά των υποστηρικτών του Καπιταλισμού με τους υποστηρικτές του σοσιαλισμού συνολικά (ανεξαρτήτου κόμματος και ηλικίας) στο διάστημα 2010-2018 από 25% το 2010 έχει πέσει στο 19% το 2018
Ο Σοσιαλισμός κυριαρχεί στους νέους για πρώτη φορά στις ΗΠΑΗ δημοσκόπηση έδειξε επίσης ότι, και πάλι για πρώτη φορά, η μεγαλύτερη αύξηση παρατηρείται στους ψηφοφόρους των Δημοκρατικών.
Το ποσοστό των νέων που βλέπουν θετικά τον καπιταλισμό συνεχίζει να σημειώνει πτώση, από το 68% το 2010, στο 57% το 2016, στο 45% το 2018 (μια εκπληκτική πτώση 23% σε μόλις οκτώ χρόνια).
Το ποσοστό των νέων που βλέπουν θετικά τον σοσιαλισμό έφτασε στο 51% το 2018 – δημιουργώντας μια διαφορά 6 ποσοστιαίων μονάδων υπέρ του σοσιαλισμού.
Ο Σοσιαλισμός κυριαρχεί στους νέους για πρώτη φορά στις ΗΠΑΠαρόμοια τάση παρατηρείται μεταξύ των «Δημοκρατικών» όλων των ηλικιακών ομάδων, με την θετική εικόνα του καπιταλισμού να μειώνεται από 53% το 2010 σε 47% το 2018, ενώ η θετική για τον σοσιαλισμό αυξήθηκε από 53% σε 57% , διαφορά 10% υπέρ του σοσιαλισμού.
Επάνω η σύγκριση των ψηφοφόρων που είναι κοντά στους Δημοκρατικούς ενώ από κάτω οι ψηφοφόροι που συγκλίνουν με τους Ρεπουμπλικάνους.
Η έρευνα περιελάμβανε και έναν κατάλογο οικονομικών όρων, ζητώντας από τους ερωτηθέντες να δηλώσουν εάν είχαν θετική ή αρνητική εικόνα για κάθε έναν.
Από τους παρακάτω όρους, μόνο ο «σοσιαλισμός» αύξησε την θετική του εικόνα, σε αντίθεση με τους:
«επιχειρηματίες», «ελεύθερη επιχείρηση», «καπιταλισμός», «μικρή επιχείρηση», «ομοσπονδιακή κυβέρνηση» και «μεγάλη επιχείρηση»,
Ο Σοσιαλισμός κυριαρχεί στους νέους για πρώτη φορά στις ΗΠΑόπου σημειώνουν μείωση.(Η δημοφιλία τους όμως παραμένει εξαιρετικά υψηλή…)
Η περίοδος που καλύπτει η έρευνα (2010-2018) είναι σημαντική.
Σύγκριση των δύο συστημάτων ανά ηλικιακή ομάδα ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης – Ο Καπιταλισμός κερδίζει έδαφος μόνο τους υπερήλικες… Στους νέους η εικόνα είναι αντίστροφη
Συνάδει σε μεγάλο βαθμό με τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης του 2008 και της θητείας της διοίκησης του Μπαράκ Ομπάμα, η οποία ήρθε στην εξουσία με υποσχέσεις την «ελπίδα» και την «αλλαγή».
Τα χρόνια όμως αυτά σημειώθηκε η μεγαλύτερη μεταφορά πλούτου από την εργατική τάξη στους πλούσιους στην ιστορία των ΗΠΑ.
Ο Ομπάμα έφυγε από το γραφείο δηλώνοντας ότι η οικονομία «δεν ήταν ποτέ καλύτερη», αλλά οι εργαζόμενοι και οι νέοι αισθάνονται σαφώς διαφορετικά.
Ο λαός της Αμερικής ζει μια σκληρή πραγματικότητα φτωχοποίησης και βλέπει ταυτόχρονα την αδίστακτη πολιτική του καπιταλισμού που δημιουργεί τεράστια πλούτη για ελάχιστους.
Ο Σοσιαλισμός κυριαρχεί στους νέους για πρώτη φορά στις ΗΠΑΌλο και περισσότεροι δεν πιστεύουν πια στις έννοιες: «επιχειρηματίες», «ελεύθερη επιχείρηση», «καπιταλισμός», «μικρή επιχείρηση», «ομοσπονδιακή κυβέρνηση» και «μεγάλη επιχείρηση».
Αυτό το γεγονός τον κάνει να καταφέρεται ενάντια στον καπιταλισμό και όλο και περισσότεροι να εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον σοσιαλισμό αν και δεν γνωρίζει ακόμη την δύναμή του
και δεν υπάρχει και ο κατάλληλος φορέας να οργανώσει και να καθοδηγήσει την πάλη για ανατροπή του αμείλικτου και άδικου συστήματος.
Το σίγουρο πάντως είναι πως το φάντασμα του κομμουνισμού πλανάται πάνω από την καρδιά του καπιταλισμού και τρομοκρατεί το κεφάλαιο.
Πηγή: Ατέχνως
Διαβάστε περισσότερα »

Η αντιπαράθεση Μαρξισμού – Αναρχισμού – Μέρος 2ο

Η αντιπαράθεση Μαρξισμού - Αναρχισμού - Μέρος 2ο Η αντιπαράθεση Μαρξισμού – Αναρχισμού – Μέρος 2ο
Σε θέματα Ιδεολογίας και Πολιτική – Εκμετάλλευση και Κράτος – Ο μαρξισμός – λενινισμός θεωρεί ότι η καπιταλιστική εκμετάλλευση είναι η βάση του σημερινού καπιταλιστικού συστήματος. Δε θα μπορούσε να υπάρχει καπιταλισμός χωρίς να στηρίζεται στην εκμετάλλευση της εργατικής τάξης. Κι όταν λέμε εκμετάλλευση την εννοούμε με την οικονομική κι όχι την ηθική έννοια. Με τον όρο καπιταλιστική εκμετάλλευση εννοούμε ότι οι καπιταλιστές, οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής καρπώνονται την υπεραξία που είναι αποτέλεσμα της απλήρωτης εργασίας. Το κράτος για τους μαρξιστές – λενινιστές είναι όργανο εξουσίας της εκάστοτε άρχουσας τάξης, που το χρησιμοποιεί για να επιβάλει τα ταξικά της συμφέροντα.https://www.rovespieros.gr/
Διαβάστε περισσότερα »

Αντιμνημονιακή ρητορική: Το περιεχόμενο κι οι στόχοι της

Αντιμνημονιακή ρητορική: Το περιεχόμενο κι οι στόχοι τηςΑντιμνημονιακή ρητορική: Το περιεχόμενο κι οι στόχοι της

Η κούφια αντιμνημονιακή ρητορική συνεχίζεται από αυτούς που στήριξαν, ενίσχυσαν και ανέδειξαν τον Σύριζα στην κυβέρνηση και σήμερα παρουσιάζονται ως γνήσιοι εκφραστές της ίδιας αδιέξοδης πολιτικής που έχει αποτύχει παταγωδώς.
Συνεχίζουν να χρησιμοποιούν την ίδια «αντιμνημονιακή ρητορική» όπως και τότε συνοδευόμενη από μεθοδεύσεις «γιαουρτοπόλεμου» και δράσεις αποκομμένες από το εργατικό κίνημα και τις διεκδικήσεις του.
«Αντιμνημονιακή ρητορική» που περιλαμβάνει:
  • Κούφια κριτική προσώπων, με καλλιέργεια αυταπάτης για το ρόλο της Ε.Ε.
  • Απόκρυψη ότι η αιτία της καπιταλιστικής κρίσης είναι ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης.
  • Απόκρυψη ότι τα μνημόνια είναι οι εγγυήσεις του δανεισμού για τα χρέη και την ανάκαμψη κερδοφορίας των καπιταλιστών.
  • Την αυταπάτη ότι τελικά η Ε.Ε. με διαπραγματεύσεις μπορεί να αλλάξει.
  • Ότι ο διακρατικός τραπεζικός δανεισμός μπορεί να γίνει χωρίς εγγυήσεις κι επιτόκια που αυξάνουν το χρέος που δημιούργησαν οι καπιταλιστές και το οποίο αυτοί αναγνωρίζουν.
Οι παραπάνω «αντιμνημονιακοί» της σαπουνόφουσκας, εγκαταλείψαντες τον Σύριζα, αντί να βγάλουν πολιτικά συμπεράσματα, συνεχίζουν σήμερα την ίδια ακριβώς ρητορική εξαπάτησης μέσα από τα οπορτουνιστικά αναχώματα της ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της Πλεύσης.
Όλοι αυτοί παριστάνουν ακόμα τους «αντιμνημονιακούς», ενώ αποδέχονται -περισσότερο ή λιγότερο- τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής που γεννάει κρίσεις, χρέος και μνημόνια.
Είναι αυτοί που ανακάλυψαν την εξάρτηση, την κατοχή και την απώλεια εθνικής κυριαρχίας μόλις πριν 7 χρόνια. Κατά την γνώμη τους πριν το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης, πριν από το 1ο Μνημόνιο, το 2010, όλα πήγαιναν ρολόϊ στον καπιταλιστικό τους «παράδεισο».
Όλοι αυτοί στήριξαν τον Σύριζα και πολλοί από αυτούς μοιράστηκαν και κυβερνητικές καρέκλες. Το πρόβλημα γι’ αυτούς είναι ο «κακός» Σόϊμπλε και η «κακιά» Μέρκελ που τσαλάκωσαν τάχα την «δημοκρατική» εικόνα της Ε.Ε. και την εξέτρεψαν από τον «φιλολαϊκό» της δρόμο.
Είναι αυτοί που:
  • Χειροκροτούσαν το 1981 την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ κι ακόμα δεν παραδέχονται τα σάπια καπιταλιστικά της θεμέλια.
  • Δεν ήθελαν να δουν τον ολοκληρωτισμό του κεφαλαίου στις χώρες της Ε.Ε. με την συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992 και την αποδέχτηκαν,
  • Δεν ήθελαν να δουν ούτε την Οικονομική Νομισματική Ένωση σαν εργαλείο ασύδοτης καπιταλιστικής δράσης και μεταφοράς των κλοπιμαίων στους φορολογικούς παραδείσους από τους καπιταλιστές το 2001 και την οποία επίσης αποδέχτηκαν.
Αντιμνημονιακή ρητορική: Το περιεχόμενο κι οι στόχοι τηςΑυτές οι αντιλαϊκές εξελίξεις μέσα στην Ε.Ε. ήταν «πρόοδος» γι’ αυτούς, μέχρι χθες. Πριν από το ξεγύμνωμα της πολιτικής του Σύριζα θεωρούσαν την Ε.Ε. ως μονόδρομο, αλλά και σήμερα ακόμα θεωρούν ότι για όλα φταίει ο κακός «νεοφιλελευθερισμός», η κακή καπιταλιστική διαχείριση κι όχι αυτό καθαυτό το σύστημα της εκμετάλλευσης και ληστείας του λαού από τους καπιταλιστές.
Οι «αντιμνημονιακοί» της δεκάρας σήμερα, όπως και ο προκυβερνητικός Σύριζα, για προπαγανδιστικούς – παραπλανητικούς και μόνο λόγους, κάνουν κριτική για τα αποτελέσματα των μνημονίων κι όχι ενάντια στην αιτία που γεννάει τα μνημόνια. Η αιτία γι’ αυτούς είναι η «κακή διαχείριση» κι η «κακή διαπραγμάτευση».
Αποσιωπούν ότι τα μνημονιακά μέτρα εφαρμόζονται σε όλη την Ευρώπη κι αποτελούν την επίσημη πολιτική της Ε.Ε. για την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου από την κρίση του σε βάρος των λαών.
Επειδή όμως πολλές από τις αυταπάτες που καλλιέργησαν έχουν πια εξανεμιστεί, σήμερα ψελλίζουν στο αφελές τους ακροατήριο ότι θέλουν να φύγουν από το ευρώ, υιοθετώντας ένα εθνικό νόμισμα.
Σπέρνουν μια καινούργια αυταπάτη ότι αιτία των δεινών του λαού είναι το νόμισμα δηλαδή το εργαλείο που χρησιμοποιούν οι καπιταλιστές για να μας ληστεύουν και όχι οι ίδιοι οι καπιταλιστές, τους οποίους δεν θέλουν να πετάξουμε από το σβέρκο μας.
Δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι η έξοδος από το ευρώ, την Ε.Ε. (το ΝΑΤΟ δεν το αναφέρουν καθόλου), απαιτεί ισχυρό λαϊκό κίνημα για να αντιμετωπιστεί η αντίδραση των καπιταλιστών και των κομμάτων τους.
Δεν παραδέχονται ότι η αποδέσμευση από την Ε.Ε. είναι άρρηκτα δεμένη με την ανάπτυξη ταξικής πάλης ενάντια στους καπιταλιστές.
Η ληστεία του λαού θα συνεχιστεί κι οι καπιταλιστές θα εντείνουν τους οικονομικούς εκβιασμούς μετά την έξοδο από την Ε.Ε., δίνοντας έτσι πλεονέκτημα στα κλασικά αστικά κόμματα για «ηρωική» επιστροφή τους και συντηρητική οπισθοδρόμηση, αφού ο λαός δεν θα έχει αναπτύξει το κίνημα του σε αντικαπιταλιστική, αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση.
Αντιμνημονιακή ρητορική: Το περιεχόμενο κι οι στόχοι τηςΗ έξοδος από την Ε.Ε. με τον γραφικό, αναξιόπιστο και γελοίο τρόπο που προτείνουν, με τους καπιταλιστές καβάλα στο σβέρκο του λαού, χωρίς ολοκληρωμένη πρόταση και προοπτική για άλλο δρόμο ανάπτυξης, είναι ανέφικτη κι αποτελεί άλλη μια οπορτουνιστική εξαπάτηση τύπου «Σύριζα».
Για να μην αποκαλυφθεί η νέα αυταπάτη αποφεύγουν επιμελώς να δώσουν εξηγήσεις σε μια σειρά από βασικά ζητήματα:
  • Δεν λένε ότι μετά την έξοδο ο λαός θα συνεχίσει να πληρώνει το χρέος των καπιταλιστών (που τάχα θα το μειώσουν) και μάλιστα με πανωπροίκι χαμηλότερης ισοτιμίας, αφού δεν δέχονται την ολική μονομερή διαγραφή του.
  • Δεν λένε πως θα καταργήσουν τους μνημονιακούς νόμους που πετσόκοψαν μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές, ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, δεδομένου ότι αυτοί οι νόμοι αποτελούν προϋπόθεση για τους καπιταλιστές για να μας «αναπτύξουν».
  • Δεν λένε τι θα κάνουν με τις φοροαπαλλαγές και τις χρηματοδοτήσεις που ζητούν οι καπιταλιστές για να μας επε(γ)δύσουν.
  • Δεν λένε πως θα αντιμετωπιστεί το κύμα της κερδοσκοπικής ακρίβειας λόγω της μετακύλισης της αύξησης κόστους πρώτων υλών στην κατανάλωση από τους καπιταλιστές.
  • Δεν λένε πως θα αναπτυχθούν οι αναγκαίοι κλάδοι της οικονομίας που δεν αποφέρουν ικανοποιητικά κέρδη για τους καπιταλιστές.
  • Ούτε πως θα αντιμετωπιστεί η τεράστια ανεργία αφού τα κλειδιά της οικονομίας θα είναι στα χέρια των καπιταλιστών.
Απορρίπτουν την ολοκληρωμένη και ρεαλιστική πολιτική πρόταση του ΚΚΕ που στηρίζεται στην αντικαπιταλιστική, αντιμονοπωλιακή Κοινωνική Συμμαχία, στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης για τις λαϊκές ανάγκες του σήμερα με στόχο την Λαϊκή Εξουσία που θα διαγράψει μονομερώς το χρέος,
θα αποχωρήσει από τις λυκοσυμμαχίες της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ και θα ακολουθήσει άλλο δρόμο ανάπτυξης χωρίς καπιταλιστές, με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό και εργατικό λαϊκό έλεγχο.
Αντιμνημονιακή ρητορική: Το περιεχόμενο κι οι στόχοι τηςΑυτοί λοιπόν οι αμετανόητοι που συσπειρώνονται στα νέα αναχώματα παρεμπόδισης της λαϊκής αφύπνισης, ενώ αρνούνται να βγάλουν πολιτικά συμπεράσματα έχουν και το θράσος, όπως κι όταν στήριζαν τον Σύριζα, να κάνουν υπόγεια και βρώμικη κριτική στο ΚΚΕ, γιατί θέλουν να συνεχίσουν να υπηρετούν την καπιταλιστική βαρβαρότητα, όπως κάνουν όλοι οι οπορτουνιστές ως «αριστεροί» ψάλτες του συστήματος.
Δεν είναι σε θέση να δίνουν μαθήματα αντιμνημονιακής συνέπειας στο ΚΚΕ, με άρθρα διαστρέβλωσης και παραπληροφόρησης στα διάφορα site και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Νομίζουν ότι ο λαός κι ειδικά οι χρήστες του διαδικτύου τρώνε κουτόχορτο, ότι ξεχάσαν την ιστορία τους, ότι δεν έχουν αντιληφθεί πως γι’ αυτούς δεν φταίει το καπιταλιστικό σύστημα και οι καπιταλιστές που μπορεί τάχα να γίνουν «αγγελούδια» με μια άλλη διαχείριση, σαν αυτή που διαφήμιζε ο Σύριζα προεκλογικά και κατέληξε από ελπίδα σε λεπίδα για τον λαό.
  • Παραδέρνουν ανάμεσα στον πολιτικό καιροσκοπισμό και στον αντικομμουνισμό, έχοντας βαθιές τις ρίζες τους μέσα στην πολιτική απάτη και την ταξική προδοσία της σοσιαλδημοκρατίας και του ευρωκομμουνισμού.
  • Συνεχίζουν την παραπλανητική τακτική τους εμφανιζόμενοι -με γελοίο τρόπο- ωςΑντιμνημονιακή ρητορική: Το περιεχόμενο κι οι στόχοι της «αντιμνημονιακοί» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επειδή δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν στα φανερά με το ΚΚΕ πάνω σε πολιτικές θέσεις.
  • Κρύβουν την πολιτική τους τοποθέτηση και πλασάρουν την κάλπικη εικόνα του «αντιμνημονιακού» και του «αντιφασίστα» για να παραδίδουν μαθήματα αντιμνημονιακής πολιτικής σε αφελείς.
  • Χρησιμοποιούν ευρέως την μέθοδο κριτικής προσώπων κι όχι την πολιτική κριτική με επιχειρήματα κι αντιπρόταση.
  • Προσπαθούν να εμπεδώνουν και σε άλλους χρήστες του διαδικτύου αυτή τη μέθοδο κριτικής που βολεύει την κούφια αντιμνημονιακή ρητορική τους, υποβαθμίζοντας έτσι το πολιτικό κριτήριο και το επίπεδο πολιτικού προβληματισμού.https://www.rovespieros.gr
Διαβάστε περισσότερα »

Όλα στραβά και εμείς είμαστε οι ανάποδοι

Αποφάσισα να πάω στο ΚΚΕ και στη Λαϊκή Συσπείρωση.
Να υποστηρίζω δηλαδή ένα κόμμα και έναν χώρο που να είναι αποκούμπι των εργαζομένων του λαού, αφού από τα σπλάχνα του είμαι και εγώ.
Να σεβαστώ την ιστορία της αριστερής οικογένειας μου και τους αγώνες που έδωσαν.
Να μην πουν ότι τους μαγά(σύ)ριζα.
Να σεβαστώ τους νεκρούς της Καισαριανής και το αίμα τους που στη 1η Μάη του 1944 εκτελέστηκαν για αυτά που πίστευαν.
Να τιμήσω τον Σαμαρινιώτη, τον Σαράφη και τον Άρη, με τον λόγο του στη Λαμία, που είναι ο ορισμός της εθνικής ανεξαρτησίας και μνημείο αγάπης για την πατρίδα.

Βαρέθηκα να βλέπω το ΝΑΤΟ να μακελεύει τους λαούς και τα παιδιά στη Παλαιστίνη να μην παίζουν κρυφτό μεταξύ τους, αλλά με τις βόμβες τους Ισραήλ, ενώ εμείς ακούμε αμέριμνοι Eurovision.

Κουράστηκα να με κοροϊδεύουν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, να με παίζουν μπαλάκι, να πηγαίνω από τον έναν στον άλλον, να θεωρώ ότι με μία ψήφο θα τα λύσω όλα.
Πιστεύω στην πραγματική Αριστερά, για μία καλύτερη κοινωνία, για μία κοινωνία που θα φτιάξουμε εξυπηρετώντας τις δικές μας ανάγκες.
Αηδίασα να βλέπω δημάρχους και περιφερειάρχες να μιλούν για οδικούς άξονες, που θα δώσουν τιμή στα αγροτικά προϊόντα και για απορροφητικότητα του ΕΣΠΑ, αλλά να φοβούνται να τα βάλουν με τη κυρίαρχη πολιτική και τη νομιμότητα της. Και θα μου πεις πως να τα βάλουν; Αφού εκπρόσωποι τους είναι.
Όχι να κόβουν τη σύνταξη του πατέρα μου και του παππού μου, να λιποθυμάνε παιδιά στα σχολεία, τα νοσοκομεία να μην έχουν ούτε γάζα και όλα αυτά για να πληρώνουν τις δόσεις και να υπογράφουν μνημόνια.
Αγανάκτησα και βγήκα στο δρόμο και στις πλατείες.
Διεκδίκησα στο σωματείο μου και οι εργατοπατέρες του εργοδοτικού συνδικαλισμού με ξεπούλησαν.
Είναι λάθος, είναι στο χέρι μου να το αλλάξω.
Ήρθε κάποιος και μου έδωσε ελπίδες για αυτή την κοινωνία.
Πίστεψα σε έναν ηγέτη.
Έφυγα από το ΚΚΕ και πήγα στον Σύριζα.
ΥΓ1. Έκανες το λάθος και πίστεψες ότι με μία ψήφο θα αλλάξουν όλα. Αν θες να βρεις τη πραγματική λύση διάβασε το ανάποδα.http://www.katiousa.gr/
Διαβάστε περισσότερα »

Η Ελλάδα των πολλών είναι η Ελλάδα του σοσιαλισμού (ΦΩΤΟ)

Η αποψινή συγκέντρωση του ΚΚΕ είχε πλήθος, παλμό και πολλά από τα χαρακτηριστικά στα οποία μας έχει συνηθίσει, αλλά σε μεγαλύτερο βαθμό σε σχέση με τα τελευταία χρόνια.
Λαό, όσο δε θα δεις σε καμία άλλη προεκλογική συγκέντρωση, που δε χρειαζόταν τον Μπιρσίμ για να ρετουσάρει τα κενά. Ελπίδα και ενθουσιασμό, που δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν μεταξύ των συντρόφων, αλλά είχαν δεχτεί ισχυρά πλήγματα στο ενδιάμεσο.
Ο κόσμος γέμισε τη Φιλελλήνων, από το ύψος της Καραγιώργη Σερβίας ως τη Μητροπόλεως -που συνεχίζει ως Όθωνος. Ενώ ήταν γεμάτος όλος ο κεντρικός διάδρομος που διασχίζει την πλατεία πηγαίνοντας προς το μετρό, με το κτίριο της Βουλής στο βάθος. Εκατέρωθεν από τις δυο μεριές έβλεπε κανείς μίζερα εκλογικά περίπτερα, που είδαν τόσο κόσμο για πρώτη και μοναδική φορά, και θυμήθηκαν τι πάει να πει εκλογική συγκέντρωση.
Από την ομιλία του ΓΓ, που άνοιξε τη συγκέντρωση ξεχωρίζουμε κάποια σημεία. Ότι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ είναι όλοι μαζί στο ίδιο κότερο. Ότι ο λαός βαριέται το θέατρο που βλέπει να ανεβάζουν, γιατί δεν αφορά τη ζωή του, την αλλαγή, την ελπίδα. Η οποία έχει όνομα και γράφεται με κόκκινα, μεγάλα γράμματα. Κι ότι προοδευτική συμμαχία δε γίνεται με τους δολοφόνους του Λαμπράκη, που δέχτηκε σα σήμερα το μοιραίο, δολοφονικό χτύπημα από το παρακράτος που είχε τις πλάτες των ΗΠΑ.
Από τους χαιρετισμούς, αφήνουμε το Μάρκο Ρίτσο που είναι μια κατηγορία μόνος του, και στεκόμαστε στη σημείωση του Σοφιανού πως “παλεύουμε μαζί Έλληνες και μετανάστες εργάτες” -παρά τα γελοία λιβελογραφήματα με “αριστερό πρόσημο” ότι παράγει τάχα ρατσιστικό λόγο. Ενώ έκλεισε αισιόδοξα με την ατάκα “να τους κόψουμε τη φόρα, να τους πάρουμε τον αέρα”.
Λίγο αργότερα, η Σεμίνα Διγενή συνόψιζε την πολιτική πορεία της τελευταίας 25ετίας. Κάποιοι ψήφισαν Παπανδρέου και Σημίτη, για να τιμωρήσουν το Μητσοτάκη. Μετά τον Καραμανλή για να τιμωρήσουν το Σημίτη. Τον Παπανδρέου για να τιμωρήσουν τον Καραμανλή. Το Σαμαρά για να τιμωρήσουν το ΓΑΠ και τον Τσίπρα για να τιμωρήσουν το Σαμαρά. Είναι δυνατόν τώρα να ψηφίσουν πάλι ένα Μητσοτάκη, με το ίδιο σκεπτικό;
Ακολουθεί ένα μικρό φωτορεπορτάζ, με κάποια χαρακτηριστικά στιγμιότυπα.

Η πλατεία ήταν γεμάτη από κόσμο. Τις υπόλοιπες μέρες της προεκλογικής περιόδου γεμίζει με κάποιες φαραωνικές σχεδόν κατασκευές-περίπτερα του κυβερνώντος κόμματος, που έχει λεφτά και το δείχνει. Αυτό που δεν μπορεί να κρύψει είναι η Πασοκιά, που αναδεικνύεται από κάθε πόρο τους, ακόμα και σε συμβολικό επίπεδο με το πράσινο χρώμα της προοδευτικής συμμαχίας.

Η ορθοστασία αντιμετωπίζεται με καρεκλάκι. Τα άλλα μεγάλα προβλήματα της ζωής με αγώνα.

Κοκκίνισε, κοκκίνισε ολόκληρη η πλατεία…
Θα έρθει και η ώρα του κτιρίου στο βάθος.

Κατιούσα;
Παρούσα…

Το τρένο της ΕΤΕ στην υπηρεσία των κομμουνιστών. Ένας σύντροφος χρησιμοποιεί μια εφαρμογή αυτόματης μετάφρασης στο κινητό και δείχνει στο διπλανό του το αποτέλεσμα, για να πιάσει το γενικό νόημα. Η γλώσσα της επανάστασης είναι διεθνής…

Αυτή τη φορά οι ομιλίες στη συγκέντρωση είχαν και απόδοση στη νοηματική. Η μεταφράστρια απέδιδε ακόμα και τα συνθήματα… Πώς να είναι άραγε στη νοηματική γλώσσα ο ιμπεριαλισμός;http://www.katiousa.gr/
Διαβάστε περισσότερα »

Νεκρό μεταναστόπουλο φυλακισμένο στα στρατόπεδα του Τραμπ

Ένα 10χρονο κοριτσάκι από το Ελ Σαλβαδόρ πέθανε πέρυσι ενώ τελούσε υπό κράτηση από τις αμερικανικές μεθοριακές αρχές. Ο θάνατός του, ο οποίος δεν είχε ανακοινωθεί μέχρι τώρα, ανεβάζει σε έξι τα παιδιά-μετανάστες που έχει γίνει γνωστό ότι έχουν χάσει τη ζωή τους μετά τη σύλληψή τους από τις μεθοριακές αρχές των ΗΠΑ σε περίοδο οκτώ μηνών, σύμφωνα με το BBC.
Το κοριτσάκι αυτό είχε ιστορικό εκ γενετής καρδιακής ανεπάρκειας και πέθανε τον Σεπτέμβρη σε νοσοκομείο στη Νεμπράσκα, σύμφωνα με αξιωματούχους.
Το όνομά της, ο χρόνος και ο τρόπος με τον οποίο κατάφερε να εισέλθει στις ΗΠΑ δεν έγιναν γνωστά.
Το κοριτσάκι, μετά την σύλληψή των δικών της, «για παράνομη είσοδο στη χώρα» χωρίστηκε από την οικογένειά της και σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του υπουργείου Υγείας Μαρκ Βέμπερ τέθηκε στις 4 Μάρτη του 2018 υπό τη φροντίδα «Γραφείου Επανεγκατάστασης Προσφύγων» (HHS) στο Σαν Αντόνιο του Τέξας, ενώ η κατάσταση της υγείας της ήταν «εύθραυστη».
Έπειτα από μια αδιευκρίνιστη χειρουργική επέμβαση, εξαιτίας επιπλοκών που είχε, η μικρή έπεσε σε κώμα, πρόσθεσε. Τον Μάη πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο και μεταφέρθηκε σε μονάδα νοσηλείας στο Φοίνιξ της Αριζόνα για παρηγορητική φροντίδα, συνέχισε. Στις 26 Σεπτέμβρη μεταφέρθηκε σε άλλη μονάδα νοσηλείας στην Όμαχα της Νεμπράσκα, για να βρίσκεται «πιο κοντά στην οικογένειά της» και τρεις μέρες αργότερα πέθανε λόγω «πυρετού και αναπνευστικής δυσχέρειας».
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, BBC
Διαβάστε περισσότερα »

Η ώρα (και οι ψήφοι) των πολλών Ποιες ηγεσίες ανέδειξαν με την ψήφο τους από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα

Οι ψήφοι που δημιουργούν τις κυβερνητικές πλειοψηφίες κατευθύνονται είτε από τις προσδοκίες των «πολλών» (για καλύτερες μέρες) είτε από τη διάθεσή τους να τιμωρήσουν αυτούς που τις διέψευσαν. Κάπως έτσι οι «πολλοί» οδήγησαν (με την ψήφο τους) τη χώρα στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα: υπό εποπτεία, υποθηκευμένη με εκατονταετείς δανειακές συμβάσεις και μνημόνια…
Καθώς ύστερα από τέσσερα χρόνια ξαναψηφίζουμε, αξίζει τον κόπο να θυμηθούμε στα γρήγορα πώς και ποιους ψήφισαν οι «πολλοί» μετά τη χούντα, μέχρι και τώρα, λαμβάνοντας υπόψη ότι αυτός που κέρδιζε τις εκλογές μαζί με αυτόν που ερχόταν δεύτερος μάζευαν πάνω κάτω το 65% με 75% των ψήφων.
Αυτό το 75% των ψηφοφόρων, λοιπόν, από το 1974 μέχρι και σήμερα ανέδειξε στην εξουσία τους: Κωνσταντίνο Καραμανλή, Ανδρέα Παπανδρέου, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, Ανδρέα Παπανδρέου, Κώστα Σημίτη, Κώστα Καραμανλή, Γιώργο Παπανδρέου, Αντώνη Σαμαρά, Αλέξη Τσίπρα.
Ας ρίξουμε τώρα και μια ματιά στις προσδοκίες ή τους θυμούς, ακόμη και τους φόβους που διαμόρφωσαν τα εκλογικά αποτελέσματα με τέτοιον τρόπο που, ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα κέρδιζε την εξουσία, οι βασικές στρατηγικές επιλογές για τη χώρα παρέμεναν σταθερές.
Για τη σταθερότητα των ευρωατλαντικών στρατηγικών που υπηρέτησαν όλοι όσοι ανέβηκαν στην εξουσία δεν χρειάζεται ιδιαίτερη επιχειρηματολογία. Αρκεί να θυμηθεί (ή οι νεότεροι να διαβάσουν) κανείς την προσαρμογή της εκάστοτε αξιωματικής αντιπολίτευσης στα ευρωατλαντικά πρότυπα όταν κέρδιζε την εξουσία.
Κάποιες φορές μάλιστα αυτή η προσαρμογή γινόταν τόσο γρήγορα και απροκάλυπτα, ώστε δυσκολευόταν κανείς να την παρακολουθήσει ή να την πιστέψει…
Ας θυμηθούμε, λοιπόν, ποιους και γιατί διάλεξαν οι πολλοί από το 1974 μέχρι και τώρα:
«Ανήκομεν εις την Δύσιν»
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας, κέρδισε εύκολα τους πολλούς «πουλώντας» την προσδοκία της πολιτικής σταθερότητας μετά τη χούντα. Το πολιτικό του «επίτευγμα» ήταν η τοποθέτηση της Ελλάδας στην ΕΟΚ (τότε) ως επισφράγιση της δυτικόστροφης πορείας της. Το «ανήκομεν εις την Δύσιν» του Κωνσταντίνου Καραμανλή υπογραμμίστηκε και με την επιστροφή της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας από την οποία είχε αποχωρήσει σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη στάση των συμμάχων κατά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Το αφήγημα του μεγάλου Καραμανλή τον κράτησε στην πρωθυπουργική καρέκλα δυο τετραετίες.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, κέρδισε τις εκλογές – πρώτη φορά το 1981 – αμφισβητώντας τους στενούς δυτικούς κορσέδες που προτιμούσε για τον τόπο η επάρατη Δεξιά. Γνωρίζοντας πολύ καλά ότι άλλα πράγματα είναι αυτά που λέει κανείς και άλλα αυτά που κάνει, προκειμένου να κερδίσει δεν δίστασε να βροντοφωνάξει «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» ή «Έξω οι (αμερικανικές) βάσεις του θανάτου», καθώς και το «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες».
Με αυτά γοήτευσε τους πολλούς προεκλογικά. Γνώριζε, ωστόσο, ότι η «αντισυστημική» συνθηματολογία του δεν θα μπορούσε να τον κρατήσει στην εξουσία αν δεν την εξέλισσε σε κάτι απτό, σε ένα σύστημα, στο οποίο θα είχε πρόσβαση και η υπόλοιπη μισή Ελλάδα, που ήταν αποκλεισμένη από το κράτος της Δεξιάς.
Από την άλλη μεριά, οι «πολλοί» γρήγορα ξέχασαν τα μεγάλα και σπουδαία συνθήματα, καθώς άρχισαν να μαζεύουν κάποια ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι και το μεγάλο φαγοπότι που είχε στηθεί με το ξεπούλημα της παραγωγικής βάσης της χώρας για χάρη των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων. Τότε ακριβώς μπήκαν οι βάσεις για την οικοδόμηση του παρόντος μας…
Οι… Θάτσερ
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κέρδισε τους «πολλούς» συσπειρώνοντας απογοητευμένους που δεν μπόρεσαν να «τρουπώσουν» στο σύστημα ΠΑΣΟΚ, καθώς και όλους εκείνους που έφαγαν το μοδάτο εκείνη την εποχή θατσερικό νεοφιλελεύθερο παραμύθι.
Η επιτυχία του Μητσοτάκη κράτησε μια λειψή κυβερνητική θητεία, καθώς ο Παπανδρέου ήταν ικανότερος (και σίγουρα όχι μοναχοφάης) στο μοίρασμα της πίτας. Η αποστασία Σαμαρά, που έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη (για το Σκοπιανό, υποτίθεται) ικανοποίησε τους ισχυρούς εγχώριους παίκτες, οι οποίοι πόνταραν στα ευέλικτα χαρακτηριστικά της σοσιαλδημοκρατίας ως καταλληλότερα για τον κατευνασμό των λαϊκών «παθών», προκειμένου να υπάρχει ησυχία για να γίνονται οι δουλειές…
Ο Κώστας Σημίτης (ο επόμενος καταλληλότερος των «πολλών» για οκτώ χρόνια) βρέθηκε στο τιμόνι της χώρας πριν κερδίσει τις εκλογές, επικρατώντας στη μάχη της διαδοχής που ξεκίνησε με την επιδείνωση της υγείας του Α. Παπανδρέου.
Ο εκσυγχρονισμός, δηλαδή η ολοκλήρωση των διαδικασιών απορρόφησης της Ελλάδας εντός του γερμανοκρατούμενου ευρωπαϊκού μοντέλου (ένταξη στην ΟΝΕ) και η υλοποίηση ενός θηριώδους εξοπλιστικού προγράμματος, το οποίο κατασπαταλήθηκε σε θηριώδεις επίσης μίζες, ήταν το έργο Σημίτη, που υπήρξε ο εκλεκτός των πολλών για δυο εκλογικές αναμετρήσεις.
«Τζάκια» για την κρίση
Ο Κώστας Καραμανλής μπόρεσε να κερδίσει τις εκλογές όταν ο Σημίτης είχε κάνει τις μοιρασιές των εξοπλιστικών, των μεγάλων έργων της Ολυμπιάδας και των μεγάλων μιζών, και είχε παραδώσει το δαχτυλίδι της διαδοχής στον επισπεύδοντα να αναλάβει Γιώργο Παπανδρέου.
Η ατμόσφαιρα μιας σάπιας «ισχυρής Ελλάδας» ήταν αυτό που απομάκρυνε τους πολλούς από το σύστημα ΠΑΣΟΚ, που δεν είχε τι άλλο να μοιράσει και τους οδήγησε στον λαϊκό (αλλά με μεγάλο όνομα) δεξιό Κώστα Καραμανλή, ο οποίος πολύ γρήγορα (αν δεν την ήξερε) έμαθε την απάντηση στο ερώτημα που είχε θέσει, όπως λέγεται, ο θείος του: «Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;». Οι νταβατζήδες, εγχώριοι και ξένοι…
Στο εσωτερικό προφανώς δεν μπόρεσε να τα βάλει με τα θηρία και έμεινε απλός παρατηρητής των δραστηριοτήτων του πανίσχυρου εγχώριου συστήματος. Από το 2008 που έσκασε η φούσκα των ακινήτων στις ΗΠΑ, ο Καραμανλής γνώριζε ότι έρχεται τσουνάμι και προτίμησε να μην αφήσει τον Γιώργο Παπανδρέου να περιμένει.
Ο Γιώργος Παπανδρέου κέρδισε τους πολλούς στις εκλογές του 2009 με υποσχέσεις («λεφτά υπάρχουν») που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ξεδιάντροπες, αν ο Αλέξης Τσίπρας δεν έγραφε τις δικές του χρυσές σελίδες προεκλογικών παροχών. Οι πολλοί που ψήφισαν ΓΑΠ άργησαν να κατανοήσουν ότι δεν αρκεί ένα όνομα για να θεραπεύσει κάθε ανικανότητα ή ανοησία. Το κατανόησαν όταν οδήγησε τη χώρα στο ΔΝΤ και στα ευρωπαϊκά κοράκια.
Ο Αντώνης Σαμαράς – ο νέος εκλεκτός των πολλών – κέρδισε τις εκλογές επειδή ο ΓΑΠ «απολύθηκε» ως ακατάλληλος να κάνει τη δουλειά που είχε αναλάβει: να επιβάλει το δέσιμο της χώρας με τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις. Για να γίνει πρωθυπουργός, ο Σαμαράς πούλησε κι αυτός το παραμύθι της αντίστασης στους δανειστές.
Ως νέος πρωθυπουργός χρειάστηκε να συγκυβερνήσει ακόμη και με το μισητό ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου προκειμένου να εμπεδωθεί στην κοινή γνώμη ότι η σκληρή πολιτική που οι δανειστές απαιτούν να υλοποιηθεί είναι ο μόνος δυνατός δρόμος, η μόνη επιλογή που υπάρχει. Κάπως έτσι και οι Σαμαράς – Βενιζέλος, προκειμένου να μακροημερεύσουν στην αναπαυτική καρέκλα της εξουσίας, αποδείχτηκαν απόλυτα αξιόπιστες μαριονέτες των Γερμανών…
Με καταρρακωμένη την αξιοπιστία του παλαιού πολιτικού προσωπικού, η δουλειά του επόμενου εκλεκτού των «πολλών» ήταν σχετικά εύκολη.
Αριστερά… φύκια
Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε στο προσκήνιο προσφέροντας στην τσακισμένη ελληνική κοινωνία την προσδοκία ότι υπάρχει και άλλος δρόμος. Γοήτευσε τους «πολλούς» προεκλογικά «σκίζοντας τα μνημόνια», «βαρώντας τα νταούλια για να χορεύουν οι αγορές» και αμφισβητώντας την τοποθέτηση της χώρας στην επιθετική ΝΑΤΟϊκή συμμαχία.
Ως πρωθυπουργός σήμερα ζητάει με κάθε τρόπο (παροχές, υποσχέσεις, κινδυνολογία) την εύνοια (και την ψήφο) των πολλών προβάλλοντας ως μεγαλύτερο επίτευγμά του την απόλυτη προσαρμογή του στα (αμερικανικά, ΝΑΤΟϊκα, γερμανικά) κέντρα αποφάσεων που ουσιαστικά κυβερνούν τη χώρα.
Στο νέο δίλημμα των πολλών περιλαμβάνεται πλέον και ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως αρχηγός της Ν.Δ. Οι φιλοδοξίες του να επικρατήσει είναι βάσιμες, καθώς μπορεί να υπερηφανεύεται ότι είναι συνεπές και αξιόπιστο μέλος του εγχώριου συστήματος, εκλεκτός (όσο τουλάχιστον και ο Τσίπρας) των Γερμανών – Αμερικανών (Ρεπουμπλικανών) και οι «πολλοί» γοητεύονται τελικά από τα τζάκια.
Αφού κατάφερε να παραμυθιάσει τους πολλούς ο υιός του Ανδρέα Παπανδρέου, γιατί να μην τα καταφέρει και ο υιός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη;
Πηγή: Εφημερίδα «Το Ποντίκι
Διαβάστε περισσότερα »

Βρετανία: 14 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε συνθήκες φτώχειας Έκθεση του ΟΗΕ που αμφισβητεί το υπουργείο Εργασίας και Συντάξεων της Βρετανίας

Η λιτότητα έχει οδηγήσει εκατομμύρια Βρετανούς στη φτώχεια, σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα και η οποία καταγγέλλει μια κυβέρνηση που δρα «βάσει ιδεολογίας» και κατά παράβαση των υποχρεώσεών της σύμφωνα με τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Σύμφωνα με την έκθεση αυτή, που συντάχθηκε έπειτα από μια αποστολή 12 ημερών που πραγματοποίησε στη Βρετανία ο αρμόδιος του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ακραία φτώχεια Φίλιπ Άλστον, το ένα πέμπτο του πληθυσμού της χώρας, δηλαδή 14 εκατομμύρια άνθρωποι, ζουν σε κατάσταση φτώχειας.
Και παρά «τις τραγικές κοινωνικές επιπτώσεις», τα «αναδρομικά» μέτρα λιτότητας που υιοθετούνται από το 2010 από τους Συντηρητικούς που βρίσκονται στην εξουσία «συνεχίζονται με σταθερό ρυθμό», «σε κατάφωρη παραβίαση των υποχρεώσεων (της βρετανικής κυβέρνησης) αναφορικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα».
«Σχεδόν το 40% των παιδιών θα αναγκαστούν να ζήσουν σε κατάσταση φτώχειας ως το 2021. Οι τράπεζες τροφίμων εξαπλώνονται, ο αριθμός των αστέγων έχει αυξηθεί δραματικά (…) το προσδόκιμο ζωής έχει μειωθεί για κάποιες ομάδες ανθρώπων και το σύστημα νομικής βοήθειας έχει αποδεκατιστεί», αναφέρει η έκθεση, σύμφωνα με την οποία «η κυβέρνηση παραμένει αποφασισμένη στην άρνησή της».
Για τον Άλστον «ούτε η ανάπτυξη της οικονομίας, ούτε η αύξηση των θέσεων εργασίας ούτε το δημοσιονομικό πλεόνασμα έχουν αντιστρέψει τη λιτότητα, μια πολιτική που ακολουθείται περισσότερο λόγω ιδεολογίας παρά βάσει οικονομικής ατζέντας».
Το υπουργείο Εργασίας και Συντάξεων της Βρετανίας αντέδρασε καταγγέλλοντας μια «εντελώς ανακριβή» και «δύσκολα πειστική» έκθεση.
Ωστόσο, δεν είναι η μόνη έκθεση που διαπιστώνει κάτι τέτοιο. Την προηγούμενη εβδομάδα έκθεση του ανεξάρτητου βρετανικού οργανισμού Institute for Fiscal Studies (IFS) είχε αποκαλύψει ότι έπειτα από δέκα χρόνια λιτότητας στη Βρετανία καταγράφεται η μεγαλύτερη εισοδηματική ανισότητα μεταξύ των πλούσιων χωρών, με εξαίρεση τις ΗΠΑ. Οι οικονομικές αυτές διαφορές είναι αισθητές όσο ποτέ άλλοτε στη βρετανική κοινωνία, σε τέτοιο βαθμό που αποτελούν απειλή για τη δημοκρατία και τη συνοχή της χώρας.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, AFP – Από τον 902.gr
Διαβάστε περισσότερα »